VIII SA/Wa 16/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 4 lutego 2021 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Z. z [...] lipca 2020 r. Nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącego Z. S. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z [...]października 2020 r. znak: [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: organ odwoławczy, SKO, Kolegium) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: organ I instancji, Wójt) z [...]lipca 2020 r., Nr [...], którą to decyzją nie przyznano Z. S. (dalej: strona, skarżący, wnioskodawca) świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad bratem S. S.. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie sprawy: Skarżący w dniu 2.08.2019 r. złożył w organie I instancji wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad bratem S. S. urodzonym [...].05.1966 r., który legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...]z [...].02.2011r. zaliczającym go na stałe do znacznego stopnia niepełnosprawności. W orzeczeniu wskazano, że niepełnosprawność istnieje od dzieciństwa. Jednocześnie we wniosku wskazano, że w przypadku przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wnioskodawca wnosi o uchylenie decyzji Wójta Gminy [...]z [...].11.2018 r. znak [...] przyznającej zasiłek dla opiekuna. Z dokonanych przez organ I instancji ustaleń wynikało, że organ nie podważa sprawowania opieki jaka świadczy Z. S. na rzecz niepełnosprawnego brata, a powodem odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego była niemożność zaktualizowania obowiązku alimentacyjnego wobec brata, bowiem matka Skarżącego nie posiada orzeczenia o znacznym stopieniu niepełnosprawności, nadto Skarżący nie zrezygnował z zasiłku dla opiekuna. Rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji Kolegium stwierdziło w szczególności, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że wbrew literalnemu brzmieniu art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych fakt, że osoba niepełnosprawna ma rodzica , który nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, nie jest przesądzający. Istnieją bowiem sytuacje, w których pomimo, że żyje jeden z rodziców osoby niepełnosprawnej, który formalnie nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, możliwe byłoby przyznanie świadczenia innemu członkowi rodziny. A mianowicie byłoby to dopuszczalne wówczas, gdy rodzic osoby niepełnosprawnej faktycznie, z przyczyn obiektywnych, od siebie niezależnych, nie wynikających z jego woli, nie jest zdolny do sprawowania nad nią opieki. Analizując akta sprawy SKO stwierdziło, że [...]letnia H. S. – matka Skarżącego mimo, że nie jest osobą legitymującą orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (legitymuje się stopniem umiarkowanym), to sama wymaga częściowej opieki osób trzecich. Jest po zawale, po zabiegu [...], [...], cierpi na [...], [...], ma [...]. W związku z tym, nie jest osobą która jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi alimentacyjnemu wobec syna, nadto nie może tej opieki sprawować z przyczyn obiektywnych, niezależnych od niej i jej woli, co potwierdza w ocenie SKO zgromadzony materiał dowodowy. Kolegium nie podzieliło więc stanowiska organu I instancji w przedmiocie niemożności zaktualizowania obowiązku alimentacyjnego Z. S. wobec brata i stwierdziło, że Skarżący w tak istniejącym stanie faktycznym należy do kręgu osób uprawnionych do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad bratem. Jednocześnie Kolegium podzieliło stanowisko Organu I instancji w przedmiocie zaistnienia innej przeszkody w przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego, tj. posiadaniu przez Skarżącego prawa do zasiłku dla opiekuna w związku z opieką nad bratem. Podniosło, że z akt sprawy wynika, iż na podstawie decyzji organu I instancji z [...].06.2014 r. znak: [...] (zmienionej decyzją z [...].11.2018 r. w części wysokości zasiłku) Skarżący jest uprawniony do zasiłku dla opiekuna przyznanym na stałe, w związku z opieką nad bratem. Kolegium powołało treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo m. in. do zasiłku dla opiekuna. SKO wskazało na art. 27 ust. 5 ustawy, w myśl którego w przypadku zbiegu uprawnień m. in. do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną. SKO stwierdziło, iż w oświadczeniu z [...].02.2020 r. Skarżący podał, że nie rezygnuje na dzień złożenia oświadczenia z przyznanego zasiłku dla opiekuna, zaś jego rezygnacja nastąpi z dniem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i podtrzymał swoje stanowisko w trakcie wywiadu środowiskowego z [...].07.2020 r. W ocenie SKO skoro Skarżący nie skorzystał z prawa wyboru świadczenia, o jakim mowa w powyższym przepisie poprzez rezygnację z pobieranego zasiłku dla opiekuna, to nie jest możliwe ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego, tj. art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych przez jego błędną interpretację i uznanie, że pobieranie zasiłku dla opiekuna przez stronę skarżącą stanowi negatywne kryterium do przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego, 2. prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych przez jego błędną interpretację i pominięcie, iż w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz zasiłku dla opiekuna osoba uprawniona ma prawo wyboru jednego ze świadczeń, 3. przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art.107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i przyjęcie, że sam fakt pobierania przez osobę skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Stawiając powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie na rzecz Z. S. świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 01 sierpnia 2019 r. na stałe, nadto o zwrot kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżący powołał się między innymi na treść wyroku NSA z 5 października 2018 r. I OSK 2763/17, w którym Sąd wyraził pogląd, że posiadanie przez osobę wnioskującą uprawnienia do zasiłku dla opiekuna nie może skutkować odmową przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. Wskazał, że zasadniczym problemem w przedmiotowej sprawie była kwestia prawidłowości wykładni przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim wyklucza on możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego, o które ubiega się osoba skarżąca, oraz zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Zbieg taki, jak to wynika wprost z art. 27 ust. 5 tej ustawy, jest możliwy. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji organu odwoławczego, przewidywał, że w sytuacji zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego (pkt 2) i zasiłku dla opiekuna (pkt 5) przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną. Natomiast aktualnie przepis ten dookreśla, że ma to miejsce także w przypadku, gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami, zatem tym bardziej jego dyspozycja obejmuje zbieg po stronie jednego podmiotu prawa do różnych świadczeń rodzinnych z tytułu opieki nad tą samą osobą. Skarżący podniósł, powołując się na orzecznictwo NSA, iż fakt uzyskiwania przez osobę wnioskującą zasiłku dla opiekuna nie może być przeszkodą do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego w stosunku do tej samej osoby podopiecznej. W sytuacji zbiegu po stronie tego samego podmiotu uprawień do obydwu tych świadczeń znajduje bowiem zastosowanie przepis art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zdaniem Skarżącego organ błędnie uznał, że pobieranie zasiłku dla opiekuna przez stronę skarżącą stanowi negatywne kryterium do przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego. Organ pominął fakt, że w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego osoba uprawniona ma prawo wyboru jednego ze świadczeń. Skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia to organ nie powinien czynić jakichkolwiek przeszkód w uzyskaniu przez nią świadczenia korzystniejszego a wręcz przeciwnie, powinien przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z tego prawa wyboru skorzystać. Ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien rozważyć możliwości jej załatwienia. Najistotniejszą kwestią powinno być jedynie takie załatwienie sprawy, aby zagwarantować stronie wybór świadczenia i jednocześnie nie pozbawić jej należnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością opieki wsparcia. Podniósł, że zgodnie z ogólną zasadą prawdy obiektywnej, określoną w art. 7 k.p.a., organy administracji w toku prowadzonego przez nie postępowania zobowiązane są do podejmowania z urzędu lub na wniosek strony wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Wyrazem realizacji tej zasady są przepisy normujące postępowanie dowodowe. W szczególności związana jest ona z art. 77 § 1 k.p.a., który nakłada na organy obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także art, 80 k.p.a., zgodnie z którym cały materiał dowodowy powinien być podstawą dokonywanej przez organ oceny. W myśl zasady ustalonej w art. 8 k.p.a., organy administracji zobowiązane są przy tym prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się również m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny. Zasada ta wiąże się z zasadą przekonywania, sformułowaną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. Istota zasady przekonywania sprowadza się z kolei do wyjaśnienia stronie podstaw faktycznych i prawnych podjętej decyzji. Nabiera ona szczególnego znaczenia w przypadku podejmowania przez organy negatywnych dla strony rozstrzygnięć, kiedy to organy powinny odnieść się również do twierdzeń strony, wskazywanych przez nią jako istotne. Podniósł, że z kolei postępowanie wszczęte na podstawie art. 155 k.p.a. jest nadzwyczajnym postępowaniem, które nie może prowadzić do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, ale do kontroli i weryfikacji decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, przy czym zmianie tej (bądź uchyleniu) nie mogą sprzeciwiać się przepisy szczególne. Należy mieć na uwadze, iż organ administracji publicznej na zasadzie uznania administracyjnego stosuje przepis art. 155 k,p.a. Działanie takie wymaga od organu respektowania postanowień art. 7 k.p.a., w konsekwencji wykorzystania posiadanych możliwości w celu pozytywnego załatwienia sprawy dla strony, jeżeli nie sprzeciwiają się temu racje interesu społecznego. Wydając decyzję organ I instancji nie podjął żadnych czynności, aby ustalić stan faktyczny oraz błędnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i niezasadnie uznał, iż skarżący nie spełnia ustawowych przesłanek do ustalenia świadczenia pielęgnacyjnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 t.j., dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za zasadną. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Stosownie natomiast do art. 17 ust. 1a pkt 1 u.ś.r., osobom o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, w przypadku gdy rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Sąd zgadza się z oceną organu odwoławczego, że Skarżący należy do kręgu osób uprawnionych do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad bratem. Jak słusznie wywiodło SKO, wbrew literalnemu brzmieniu art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych sam fakt, że osoba niepełnosprawna ma rodzica, który nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności nie jest przesądzający. Istnieją bowiem sytuacje, takie jak w przedmiotowej sprawie, w których mimo że żyje jeden z rodziców osoby niepełnosprawnej, który nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, możliwe byłoby przyznanie świadczenia innemu członkowi rodziny. A mianowicie byłoby to dopuszczalne wówczas, gdy rodzic osoby niepełnosprawnej faktycznie, z przyczyn obiektywnych, od siebie niezależnych, nie wynikających z jego woli, nie był zdolny do sprawowania nad nią opieki. Zasadnie Kolegium stwierdziło, że [...]letnia H. S. mimo, że nie jest osobą legitymującą orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (legitymuje się stopniem umiarkowanym), sama wymaga częściowej opieki osób trzecich z uwagi na swój stan zdrowia. Jest osobą po [...], [...], po zabiegu [...], cierpi na [...], [...], ma [...]. W związku z tym, w świetle zgromadzonych dowodów, prawidłowe jest stanowisko SKO w [...], że nie jest ona osobą która jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi alimentacyjnemu wobec syna i nie może sprawować opieki nad nim z przyczyn obiektywnych, niezależnych od niej i jej woli. W takim stanie faktycznym zasadnie Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji w przedmiocie niemożności zaktualizowania obowiązku alimentacyjnego Z. S. wobec brata i stwierdziło, że Skarżący należy do kręgu osób uprawnionych do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad bratem. Jednocześnie w okolicznościach sprawy niniejszej nie sposób podzielić stanowiska organu odwoławczego w przedmiocie zaistnienia innej przeszkody w przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego, tj. posiadaniu przez Skarżącego prawa do zasiłku dla opiekuna przyznanego na stałe w związku z opieką nad bratem i oceny, że nie został spełniony jeden z warunków określonych w art. 17 ust. 5 pkt 1b u.ś.r. Stosownie do jego treści świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Wprawdzie w dacie złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, Skarżący pobierał zasiłek dla opiekuna, jednakże Skarżący we wniosku inicjującym postępowanie administracyjne z dnia 2 sierpnia 2019 r., który wpłynął do organu I instancji 9 sierpnia 2019 r. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wniósł o uchylenie decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna (k.10 akt administracyjnych). Podczas wywiadu środowiskowego wskazał, że jego rezygnacja z zasiłku dla opiekuna nastąpi z dniem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (k.28 akt). Okoliczność tą mylnie zinterpretował organ odwoławczy, wskazując, że Skarżący nie skorzystał z prawa wyboru świadczenia poprzez rezygnację z pobieranego zasiłku dla opiekuna, zatem nie jest możliwe ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W tym miejscu Sąd wskazuje na ugruntowaną linię orzeczniczą sądów administracyjnych, zgodnie z którą w celu zagwarantowania stronie wyboru świadczenia, o jakim mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., nie można od strony wymagać rezygnacji z przyznanego wcześniej świadczenia przed otrzymaniem zapewnienia organu, że drugie świadczenie rzeczywiście zostanie przyznane. Wymaganie organu, aby strona w pierwszej kolejności zrezygnowała z przyznanego jej świadczenia przed zbadaniem, czy spełnia pozostałe warunki do otrzymania świadczenia wybranego i korzystniejszego dla niej, stawia ją w trudnej sytuacji, wprowadza w stan niepewności i zrozumiałą obawę co do tego, czy uzyska wybrane ze świadczeń w miejsce otrzymywanego. Skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia, to organ nie powinien czynić przeszkód w uzyskaniu przez nią, świadczenia korzystniejszego, a przeciwnie powinien przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z prawa wyboru skorzystać (por. wyroki NSA: z 18 grudnia 2018 r., I OSK 1676/18; z 12 grudnia 2018 r., I OSK 1175/18; z 13 lipca 2018 r., I OSK 235/18, oraz wyroki WSA: w Gliwicach z 19 marca 2019 r., IV SA/Gl 985/18, w Białymstoku z 10 marca 2020 r., II SA/Bk 48/20, wszystkie opubl. CBOSA). Na organie spoczywa główny ciężar znalezienia takiego rozwiązania procesowego, który gwarantowałby skarżącej realizację żądania nie tylko w zakresie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ale także do przyznania tego prawa na taki okres, jaki wynika z art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych tj. począwszy od miesiąca złożenia wniosku o przyznanie prawa z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. W zasadzie prawdy obiektywnej, wyrażonej art. 7 K.p.a. zawiera się bowiem obowiązek organu administracji publicznej załatwiania spraw z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Godzi interes społeczny i słuszny interes obywatela jednoczesne (tego samego dnia) przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i uchylenie decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy, czy rozstrzygniecie o tych uprawnieniach w ramach jednej, dwuaspektowej decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażony został także pogląd, również podzielony przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że jest możliwe rozliczenie obu świadczeń przyznanych na ten sam okres, z których jedno zostało wcześniej wypłacone poprzez skompensowanie świadczeń i wypłatę nowego świadczenia za okres pokrywających się uprawnień w wysokości różnicy pomiędzy kwotą świadczenia pielęgnacyjnego a kwotą wypłaconego specjalnego zasiłku opiekuńczego (por: wyrok WSA w Opolu z 20 września 2018 r., II SA/Op 302/18, WSA w Poznaniu z 11 kwietnia 2019 r., II SA/Po 158/19, WSA we Wrocławiu z 7 listopada 2019 r., IV SA/Wr 360/19, WSA w Białymstoku z 10 marca 2020 r., II SA/Bk 48/20, wszystkie publ. CBOSA). Fakt zatem pobierania przez Skarżącego zasiłku dla opiekuna, w świetle jego oświadczenia o rezygnacji z tego świadczenia na rzecz świadczenia pielęgnacyjnego, nie mógł stanowić przeszkody do przyznania korzystniejszego świadczenia od daty złożenia wniosku. Organy powinny w tej sytuacji przy określaniu daty przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zastosować art. 24 ust. 2 u. ś. r., zgodnie z którym prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Nie do przyjęcia jest bowiem sytuacja, w której osoba spełniająca warunki do uzyskania jednocześnie kilku różnych świadczeń z pomocy społecznej, otrzymuje świadczenie mniej korzystne, gdy tak jak w niniejszej sprawie, mogła dokonać wyboru i wyraźnie oświadczyła, że wybiera świadczenie bardziej korzystne. Skoro więc wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego został w przedmiotowej sprawie złożony przez Skarżącą do organu w dniu 9 sierpnia 2019 r., to organy – mając na uwadze treść art. 24 ust. 2 u.ś.r. - winny rozważyć przyznanie wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego od sierpnia 2019 r., uwzględniając – dla zachowania ciągłości świadczeń – doprowadzenie do "wygaszenia" decyzji przyznającej skarżącej zasiłek dla opiekuna z końcem lipca 2019 r. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz prawa materialnego art. 27 ust. 5 u.ś.r. W konsekwencji Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z dokonanych w uzasadnieniu rozważań Sądu oraz oceny prawnej i wiążą organ odwoławczy stosownie do art. 153 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200, 205 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika strony będącego radcą prawnym w wysokości 480 zł.