VIII SA/Wa 136/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 29 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie zwrotu nieruchomości oddala skargę.

Prezydent [...] (dalej: Prezydent, organ I instancji) decyzją z [...]kwietnia 2017 r. Nr [...], działając na podstawie art. 4 pkt 9b¹, art. 136 ust. 3, art. 229, art. 142 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm., dalej: u.g.n.), odmówił zwrotu nieruchomości, położonej w [...]przy ul. [...] (stanowiącej dawną działkę nr [...]oraz część dawnej działki nr [...][...] z dawnego obrębu [...]), oznaczonej jako działki ewidencyjne: nr [...] i nr [...] z obrębu [...], dla których prowadzona jest księga wieczysta [...], nabytej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie umowy sprzedaży z [...]października 1975 r. Rep. [...]Nr [...]w trybie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 Nr 10, poz. 64, dalej: ustawa wywłaszczeniowa). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że na podstawie umowy sprzedaży z [...]października 1975 r., Rep. [...] w trybie art. 6 ustawy wywłaszczeniowej została nabyta na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość, położona w [...]w dzielnicy [...]przy ul. [...], oznaczona jako działki: nr [...], nr [...], nr [...]i nr [...]z obrębu [...]. Nieruchomość objęta ww. umową sprzedaży stanowiła współwłasność A. i A. małż. P. na podstawie aktu własności ziemi wydanego przez Wydział Rolnictwa i Leśnictwa Urzędu Dzielnicowego [...]z [...]marca 1974 r. Nr [...]. Celem nabycia przedmiotowej nieruchomości była budowa osiedla mieszkaniowego "[...]" z usługami i lokalizacja ulic miejskich, zgodnie z decyzjami wydanymi przez Wydział Architektury Nadzoru Budowlanego i Geodezji Prezydium Rady Narodowej [...]Nr [...]i Nr [...]z [...]czerwca 1973 r. Według informacji Biura Geodezji i Katastru z [...]kwietnia 2013 r. nieruchomości nabytej umową sprzedaży Rep. [...]z [...]października 1975 r. w granicach dawnych działek: - nr [...]z dawnego obrębu [...]- odpowiadają działki ewidencyjne nr [...]i nr [...] z obrębu [...], - nr [...]z dawnego obrębu [...]- odpowiadają działki ewidencyjne nr [...], nr [...], nr [...]i nr [...]z obrębu [...], nr [...] i nr [...] z obrębu [...], - nr [...]z dawnego obrębu [...]- odpowiadają działki ewidencyjne nr [...], nr [...] i nr [...] z obrębu [...], - nr [...]z dawnego obrębu [...]- odpowiadają działki ewidencyjne nr [...], nr [...], nr [...]i nr [...]z obrębu [...] i nr [...]z obrębu [...]. Pismem z [...]października 2001 r. byli właściciele A. i A. małż. P. zwrócili się o zwrot niewykorzystanych na cel wywłaszczenia części dawnych działek o numerach: [...],[...],[...]i [...]z dawnego obrębu [...]. Następnie wniosek ten był precyzowany przez A. P. pismem z [...]kwietnia 2016 r. oraz przez A. K. pismem z [...]sierpnia 2016 r. Niniejsza decyzja dotyczy rozpoznania wniosku w części dotyczącej zwrotu działek ewidencyjnych nr [...] i nr [...]z obrębu [...], stanowiących dawną działkę nr [...]oraz część dawnej działki nr [...]z dawnego obrębu [...]. W tym zakresie Prezydent na podstawie księgi wieczystej nr [...]ustalił, że właścicielem nieruchomości, oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...]i nr [...]z obrębu [...], na podstawie decyzji Zarządu Dzielnicy [...]nr [...]z [...]marca 2014 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości jest [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...]. Prawo użytkowania wieczystego (zgodnie z umową z [...]lipca 1994 r., Rep. [...]) zostało wpisane w księdze wieczystej nr [...]w dniu [...]maja 1995 r. na podstawie wniosku z [...]sierpnia 1994 r., [...]. Organ I instancji powołał treść art. 136 ust. 3 u.g.n., z którego wynika, że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca może żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do art. 137 stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. W świetle natomiast art. 229 ww. ustawy roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3 u.g.n., nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nieruchomość została sprzedana, albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. Zgodnie z art. 242 u.g.n. ustawa ta weszła w życie 1 stycznia 1998 r. Mając na uwadze treść art. 229 u.g.n. oraz fakt, że ujawnienie prawa użytkowania wieczystego, które wcześniej przysługiwało [...]Spółce z o. o. z siedzibą w [...], zostało wpisane w księdze wieczystej [...]maja 1995 r., a więc przed datą [...]stycznia 1998 r., Prezydent uznał, że w przedmiotowym stanie prawnym zwrot nieruchomości objętej wnioskiem, stanowiącej działki nr [...]i nr [...]z obrębu [...], nie jest możliwy. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A. K. (dalej: skarżąca) zarzucając, że nieruchomość, o zwrot której się ubiega, nie została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne. Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z [...]sierpnia 2020 r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.) oraz art. 9a u.g.n., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. Wojewoda w uzasadnieniu decyzji stanął na stanowisku, że skoro prawo użytkowania wieczystego dotyczące przedmiotowych działek zostało ustanowione na rzecz [...]Spółki z o.o. z siedzibą w [...]na podstawie umowy z [...]lipca 1994 r., a wniosek o jego ujawnienie w księdze wieczystej z [...]sierpnia 1994 r. został złożony przed dniem wejścia w życie u.g.n., a następnie zostało ono ujawnione przed tym dniem, to w niniejszej sprawie bezspornie znajduje zastosowanie art. 229 u.g.n. W takiej sytuacji organ I instancji nie miał podstaw badać zasadności roszczenia stosownie do treści art. 137 ust. 1 u.g.n. (przesłanki uznania nieruchomości za zbędną). Organ odwoławczy powołał się m.in. na uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 kwietnia 2015 r. w sprawie I OPS 3/14, w której wskazano, że już samo ustalenie, że Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego nie jest aktualnie, tj. w chwili orzekania przez organ, właścicielem nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot lub na nieruchomości tej ustanowiono użytkowanie wieczyste, jest wystarczające do wydania decyzji orzekającej o umorzeniu postępowania. Bezprzedmiotowe jest w takim wypadku czynienie ustaleń przez organ, czy nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Wniosek taki nie pozbawia jednak w żadnym stopniu ewentualnych roszczeń cywilnych byłych właścicieli wywłaszczonej nieruchomości związanych z zarzutem zbycia tej części nieruchomości, która stała się zbędna na cel wywłaszczenia, z naruszeniem prawa tych właścicieli do żądania zwrotu (uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z 15 września 2015 r., III CZP 107/14, OSNC 2016/2/16). W ocenie Wojewody spełnienie przesłanek określonych w art. 229 u.g.n. oznacza, że nie przysługuje roszczenie o zwrot nieruchomości, bowiem roszczenie to wygasło, a tym samym postępowanie jest bezprzedmiotowe. Nie dochodzi zatem do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, lecz do formalnego jej załatwienia (umorzenia postępowania administracyjnego), wyłączającego - w celu ochrony osób trzecich, które nabyły własność wywłaszczonej nieruchomości lub stały się jej użytkownikami wieczystymi - skuteczne domaganie się zwrotu tej nieruchomości (por. wyroki: WSA w Poznaniu z 22 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1083/13, WSA w Krakowie z 28 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 50/08, WSA w Lublinie z 15 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 563/08). W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że z całą pewnością nieruchomość będąca przedmiotem roszczenia zwrotowego nie jest własnością Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego i istnieje negatywna przesłanka wynikającą z art. 229 u.g.n., która determinuje kierunek rozstrzygnięcia w postaci umorzenia postępowania zwrotowego. Organ II instancji nie podzielił więc stanowiska organu I instancji i stwierdził, że koniecznym było uchylenie decyzji Prezydenta i umorzenie postępowania w pierwszej instancji w zakresie roszczenia o zwrot działek nr [...]i nr [...]przy ul. [...]w [...]. Na decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca, działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, żądając jej uchylenia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła 1) naruszenie art. 105 k.p.a. w związku z art. 229 u.g.n. polegające na prowadzeniu przez organ Il instancji postępowania, które nie doprowadziło do merytorycznego jego zakończenia, tj. wydania decyzji negatywnej (o odmowie zwrotu) w przypadku stwierdzenia przesłanek negatywnych określonych w art. 229 u.g.n. i błędnego uznania, że prowadzone postępowanie jest bezprzedmiotowe z tego względu, że nieruchomość wnioskowana do zwrotu została oddana w użytkowanie wieczyste; 2) naruszenie art. 127 § 1 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a. w związku z art. 229 u.g.n. poprzez: a) nierozpoznanie prawidłowo zakresu wniesionego odwołania poprzez rozpatrzenie prawidłowości wydania decyzji nieobjętej treścią odwołania, tj. decyzji Prezydenta, czego wyraz organ II instancji dał w uzasadnieniu, reasumując je słowami, że organ II instancji nie podzielił stanowiska organu I instancji i stwierdził, iż koniecznym było uchylenie decyzji Prezydenta nr [...] i umorzenie w pierwszej instancji postępowania w zakresie roszczenia o zwrot działek nr [...] i nr [...]przy ul. [...]w [...], b) wydanie decyzji "z urzędu", do czego organ nie był uprawniony, a polegające na wydaniu rozstrzygnięcia w stosunku do decyzji, która nie była objęta treścią odwołania, tj. decyzji nr [...]; 3) naruszenie art. 107 k.p.a. polegające na zawarciu w sentencji decyzji rozstrzygnięcia diametralnie różnego od motywów zawartych w uzasadnieniu, a polegające na sformułowaniu decyzji i jej uzasadnienia w taki sposób, że budzi ona wątpliwości, czego dotyczy, czy decyzji objętej treścią odwołania, czy też decyzji nr [...]; 4) naruszenie art. 30 § 1 k.p.a. w związku z art. 65 § 2 k.p.c. w związku z art. 98 § 1 k.r.o. poprzez uznanie, że skarżąca nie była umocowana do występowania w imieniu swojego syna J. K. w postępowaniu zwrotowym, podczas gdy jako matka małoletniego jest jego przedstawicielem ustawowym i ma prawo reprezentować go bez "stosownego pełnomocnictwa", ponieważ w niniejszej sprawie nie doszło do konieczności dokonania przez rodzica czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu majątkiem J. K.. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie dodał, że decyzja organu II instancji została sprostowana postanowieniem z [...]stycznia 2021 r. Nr [...]. W odniesieniu do zarzutu z punktu 4 skargi Wojewoda podniósł, że w pismach składanych w toku postępowania odwoławczego skarżąca nie poinformowała, że jej umocowanie do reprezentowania syna J. K. jest związane z faktem, że jako matka małoletniego jest jego przedstawicielem ustawowym. Niemniej jednak ta okoliczność, zdaniem Wojewody, pozostaje bez wpływu na kierunek rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organ odwoławczy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszył prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji, ani nie naruszono prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Podstawą prawną kontrolowanego rozstrzygnięcia był przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., na podstawie którego organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Przepis ten koresponduje z art. 105 § 1 k.p.a., z którego z kolei wynika, że organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. Skarga została oparta m.in. na zarzucie naruszenia przepisu art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 229 u.g.n., zarzucając Wojewodzie, że swoim postępowaniem nie doprowadził do merytorycznego zakończenia przedmiotowej sprawy przez wydanie decyzji o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy błędnie uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie, ponieważ nie jest ono bezprzedmiotowe. Natomiast Wojewoda w zaskarżonej decyzji stanął na stanowisku, że wyłączenie roszczenia o zwrot wywłaszczonej nieruchomości zawarte w przepisie art. 229 u.g.n. powoduje bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego. Organ nie ma bowiem podstaw prawnych do orzekania o zwrocie nieruchomości, a brak podstaw do orzekania, to brak podstaw do przeprowadzenia postępowania dowodowego. W ocenie Sądu stanowisko Wojewody zawarte w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe. Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce wówczas, gdy odpadła jedna z konstytutywnych cech sprawy administracyjnej. Sprawę administracyjną określają elementy podmiotowe i przedmiotowe. Brak któregokolwiek z nich uzasadnia pogląd o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 24 września 2014 r., I OSK 1317/13, publ. cbosa). Za sprawę, w której istnieje przedmiot postępowania administracyjnego należy uznawać sprawę, w której organ administracji jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (por. wyrok NSA z 30 października 2018 r., II OSK 2688/16, pub. cbosa). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że spełniły się przesłanki z art. 229 u.g.n., tzn. przed datą wejścia w życie u.g.n. (1 stycznia 1998 r.) przedmiotowa nieruchomość została przekazana w użytkowanie wieczyste [...]Spółce z o.o. z siedzibą w [...] (umowa zawarta w formie aktu notarialnego z [...]lipca 1994 r.), a nadto prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej [...]na podstawie wniosku z 24 sierpnia 1994 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela dominujący pogląd w orzecznictwie, że w takiej sytuacji roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości lub jej części nie przysługuje, a więc przestała istnieć możliwość przyznania stronie prawa do tej nieruchomości w trybie zwrotowym. Wszelkie ustalenia bowiem dokonywane na podstawie art. 136 i art. 137 u.g.n. mają wówczas znaczenie tylko teoretyczne. Dlatego takie postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości jako bezprzedmiotowe powinno ulec umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., ponieważ nie dochodzi w nim do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, lecz jedynie do jej formalnego załatwienia. Brak roszczenia, które mogłoby być uwzględnione na drodze postępowania administracyjnego oznacza, że takie postępowanie jest bezprzedmiotowe (por. np. wyroki WSA w Warszawie: z 3 marca 2015 r., IV SA/Wa 26/15 publ. Lex nr 1975044, z 10 stycznia 2014 r., I SA/Wa 1359/13, publ. Lex nr 1575059, wyroki NSA: z 14 września 2011 r., I OSK 1545/10, publ. Lex nr 1149193, z 4 stycznia 2011 r., I OSK 336/10, publ. Lex nr 969422, z 7 lutego 2006 r, I OSK 409/05, publ. Lex nr 194018, z 16 listopada 2000 r., I SA 1539/99, publ. Lex nr 75555, wyrok WSA w Białymstoku z 16 kwietnia 2009 r., II SA/Bk 828/08, publ. Lex nr 555348, wyrok WSA w Lublinie z 16 stycznia 2009 r., II SA/Lu 729/08, publ. Lex nr 531024). W orzecznictwie występują również rozstrzygnięcia sądów administracyjnych, z których wynika, że konsekwencją zastosowania art. 229 u.g.n. winna być odmowa zwrotu, czyli orzeczenie merytoryczne co do istoty sprawy. Takie stanowisko w niniejszej sprawie zajął Prezydent oraz skarżąca, która powołała się na wyrok WSA w Krakowie z 29 stycznia 2009 r. w sprawie II SA/Kr 1233/08 (publ. Lex nr 531023) oraz wyrok WSA w Rzeszowie z 27 czerwca 2012 r. w sprawie II SA/Rz 432/12 (publ. Lex nr 5678183). Podobnie do tej kwestii odniósł się WSA w Warszawie w wyroku z 30 czerwca 2005 r., I SA/Wa 765/04 (publ. Lex nr 179226), WSA w Gdańsku w wyroku z 14 listopada 2007 r., II SA/Gd 500/07 (publ. Lex nr 342307). Niezależnie od rozbieżności poglądów w przedmiotowej materii, zdaniem Sądu, nie ma to większego znaczenia, czy konsekwencją zastosowania art. 229 u.g.n. będzie umorzenie postępowania, czy też odmowa zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, ponieważ obie formy zakończenia postępowania sprowadzają się do tego, że wnioskodawca nie może otrzymać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, o którą się ubiega (por. wyrok Sądu Najwyższego z 22 maja 2019 r., IV CSK 106/18, publ. Lex nr 2671600). W tym miejscu należy podzielić stanowisko Wojewody, poparte uchwałą 7 sędziów Sądu Najwyższego z 15 września 2015 r. w sprawie III CZP 107/14 (publ. OSNC 2016/2/16), że umorzenie postępowania nie wyklucza w żadnym stopniu możliwości dochodzenia od Skarbu Państwa lub gminy przez byłych właścicieli wywłaszczonej nieruchomości (lub ich spadkobierców) ewentualnych roszczeń cywilnoprawnych (w procesie o odszkodowanie) związanych z zarzutem zbycia tej nieruchomości (lub jej części), która stała się zbędna na cel wywłaszczenia. Wojewoda, zajmując przeważające w orzecznictwie stanowisko co do formy zakończenia niniejszego postępowania, nie naruszył więc przepisów zarzucanych mu w skardze, tj. art. 105 k.p.a. w związku z art. 229 u.g.n. Odnośnie do zarzutów wskazanych w punktach 3 i 4 skargi, w istocie skarżąca ma rację, że w zaskarżonej decyzji na stronie 9 uzasadnienia organ odwoławczy błędnie powołał numer decyzji organu I instancji: zamiast [...]wskazał [...]. Ta pomyłka była przedmiotem postanowienia tegoż organu z [...]stycznia 2020 r. Nr [...]o sprostowaniu oczywistej omyłki. Zatem powołanie w zaskarżonej decyzji błędnego numeru decyzji organu I instancji nie świadczy o tym, że Wojewoda nie rozpoznał odwołania w prawidłowym zakresie. Nie doszło więc do naruszenia art. 127 § 1 k.p.a. ani art. 107 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji przedstawił krąg osób będących w sprawie stroną uprawnioną do ubiegania się o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, zgodnie z art. 136 ust. 3 u.g.n. (poprzedni właściciel lub jego spadkobierca). Jak już wyżej wskazano, z wnioskiem o zwrot nabytych na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości pierwotnie wystąpili A. i A. małż. P.. A. P. zmarł [...]marca 2004 r. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...]Wydział II Cywilny z [...]lipca 2005 r., sygn. akt [...]spadek po A. P. nabyła w całości córka A. K.. Następnie w trakcie postępowania toczącego się przed organem II instancji [...]sierpnia 2017 r. zmarła A. P. i mocą postanowienia Sądu Rejonowego dla [...]Wydział XVI Cywilny z [...]stycznia 2019 r. sygn. akt [...]spadek po niej nabyli: M. B., T. B., P. B., M. S., T. S., J.K., F. A. i K.C.. Ostatecznie organ odwoławczy ustalił, że skuteczne oświadczenie o przystąpieniu do przedmiotowego postępowania zwrotowego złożyli: A. K., M. B., T. B., P. B., M. S., T. S. i K. C.. Nie złożył wniosku o przystąpieniu do postępowania spadkobierca F. A., natomiast w imieniu J. K. [...]lipca 2020 r. (data wpływu do organu odwoławczego) wniosek taki złożyła skarżąca. Wojewoda uznał jednak, że nie była ona umocowana do występowania w jego imieniu, ponieważ nie złożyła stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania interesów tego spadkobiercy. W tym zakresie skarżąca w punkcie 4 skargi zarzuciła nieprawidłowość postępowania organu odwoławczego, ponieważ J.K. jest małoletnim synem skarżącej, która w jego imieniu powinna występować jako przedstawiciel ustawowy, bez dodatkowego pełnomocnictwa. Niewątpliwie zgodnie z art. 30 § 2 k.p.a. osoby fizyczne nieposiadające zdolności do czynności prawnych działają przez swych ustawowych przedstawicieli. Jeśli chodzi o małoletnią stronę postępowania – jej przedstawicielem ustawowym są rodzice (art. 98 § 1 k.r.o. w związku z art. 30 § 1 k.p.a.). Z pism kierowanych do organu odwoławczego w toku sprawy wynika jednak, że skarżąca zawsze tytułowała się jako pełnomocnik J. K. i nigdy nie wskazała, że jest on małoletni (vide pisma: z [...]lutego 2020 r., [...]lipca 2020 r. i [...]października 2020 r.). Organ odwoławczy prawidłowo więc przy takim stanie wiedzy wymagał pełnomocnictwa od J. K. do reprezentowania przez skarżącą jego interesów w niniejszej sprawie, a skoro taki dokument nie wpłynął, nie uznał tego spadkobiercy za stronę. Niezależnie od tego Sąd podziela stanowisko Wojewody zawarte w odpowiedzi na skargę, że ta okoliczność pozostaje bez wpływu na kierunek rozstrzygnięcia i nie jest przyczyną mogącą skutkować uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.