VIII SA/Wa 1101/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku E. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy

Wnioskiem załączonym do skargi E. S. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów. W uzasadnieniu podała, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, wobec której stwierdzono [...] stopnia i [...]. Oświadczyła, ze posiada zobowiązania z tytułu kredytów i pożyczek wynoszące [...] zł. Pismami z dnia 5 stycznia i 24 stycznia 2017 r. zobowiązano skarżącą do uzupełnienia wniosku poprzez m.in. wyjaśnienie kto ponosi koszty jej utrzymania, złożenia wyciągów z rachunków bankowych, wyjaśnienie jakie obiektywne przeszkody uniemożliwiają podjęcie pracy. W odpowiedzi z dnia 17 stycznia 2017 r. skarżąca wyjaśniła, że koszty utrzymania ponoszą dzieci, ale nie jest w stanie określić wartości tej pomocy. Podała, że nie jest w stanie dostarczyć wyciągów bankowych ponieważ są zablokowane przez Urząd Skarbowy, a poza tym "czeka się na nie do 30 dni". Do pisma załączyła faktury za wodę ([...] zł) TV [...] ([...] zł) energię ([...] zł), telefon ([...] zł). W piśmie z dnia 1 lutego 2017 r. wyjaśniła ponownie, że nie jest w stanie przedstawić wyciągów z rachunków bankowych oraz, że stan zdrowia nie pozwala jej na podjęcie jakiejkolwiek pracy także dorywczej lub sezonowej. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." – stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Z kolei zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Prawo pomocy w zakresie częściowym (o takie wnioskuje skarżąca) obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części (...) albo obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy, powinna zatem wykazać występowanie powyższych przesłanek, skutkujących uwzględnieniem jej wniosku. Innymi słowy, na skutek wskazanych przez stronę dowodów musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, iż rzeczywiście nie jest ona w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania. Odnosząc powyższe uregulowania do przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że skarżąca nie zdołała nawet uprawdopodobnić w sposób przekonujący, by rzeczywiście znajdowała się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Przede wszystkim skarżąca do chwili rozpoznania wniosku – mimo dwukrotnego wezwania, nie złożyła wyciągów z posiadanych rachunków bankowych, ani żadnego zaświadczenia, z którego wynikałoby, że istotnie są one zablokowane przez Urząd Skarbowy, bądź z jakichkolwiek innych względów nie ma ona do nich dostępu. Wątpliwe wydają się być wyjaśnienia skarżącej, jakoby stan zdrowia ([...], [...]) uniemożliwiał jej podjęcie jakiejkolwiek pracy. Okoliczności tej nie potwierdza przedłożone zaświadczenie, z którego wynika jedynie na jakie choroby skarżąca się leczy. Wątpliwości budzą także wyjaśnienia skarżącej, iż nie jest ona w stanie określić wartości otrzymywanej pomocy od dzieci, które według oświadczenia ponoszą koszty utrzymania skarżącej. Ponadto skarżąca nie wyjaśniła z jakiej przyczyn MOPS odmówił jej udzielenia pomocy w związku z trudną sytuacją materialną i rodzinną. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.