VIII SA/Wa 102/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi P. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia z programu "Dobry start" uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...]z [...]października 2019 r. znak [...].

Decyzją z [...] grudnia 2019r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej także: "SKO", "organ odwoławczy", "Kolegium"), w wyniku rozpatrzenia odwołania P. D. (dalej: "Skarżący" lub "Wnioskodawca") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. (dalej: "Prezydent R." lub "organ I instancji’) z [...] października 2019r. o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia w formie "dobry start". Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazało m.in. przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 2096; dalej: "kpa") oraz § 3, § 4, § 8, § 10, § 32 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" (Dz. U. z 2018 r., poz. 1061; dalej: "rozporządzenie z 30 maja 2018r." lub "rozporządzenie"). Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powołaną na wstępie decyzją z [...] października 2019r. Prezydent R. odmówił Skarżącemu przyznania świadczenia w formie dobry start wnioskowanego na syna K. D. na okres zasiłkowy 2019/2020. Organ I instancji przyjął bowiem, że dziecko prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką i z nią zamieszkuje. Dodał, że wniosek o świadczenie dobry start złożyła również matka dziecka. W odwołaniu od tej decyzji Skarżący zarzucił przeprowadzenie postępowania z naruszeniem przepisów postępowania oraz z pominięciem dowodów w sprawie. Zdaniem Skarżącego, uzasadnienie decyzji jest skopiowane z decyzji jaką otrzymał w związku z decyzją odmawiającą świadczenia wychowawczego "500+". Uznał, że Organ nie rozgraniczył tych dwóch spraw, a dokonane w decyzji ustalenia nie mają nic wspólnego z założeniami programu "dobry start". Dodał, że to on pokrywa koszty związane z utrzymaniem syna, zakupem potrzebnych mu podręczników, zeszytów i innych pomocy dydaktycznych. Wniósł zatem o ponowne rozpoznanie sprawy. SKO utrzymując w mocy decyzję organu I instancji przedstawiło na wstępie dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Podkreśliło, że szczegółowe warunki realizacji rządowego programu "dobry start" zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018r., m.in. w § 4, § 5, § 30 ust. 1, § 30 ust. 3. Odnosząc treść tych przepisów do stanu faktycznego sprawy Kolegium zauważyło, że pismem z [...] lipca 2019r. złożonym drogą elektroniczną Skarżący wystąpił z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia "dobry start" na syna. Wniosek o to świadczenie złożyła również matka dziecka A. D.. Mając na uwadze przepis § 30 ust. 3 rozporządzenia, organ zwrócił się do kierownika MOPS o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem. Z przeprowadzonego [...] września 2019r. wywiadu środowiskowego z wnioskodawcą wynikało, że jego żona i syn są zameldowani w M. we własnym domu jednorodzinnym. Zamieszkują też w lokalu przy ulicy N. [...] w R.. Lokal ten jest własnością siostry Skarżącego. W lokalu tym Skarżący przebywa w porach dziennych, noce spędza w domu w M.. Małżonkowie są w trakcie rozwodu. Syn uczęszcza do liceum w R.. Ojciec (Skarżący) kontaktuje się ze szkołą, śledzi postępy syna w nauce i obecność w szkole, łoży na jego utrzymanie. Opłaca rachunki mieszkaniowe, kupuje żywność, ubrania, książki, wszelkie przedmioty, których syn potrzebuje. Daje synowi kieszonkowe, opłaca abonament telefoniczny, wozi na dodatkowe zajęcia, dba o ubrania dziecka, według oświadczenia prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem. [...] września 2019 r. przeprowadzono wywiad rodzinny z matką dziecka A. D., która oświadczyła, że prowadzi gospodarstwo domowe z synem K., zamieszkują w lokalu przy ul. N. w R. [...]. Syn K. posiada własny pokój umeblowany kompletnie z miejscem do nauki. Matka robi zakupy i przygotowuje śniadanie do szkoły, pozostaje w kontakcie ze szkołą, naprzemiennie z mężem wożą syna na zajęcia pozalekcyjne. Syn rzadko jeździ z ojcem do domu w M.. Matka przygotowuje obiady dla syna, robi bieżące pranie, daje synowi pieniądze na drobne wydatki. Według jej oświadczenia Skarżący w mieszkaniu przy N. przebywa sporadycznie. Oboje małżonkowie pracują. Mąż reguluje rachunki mieszkaniowe, opłaca zajęcia poza lekcyjne, daje synowi kieszonkowe, od trzech tygodni przywozi synowi posiłki i zostawia w skrzynce pocztowej w plastikowych pojemnikach. Z ustaleń wynikało, że życie dziecka koncentruje się w mieszkaniu przy ul. N., gdzie zamieszkuje jego matka. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że obowiązane jest orzekać na podstawie przepisów prawa. Skoro zatem przepisy prawa stanowią, że prawo do świadczenia "dobry start" nabywa ten z rodziców, który sprawuje opiekę nad dzieckiem, to mając na uwadze cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przyjąć należało, że opiekę nad dzieckiem sprawuje matka A. D.. Uznało przy tym, że pokrywanie wydatków związanych z nauką dziecka nie jest przesłanką do przyznania świadczenia "dobry start". Ustawodawca nie uzależnił bowiem prawa do tego świadczenia od ponoszonych wydatków na dziecko lecz od tego, który z rodziców sprawuje nad dzieckiem opiekę. W tym względzie wyjaśniło, że nie kwestionuje, że skarżący ponosi wydatki na utrzymanie syna jednak ten fakt nie miał wpływu na prawo do świadczenia "dobry start". Wskazało, że materiał dowodowy zaoferowany przez Skarżącego dotyczył ponoszonych wydatków na utrzymanie syna, ale o sprawowaniu opieki and synem nie decydują ponoszone wydatki. Rodzic jest obowiązany do dostarczania dziecku środków utrzymania w miarę swoich możliwości finansowych. Przedłożone dowody potwierdzają, że Skarżący wywiązuje się z obowiązku utrzymywania syna. Zdaniem SKO, wbrew twierdzeniom odwołania, sprawowanie opieki nad dzieckiem jest warunkiem przyznania świadczenia wychowawczego 500+ i świadczenia "dobry start". Dodało jednocześnie, że przyznanie Skarżącemu świadczenia "dobry start" w roku poprzednim nie miało wpływu na przyznanie świadczenia w roku bieżącym. Z tych wszystkich względów Kolegium odwołania uznało za nieuzasadnione wszystkie zarzuty podniesione w odwołaniu.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., która ma charakter opisowy, Skarżący postawił zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 kpa m.in. poprzez nieuwzględnienie złożonego przez niego materiału dowodowego w sprawie. Zdaniem Skarżącego, organ nie przeprowadził przy tym żadnych czynności, gdyż uzasadnienie decyzji jest w całości skopiowane z otrzymanej przez Skarżącego decyzji w związku z odmową świadczenia wychowawczego 500+. Według jego oceny organ nie rozgraniczył tych dwóch spraw, a ustalenia opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie mają nic wspólnego w założeniami programu "Dobry Start". Skarżący wskazał, że przepisy rozporządzenia z 30 maja 2018r. nie przewidują żadnych ograniczeń w przyznaniu świadczenia. Dodał, że w przekazanych dokumentach i złożonych oświadczeniach konsekwentnie wskazywał, że tylko on pokrywał i pokrywa dotychczas koszty związane z nauką syna i zakupem podręczników. Żona w tym zakresie zarówno w tym roku, jak i latach poprzednich nie wykazywała żadnego zainteresowania. W jego ocenie, wpływu na wynik sprawy nie ma również ustalenie organu, że "opiekę nad synem K. sprawuje całodobowo matka Pani A. D.". Końcowo Skarżący zauważył, że wniosek o przedmiotowe świadczenie złożył jako pierwszy [...] lipca 2019 r. Wykazał przy tym, że zamieszkuje w R. przy ul. N. [...] m [...] i sprawuje opiekę nad synem wraz z żoną. Odpowiadając na skargę, Kolegium wystąpiło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w swoim rozstrzygnięciu. Zarzuty skargi uznało za nieuzasadnione wskazując, że w przypadku wniosku obojga rodziców przesłanką decydującą o przyznaniu świadczenia zarówno 500+jak i "dobry start" jest fakt, który z rodziców sprawuje opieką nad dzieckiem. Dlatego, zdaniem Kolegium nie było błędem prowadzenie postępowania dowodowego w obu sprawach łącznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty okazały się usprawiedliwione. Zdaniem Sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów kpa (art. 7, art. 77, art. 107 § 1 pkt 6 kpa) poprzez błędną ocenę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, a w konsekwencji również z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. rozporządzenia z 30 maja 2018r. określającego szczegółowe warunki realizacji rządowego programu "Dobry start". Tytułem wstępu przypomnienia wymaga, że świadczenie z programu "Dobry start" jest świadczeniem jednorazowym (300 złotych) przysługującym osobom, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia (m.in. rodzicom) w związku z rozpoczęciem roku szkolnego przez dziecko. Zgodnie natomiast z treścią § 30 ust. 1 – 3 rozporządzenia, w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia dobry start, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Jeżeli opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, świadczenie dobry start wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek (ust. 2). W przypadku gdy po złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia "dobry start" przez rodzica, opiekuna prawnego dziecka lub opiekuna faktycznego dziecka drugi rodzic, opiekun prawny dziecka lub opiekun faktyczny dziecka złoży wniosek o ustalenie prawa do świadczenia dobry start w związku z opieką nad tym samym dzieckiem, organ właściwy, o którym mowa w § 3 pkt 4 lit. a) ustala, kto sprawuje opiekę, i w tym celu może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 i 1985 oraz z 2018 r. poz. 650 i 700), w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, organ właściwy, o którym mowa w § 3 pkt 4 lit. a, może wystąpić do ośrodka pomocy społecznej o udzielenie informacji o okolicznościach dotyczących sprawowania opieki nad dzieckiem, jeżeli informacje te zostały ustalone w rodzinnym wywiadzie środowiskowym przeprowadzonym nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem otrzymania przez ośrodek pomocy społecznej wniosku o udzielenie informacji (ust. 4). Zdaniem Sądu, odnosząc treść tych przepisów do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy dostrzec należy, że zasadniczo jest on bezsporny. To znaczy, że z wnioskami o przyznanie świadczenia dobry start na syna K. w realiach rozpoznawanej sprawy wystąpili oboje rodzice. Na podstawie przeprowadzonych z rodzicami wywiadów środowiskowych (odpowiednio [...] września 2019r. z ojcem i [...] września 2019r. z matką) organy orzekające w sprawie zgodnie przyjęły jednak, że dziecko prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką i z nią zamieszkuje, co stanowi podstawę do wniosku, że opiekę nad dzieckiem sprawuje matka dziecka A. D.. A zatem spełnia ona przewidziany w przepisach rozporządzenia z 30 maja 2018r. warunek przyznania świadczenia "dobry start". Ta okoliczność stanowiła zaś podstawę odmowy świadczenia skarżącemu. Jednocześnie organy nie zakwestionowały, że ojciec dziecka ponosi wydatki na syna, w tym ponosi koszty jego utrzymania i mniej lub bardziej, stosownie do możliwości, czynnie uczestniczy w życiu syna, odwozi go do szkoły i na zajęcia pozalekcyjne, śledzi postępy w nauce (zob. wywiad środowiskowy, k. 9 akt administracyjnych). Jednakże oceniły, że okoliczność ta pozostaje bez wpływu na to, że opiekę nad synem sprawuje wyłącznie matka dziecka, a ponoszone przez ojca wydatki nie powodują, że opiekę taką sprawuje również Skarżący. Z taką oceną nie sposób się zgodzić. Po pierwsze z tego względu, że Sąd podziela prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądy prawne, m.in. w świetle których organ orzekający o przyznawaniu świadczenia "dobry start" nie pełni roli sądu rodzinnego ani nie rozstrzyga konfliktu między rodzicami na tle sprawowania przez każdego z nich władzy rodzicielskiej. Wspólne zamieszkiwanie obojga rodziców z dziećmi oraz przedstawianie przez każdego z rodziców dowodów na ponoszenie wydatków na utrzymanie dzieci, jest wystarczającym potwierdzeniem sprawowania opieki rodzicielskiej przez oboje rodziców (por. wyrok WSA w Białymstoku z 10 marca 2020r., sygn. akt II SA/Bk 87/20). Co prawda w realiach rozpoznawanej sprawy dziecko zamieszkuje z matką dziecka (u ojca przebywa sporadycznie), jednak pozostała część tezy zawartej w tym wyroku, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie pozostaje aktualna na tle rozpoznawanej sprawy. Zauważyć bowiem należy, że z materiału dowodowego wynika, że żona skarżącego i syn są zameldowani w M. we własnym domu jednorodzinnym. Zamieszkują też w lokalu przy ulicy N. [...] w R.. Lokal ten jest własnością siostry Skarżącego. W lokalu tym skarżący przebywa w porach dziennych, noce spędza w domu w M.. Małżonkowie są w trakcie rozwodu. Syn uczęszcza do LO im. B. w R.. Ojciec (Skarżący) kontaktuje się ze szkołą, śledzi postępy syna w nauce i obecność w szkole, łoży na jego utrzymanie. Opłaca rachunki mieszkaniowe, kupuje żywność, ubrania, książki, wszelkie przedmioty, których syn potrzebuje. Daje synowi kieszonkowe, opłaca abonament telefoniczny, i wozi na dodatkowe zajęcia, dba o ubrania dziecka, według oświadczenia prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem. Według oświadczenia matki prowadzi ona gospodarstwo domowe z synem K., zamieszkuje w lokalu przy ul. N. w R. [...]. Syn K. posiada własny pokój umeblowany kompletnie z miejscem do nauki. Matka robi zakupy i przygotowuje śniadanie do szkoły, pozostaje w kontakcie ze szkołą, naprzemiennie z mężem wożą syna na zajęcia poza lekcyjne. Syn rzadko jeździ z ojcem do domu w M.. Matka przygotowuje obiady dla syna, robi bieżące pranie, daje synowi pieniądze na drobne wydatki. Skarżący w mieszkaniu przy N. przebywa sporadycznie. Oboje małżonkowie pracują. Skarżący reguluje rachunki mieszkaniowe, opłaca zajęcia poza lekcyjne, daje synowi kieszonkowe, od trzech tygodni przywozi synowi posiłki i zostawia w skrzynce pocztowej w plastikowych pojemnikach. Zdaniem Sądu w świetle tych ustaleń zgodzić należało się z organami w sprawie, że życie dziecka zasadniczo koncentruje się w mieszkaniu przy ul. N., gdzie zamieszkuje jego matka. Jednakże zgodnie z zaprezentowanymi wyżej poglądami, fakt ten nie świadczy o tym, że matka dziecka sprawuje wyłączną opiekę nad synem. Zdaniem Sądu przyjąć bowiem należało, że opiekę nad dzieckiem sprawują obydwoje rodzice, tj. jak wywodzi w skardze Skarżący. W takim zaś przypadku, stosowanie do treści § 30 ust. 4, jeżeli opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, świadczenie dobry start wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek. Tymczasem w decyzjach organów obydwu instancji poza stwierdzeniem, że oboje rodziców złożyło wnioski o przyznanie świadczenia zabrakło rozważań dotyczących takiej sytuacji, co zdaniem Sądu stanowi o naruszeniu powołanych przepisów rozporządzenia. Tym bardziej, że jak wskazywały uprzednio świadczenie dobry start otrzymywał ojciec dziecka. Bez wywodów dotyczących tego, kto pierwszy złożył wniosek, w ocenie Sądu przedwczesne było przyjęcie, że świadczenie z programu dobry start przysługuje matce dziecka. Sąd za chybioną uznaje ocenę, że ponoszenie przez ojca dziecka wydatków, głównie związanych z jego utrzymaniem (w tym zakup podręczników do szkoły), na tym etapie postępowania (małżonkowie są w trakcie rozwodu) nie stanowi o tym, że ojciec dziecka sprawuje opiekę nad synem. Taka ocena jest błędna. Ojciec dziecka wykazał, że poprzez ponoszenie wydatków na syna i inne wskazane wyżej czynności, o czym świadczy przeprowadzony wywiad środowiskowy, sprawuje opiekę nad synem. A zatem, w celu przyznania świadczenia, wobec okoliczności, że z wnioskiem o jego przyznanie wystąpili oboje rodzice rozwadze wymagało, który z rodziców złożył wniosek jako pierwszy. W opisanych wyżej okolicznościach, zdaniem Sądu nie nasuwa bowiem zastrzeżeń uznanie, że świadczenie z programu "dobry start" należało wypłacić temu z rodziców, który pierwszy złożył wniosek. Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "dobry start" nie pozwalają bowiem na przyznanie prawa do świadczeń wychowawczych na dzieci jednocześnie jednemu i drugiemu rodzicowi. Zbieg uprawnień obojga rodziców do świadczeń wychowawczych reguluje powołany wyżej § 30 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku zbiegu prawa rodziców do świadczenia "Dobry start" świadczenie wypłaca się temu rodzicowi, który sprawuje faktyczną opiekę nad dzieckiem. Jeżeli opieka nad dzieckiem jest sprawowana równocześnie przez oboje rodziców, świadczenie wychowawcze wypłaca się temu rodzicowi, który pierwszy złożył wniosek. W stanie faktycznym sprawy ustalenie braku wyłączności opieki matki nad dzieckiem w okresie orzekania o świadczeniu dobry start sprawiło, że organy orzekające w sprawie winny przyjąć, określoną w przepisach rozporządzenia zasadę pierwszeństwie rodzica w przyznaniu mu prawa do świadczenia, o czym decyduje pierwszeństwo w złożeniu wniosku. Jak Sąd wskazał na wstępie, organ orzekający o przyznawaniu świadczenia dobry start, nie pełni roli sądu rodzinnego ani też nie rozstrzyga konfliktu między rodzicami na tle sprawowania przez każdego z nich władzy rodzicielskiej. Jak wskazał nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w wyroku z 16 lipca 2019r., sygn. akt III SA/Kr 409/19, organy prowadzące postępowanie w przedmiocie przyznania świadczenia wychowawczego w stanie faktycznym wypełniającym hipotezę przepisu art. 22 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, nie są uprawnione do oceny, w jaki sposób rodzice wywiązują się ze swoich obowiązków rodzicielskich oraz ile czasu poświęcają dzieciom w sytuacji, gdy oboje mają pełnię władzy rodzicielskiej, mieszkają razem i prowadzą wspólne gospodarstwo domowe z dziećmi. Oznacza to bowiem, że utrzymują i zaspakajają ich potrzeby bytowe, wychowawcze i emocjonalne. Świadczenie "dobry start" jest powiązane ze świadczeniem wychowawczym, czego potwierdzeniem jest treść § 31 ust. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start", przewidującego potrącenie kwot nienależnie pobranego świadczenia dobry start z wypłacanych świadczeń wychowawczych a zatem stanowisko wyrażone w cytowanym wyroku, nawiązujące do wykładni art. 22 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, w pełni można odnosić do wykładni § 30 rozporządzenia, w tożsamy sposób regulującego kwestie zbiegu prawa rodziców do świadczenia dobry start, co świadczenia wychowawczego. Tym samym zarzuty skargi Sąd uznał za uzasadnione jedynie w części, o której mowa powyżej. Wskazać bowiem należy, że argumentacja skargi o wyłącznym pokryciu wydatków związanych z rozpoczęciem nauki przez ojca dziecka nie zasługiwała na uwzględnienie. Okoliczność ta nie ma też wpływu na przyznanie świadczenia "dobry start". Jak stanowią powołane przepisy rozporządzenia, prawo do świadczenia przysługuje (w okolicznościach rozpoznawanej sprawy) temu z rodziców, który jako pierwszy złożył taki wniosek, co zresztą konsekwentnie podnosił Skarżący. Nie decyduje o tym rodzaj ponoszonych wydatków, tj. związanych z rozpoczęciem nauki przez dziecko, lecz wyłącznie przesłanki wymienione w treści powołanego rozporządzenia. Rację ma nadto Skarżący, że przesłanki przyznania świadczeń dobry start i świadczenia wychowawczego nie są tożsame, zatem ocena złożonych o te świadczenia wniosków nie może być tożsama, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów orzekających w sprawie tych świadczeń. Organy pominęły te okoliczności i dokonały w sprawie wadliwej oceny dowodów, że wyłączną opiekę nad dzieckiem sprawowała matka dziecka. Stanowisko to jest nieuprawnione. Ponownie rozpoznając sprawę winny zatem ponownie ocenić zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności, że w sprawie oboje rodzice sprawują opiekę nad dzieckiem (K. D.), oboje również wystąpili z wnioskami o przyznanie świadczenia dobry start na dziecko. A zatem w decyzji należy w tej sytuacji, zgodnie z treścią § 30 ust. 3 rozporządzenia rozstrzygnąć o pierwszeństwie złożonych wniosków i na tej podstawie przyznać prawo do świadczenia jednemu z rodziców. Stosowne rozważania winny zaś znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 § 1 pkt 6 kpa). W tym stanie rzeczy przyjąć należało, że decyzje organów obydwu instancji naruszają powołane na wstępie przepisy zarówno prawa materialnego, jak i procesowego. Co oznacza, że Sąd na podstawie treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325) zobligowany był wyeliminowania tych decyzji z obrotu prawnego.