VIII SA/Wa 1012/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak (sprawozdawca), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym 20 stycznia 2022 r. w Radomiu sprawy ze skargi B. H. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] września 2021 r. znak [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji, GDOŚ), po rozpatrzeniu zażalenia B. H. (dalej: skarżąca, strona, inwestorka) na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (dalej: RDOŚ, organ I instancji) z [...] lutego 2021 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną na części działek o nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...],[...], położonych w miejscowości S., gm. S., w Obszarze Chronionego Krajobrazu I.-[...] - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco: Pismem z [...] stycznia 2021 r., znak: [...], Burmistrz Miasta i Gminy S. zwrócił się do RDOŚ o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy inwestycji, polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną na części działek o nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...] i [...], położonych w miejscowości S. gm. S., w Obszarze Chronionego Krajobrazu I.-[...]. Postanowieniem z [...] lutego 2021 r., znak: [...], RDOŚ, działając na podstawie art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.), odmówił uzgodnienia przedmiotowego projektu, wskazując, że nie uwzględniono w nim ograniczenia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Nr [...]Wojewody M. z dnia 5 maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu I.- [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2005 r. Nr 105, poz. 2948 ze zm., dalej również jako: rozporządzenie Wojewody M. Nr [...]), tj. zakazu likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Do takiego stanowiska organ I instancji doszedł po przeanalizowaniu wypisów z rejestru gruntów, map topograficznych oraz informacji zebranych podczas oględzin terenu. Na rozstrzygnięcie organu I instancji skarżąca wniosła zażalenie, w którym zarzuciła naruszenie: - art. 33 k.p.a. polegające na dopuszczeniu do udziału w oględzinach osoby nielegitymującej się stosownym pełnomocnictwem (tj. męża skarżącej, który bez wymaganego pełnomocnictwa nie mógł występować w roli inwestora, a RDOŚ nie przeprowadził żadnego wyjaśnienia w tym zakresie); - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie i niepodjęciu wszelkich działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia jej ze względu na lokalizację przedmiotowych działek w Obszarze Chronionego Krajobrazu I.- [...]. GDOŚ postanowieniem z [...] września 2021. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej: u.p.z.p.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia GDOŚ wskazał, że inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, planowana jest na działkach znajdujących się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu I.- [...], na którym obowiązuje rozporządzenie Wojewody M. Nr [...]. Po dokonaniu analizy akt, w ocenie organu II instancji, brak uzgodnienia przez RDOŚ projektu decyzji ze względu na naruszenie przepisów ww. rozporządzenia, tj. zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych, należy utrzymać w mocy. Z protokołu oględzin z [...] lutego 2021 r. przeprowadzonych przez pracowników organu I instancji wynika, że działki inwestycyjne przylegają do drogi gruntowej. Od wschodu granice działek objętych wnioskiem porastają krzewy porzeczki oraz rząd zadrzewień brzozowych z domieszką wierzby i pojedynczych dębów w wieku około 10 lat oraz 15-20 lat. Od tej granicy zlokalizowana jest enklawa nieporośnięta drzewami o wymiarach około 28 m x 120 m. Na północ od tej enklawy rosną krzewy wierzby w zwarciu w wieku około 5 lat. Na zachód od tej enklawy działki porastają zadrzewienia brzozowe w wieku około 20 lat. Przy drodze rośnie szpaler sosnowy w wieku 12-15 lat. W tej części zadrzewień brzozowych zlokalizowany jest budynek letniskowy istniejący już w dacie nabycia działek, mający około 25 lat. Na wschód od przedmiotowych działek rozciąga się pas gruntów ornych, a na zachód - grunty orne przedzielone pasem krzewów. Bezpośrednie sąsiedztwo stanowią otwarte tereny rolne z zadrzewieniami. Uwzględniając wyżej przedstawiony opis oraz podział geodezyjny działek wraz z ortofotomapami, GDOŚ stwierdził, że wskazane w protokole oględzin krzewy porzeczek oraz rząd zadrzewień brzozowych z domieszką dębów w wieku około 10 lat oraz 15-20 lat porastają działki o numerach ewidencyjnych: [...] i [...], które nie należą do terenu inwestycji. Na terenie objętym inwestycją nie znajduje się również opisana w protokole enklawa krzewów wierzby w zwarciu w wieku około 5 lat. Natomiast pozostała roślinność wymieniona w protokole, tj. zadrzewienia brzozy i towarzyszący im szpaler sosen, są w obrębię wyznaczonego terenu inwestycji i zajmują przeważającą jego cześć. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie są to "młode drzewa w wieku około 4 lat". Drzewa te mają około 20 lat, co dokumentują zdjęcia sporządzone podczas oględzin. Organ odwoławczy wskazał, że roślinność istniejąca w obrębie terenu inwestycji to zadrzewnie w rozumieniu art. 5 pkt 27 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2021 r. poz. 1098, dalej: ustawa o ochronie przyrody). Zdaniem GDOŚ istniejące zadrzewienie należy zakwalifikować do zadrzewień śródpolnych. Co prawda ustawa o ochronie przyrody nie definiuje osobno pojęcia zadrzewienia śródpolnego, ale jego rozumienie nie budzi wątpliwości. Jest to zadrzewienie znajdujące się wśród pól (użytków rolnych) i obejmuje zarówno pojedyncze drzewo lub krzew rosnący wśród pól, jak i ich skupiska i nie ma znaczenia, czy pochodzą z samosiewu oraz czy znalazły odzwierciedlenie w ewidencji gruntów. Wyznaczony w projekcie jako teren inwestycji fragment działek o numerach ewidencyjnych: [...],[...],[...],[...],[...] i [...] wraz z pozostałą ich częścią zgodnie z ewidencją stanowią grunty rolne (sklasyfikowane jako pastwiska, grunty orne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych). Również tereny znajdujące się wokół ww. działek mają charakter otwartych terenów rolnych (co prezentuje dokumentacja fotograficzna z oględzin). Działki objęte inwestycją są więc częścią rozpościerających się terenów rolnych, natomiast występujące w obrębie terenu inwestycji zadrzewienie wyrosłe wśród pól stanowi zadrzewienie śródpolne, objęte ochroną w Obszarze Chronionego Krajobrazu I.-[...] na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Wojewody M. Nr [...]. Zgodnie z projektem decyzji o warunkach zabudowy planowana budowa czterech budynków mieszkalnych wraz z infrastrukturą możliwa jest na całym terenie inwestycji, również w miejscu istniejących zadrzewień śródpolnych. Projekt tej decyzji w żaden sposób nie uwzględnia istniejącej roślinności tworzącej zadrzewienia, dając możliwość lokalizacji obiektów budowlanych w miejscach zadrzewień śródpolnych. Poza tym zamierzona przez stronę zabudowa nie jest związana z zapewnieniem ochrony przeciwpowodziowej, bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego. Nie dotyczy też budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Organ II instancji stwierdził również, że przedmiotowa inwestycja nie spełnia wyjątków od omawianego zakazu, przewidzianych w art. 24 ust. 2 pkt 1-4 ustawy o ochronie przyrody, tj. nie wiąże się z wykonywaniem zadań wynikających z planu ochrony, wykonywaniem zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzeniem akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym czy realizacją inwestycji celu publicznego. W odniesieniu do zarzutów strony GDOŚ wskazał, że położenie działek w całości na terenie miasta Skaryszew nie daje podstaw do odstąpienia od stosowania zakazów z rozporządzenia Wojewody M. Nr [...]. Odstąpienie od stosowania tych zakazów ma bowiem miejsce w ściśle określonych przypadkach, które są określone w rozporządzeniu dotyczącym Obszaru Chronionego Krajobrazu I.-[...]lub w ustawie o ochronie przyrody. Natomiast przepisy Rozdziału 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1161, dalej: u.o.g.r.l.), na które powołuje się skarżąca, a dotyczące zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, nie mają wpływu na niniejsze uzgodnienie i stosowanie zakazu z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Wojewody M. Nr [...]. Jeśli zaś chodzi o zarzut naruszenia art. 33 k.p.a. poprzez dopuszczenie do udziału w oględzinach osoby nielegitymującej się stosownym pełnomocnictwem, tj. męża strony, który działał bez wymaganego pełnomocnictwa i nie mógł występować w roli inwestora, to niewątpliwym jest, że RDOŚ zobowiązany był do dokonania czynności administracyjnych z tym związanych (zażądania okazania stosownego pełnomocnictwa). Powyższe uchybienie procesowe nie czyni jednak informacji zebranych podczas oględzin wadliwymi. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że inwestorka zawiadomieniem z [...] lutego 2021 r., otrzymanym [...] lutego 2021 r., skutecznie została poinformowana o oględzinach [...] lutego 2021 r. Poza tym pismem z [...] lutego 2021 r. przekazał stronie kopię protokołu z oględzin terenu. Skarżąca nie została więc pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu. Od powyższego postanowienia skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: - prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie art. 5 pkt 27 ustawy o ochronie przyrody, polegające na wskazaniu, że znajdujące się na terenie planowanej inwestycji zadrzewienia stanowią w całości zadrzewienia śródpolne; - przepisów postępowania, tj.: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie i niepodjęciu wszelkich działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, poprzez przyjęcie za prawidłowe niewłaściwe i niespójne ustalenia organu I instancji oraz nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego i wyjaśniającego. W konsekwencji powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zobowiązanie organu do wydania w terminie miesiąca postanowienia wskazującego na zasadność uchylenia postanowienia organu I instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonego postanowienia, w ramach wskazanych wyżej kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że działki skarżącej, na których planowana jest inwestycja, polegająca na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną, znajdują się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu I.-[...], utworzonego na podstawie rozporządzenia Nr [...] Wojewody M. z [...] maja 2005 r. Obszar chronionego krajobrazu stanowi formę ochrony przyrody (art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody), który obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych (art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody). Dlatego koniecznym było uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z organem, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W myśl art. 24 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody na obszarze chronionego krajobrazu może być wprowadzony m. in. zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Zakaz taki został wprowadzony w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Wojewody M. Nr [...]. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że teren przedmiotowej inwestycji stanowią pastwiska (PS IV), grunty orne (R IVa, R IVb, R V), grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych (Lzr R IVa). Tereny znajdujące się wokół działek stanowiących teren inwestycji mają charakter otwartych terenów rolnych. W zarzutach skargi skarżąca podnosi nieprawidłową, jej zdaniem, kwalifikację prawną istniejących na terenie inwestycji zadrzewień jako zadrzewień śródpolnych. W tym zakresie należy stwierdzić, że zgodnie z art. 5 pkt 27 ustawy o ochronie przyrody przez pojęcie zadrzewienia rozumie się pojedyncze drzewa, krzewy lub ich skupiska niebędące lasem w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1463 i 2338 oraz 2021 r. poz. 784) lub plantacją, wraz z terenem, na którym występują, i pozostałymi składnikami szaty roślinnej tego terenu. Ustawa o ochronie przyrody nie definiuje pojęcia zadrzewienia śródpolnego, ale w literaturze i orzecznictwie wskazuje się, że zadrzewienie śródpolne to zadrzewienie znajdujące się wśród pól, czy też innych terenów otwartych lub półotwartych o charakterze rolniczym (użytków rolnych). Należą do nich zarówno pojedyncze drzewa lub krzewy, jak i ich skupiska bez znaczenia, czy pochodzą z samosiewu i czy znalazły odzwierciedlenie w ewidencji gruntów (por. W. Radecki, Zadrzewienia śródpolne, "Aura" 2004 r., nr 11 (4), s. 36, wyrok NSA z 24 czerwca 2016 r., II OSK 2632/14, wyrok NSA z 21 kwietnia 2020 r., II OSK 1063/19, wyrok WSA w Warszawie z 4 marca 2011 r., IV SA/Wa 210/11, wszystkie publ. cbosa). W wyroku z 21 kwietnia 2020 r. w sprawie II OSK 1063/19 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zadrzewienia śródpolne są rodzajem zadrzewień zdefiniowanych w art. 5 pkt 27 ustawy o ochronie przyrody. Zadrzewienia stanowiące pojedyncze drzewa, krzewy albo ich skupiska mieszczą w sobie element ochrony przyrody, jakim są zadrzewienia śródpolne. Drzewa i krzewy, jako elementy składowe środowiska przyrodniczego, podlegają ochronie prawnej, która zmierza do ich zachowania, zrównoważonego użytkowania oraz odnawiania ich zasobów. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela ten pogląd i zgadza się z GDOŚ, że występujące na terenie inwestycji zadrzewienie brzozy w wieku około 20 lat i towarzyszący im szpaler sosen w wieku 12-15 lat należy uznać za zadrzewienia śródpolne, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Wojewody M. Nr [...]. Nie można więc organowi odwoławczemu zarzucić naruszenia art. 5 pkt 27 ustawy o ochronie przyrody, w sytuacji gdy przy formułowaniu definicji zadrzewień śródpolnych odniósł się do pojęcia zadrzewień określonego w ustawie o ochronie przyrody. Roślinność, określona w ww. przepisie stanowi zadrzewienie niezależnie od zadań i funkcji jakie pełni w środowisku. Zadrzewienia śródpolne to nie tylko, wbrew temu, co twierdzi skarżąca w skardze, roślinność położona pośród terenów użytkowanych jako pola uprawne. Rację ma organ odwoławczy, że drzewa, krzewy i ich skupiska wraz z pozostałymi składnikami szaty roślinnej, które występują na nieużytkowanych gruntach rolnych, łąkach, pastwiskach, to także zadrzewienia śródpolne. Nieużytkowane grunty utrzymywane w postaci ugoru lub odłogowane, nadal pozostają gruntami rolnymi, co wynika z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2021 r. poz. 1390). W ocenie Sądu GDOŚ prawidłowo wywiódł, że nie zachodzą okoliczności wyłączające stosowanie omawianego zakazu. Charakter planowanej inwestycji, tj. budowa budynku mieszkalnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, jednoznacznie wskazuje, że wnioskowane zamierzenie nie ma nic wspólnego z ochroną przeciwpowodziową i zapewnieniem bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontami lub naprawami urządzeń wodnych (§ 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Nr [...] Wojewody M.). Zamierzona inwestycja nie spełnia również wyjątków zawartych w art. 24 ust. 2 pkt 1-4 ustawy o ochronie przyrody, dotyczących wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, realizacji inwestycji celu publicznego czy wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych. Organ odwoławczy wskazał, że analiza zebranego materiału dowodowego (protokół oględzin terenu inwestycji wraz z dokumentacją fotograficzną na płycie CD, ortofotomapy www.geoportal.gov.pl, dane z rejestru gruntów) pozwoliła na dokonanie ustalenia, że zadrzewienie śródpolne zlokalizowane jest na przeważającej części obszaru inwestycji (czego zresztą skarżąca nie kwestionuje). Zgodnie natomiast z projektem decyzji o warunkach zabudowy planowana inwestycja obejmować będzie budowę czterech budynków jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną, dla której nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczono w odległości 8 m od linii rozgraniczenia drogi. Powyższe oznacza, że opiniowany projekt decyzji o warunkach zabudowy umożliwia zlokalizowanie zabudowy w granicach występowania zadrzewień śródpolnych. W celu realizacji przedmiotowej inwestycji konieczne więc będzie usunięcie chociaż części zadrzewień (ewentualnie ich zniszczenie poprzez uszkodzenie bryły korzeniowej) w przypadku ich kolizji z inwestycją. Zatem w tym zakresie należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że powyższe ustalenia dają podstawę do przyjęcia, że planowana inwestycja może naruszać § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Wojewody M. Nr [...], tj. zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Zresztą skarżąca nie kwestionuje ustaleń organu w zakresie stwierdzenia niemożliwości realizacji planowanej zabudowy bez konieczności usunięcia lub zniszczenia choćby części zadrzewień śródpolnych. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 ze zm.), kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze (zasada przezorności). Wystarczy zatem potencjalna możliwość wystąpienia negatywnego oddziaływania na środowisko, aby organ uzgadniający miał obowiązek podjęcia wszelkich możliwych środków zapobiegawczych. W niniejszej sprawie, wobec istnienia możliwości wycięcia bądź uszkodzenia zadrzewień na skutek realizacji inwestycji, tym środkiem zapobiegawczym jest odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dokonana w trybie art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. i art. 106 § 5 k.p.a. W tym miejscu należy podnieść, że organ uzgadniający jest związany treścią i ustaleniami projektu decyzji i nie może ich zmieniać, ani sam ich określać. Organ, dokonując uzgodnienia na podstawie ww. przepisów, może jedynie zaakceptować projekt uzgadnianej decyzji w przypadku jej zgodności z przepisami odnoszącymi się do innych niż parki narodowe i ich otuliny obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, bądź odmówić jej uzgodnienia, w przypadku gdy projekt decyzji nie gwarantuje takiej zgodności. W każdym razie organy środowiskowe, uzgadniając planowaną inwestycję, wypowiadają się w zakresie jej wpływu na ochronę przyrody. Wbrew zarzutom skargi, fakt położenia terenu inwestycji w granicach administracyjnych miasta Skaryszew nie daje podstaw do odstąpienia od stosowania przepisów dotyczących Obszaru Chronionego Krajobrazu I.-[...]. Przesłanką do ustanowienia ochrony zadrzewień śródpolnych, o której mowa w ustawie o ochronie przyrody oraz w rozporządzeniu Nr [...] Wojewody M., nie są wymogi ochrony gruntów rolnych (albowiem ta jest realizowana odrębnie w trybie i na zasadach wskazanych w u.o.g.r.l.), tylko wymogi ochrony przyrody, a ściślej realizacja celów ustanowienia obszaru chronionego krajobrazu, wskazanych w art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło również do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ administracji publicznej materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. Organy w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń, a ocena okoliczności sprawy nie była dowolna, tylko oparta na całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organy wykazały dowodami dającymi się zweryfikować występowanie na terenie inwestycyjnym zadrzewień śródpolnych oraz oceniły, że nie ma możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji bez likwidacji lub zniszczenia zadrzewień śródpolnych. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.