VII SAB/Wa 82/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.K. na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia: odrzucić skargę.

Przedmiotem skargi S.K. ("skarżący") jest bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii ("MRiT", "Minister") w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia z 30 września 2022 r., w następującym stanie faktycznym: Wojewoda Kujawsko-Pomorski postanowieniem z 20 września 2022 r., znak: WIR.II.747.2.1.2022.DK, sprostował oczywiste omyłki pisarskie w decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 9 czerwca 2022 r., nr 5/2022. Pismem z 30 września 2022 r. (nadanym w placówce operatora wyznaczonego 1 października 2022 r.) skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 20 września 2022 r. Z kolei pismem z 3 kwietnia 2023 r. (nadanym w placówce operatora wyznaczonego 7 kwietnia 2023 r.) skarżący wniósł ponaglenie w trybie art. 37 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedna. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 – dalej: "k.p.a."). Minister Rozwoju i Technologii postanowieniem z 26 kwietnia 2023 r., znak: DLI-II.7620.40.2022.KM.7(KP), po rozpatrzeniu m.in. zażalenia skarżącego, uchylił w całości postanowienie Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 20 września 2022 r. i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, a także umorzył postępowanie zażaleniowe w zakresie zażalenia A.B.. Pismem z 29 kwietnia 2023 r. (nadanym w placówce operatora wyznaczonego 29 kwietnia 2023 r.) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 20 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z Dz. U. 2023 r., poz. 259 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu oraz skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Do bezczynności, w myśl powyższego przepisu, dochodzi w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Skarżący wniósł skargę na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii polegającą na nierozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 20 września 2022 r. Powyższa skarga została nadana w placówce operatora wyznaczonego 29 kwietnia 2023 r. Przed wniesieniem jednak powyższej skargi, po rozpatrzeniu m.in. zażalenia skarżącego, Minister wydał postanowienie z 26 kwietnia 2023 r. Przytoczony stan faktyczny wskazuje, że skarga wniesiona przez skarżącego nie może odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, a to na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przede wszystkim Sąd wskazuje, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął 22 czerwca 2020 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt: II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Oceniając dopuszczalność skargi, w niniejszej sprawie, Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego już po wydaniu przez organ odwoławczy postanowienia należało uznać, że skarga ta jest niedopuszczalna. Wydanie przez organ postanowienia przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność organu w zakresie rozpatrzenia zażalenia. W tym stanie rzeczy – na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.