VII SAB/Wa 66/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący:, sędzia WSA, Izabela Ostrowska, , Sędziowie: sędzia WSA, asesor WSA, Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Michał Podsiadło (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "P." w W. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w postępowaniu nieważnościowym I. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy, II. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. zobowiązuje organ do rozpatrzenia wniosku skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej "P." w W. z [...] sierpnia 2020 r. o stwierdzenie nieważności decyzji w terminie 30 dni, IV. wymierza Wojewodzie Mazowieckiemu grzywnę w wysokości 6000 (sześć tysięcy) złotych, V. przyznaje od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej "P." w W. sumę pieniężną w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych, VI. oddala skargę w pozostałym zakresie, VII. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej "P." w W. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

1. Pismem z 15 marca 2023 r. Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w W. (dalej: Wspólnota, strona skarżąca) wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr 244/D/15 z 4 września 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. sp. z o. o. pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego, wraz z infrastrukturą towarzyszącą, parkingiem naziemnym oraz urządzeniem reklamowym, przy ul. [...], na części działki nr ew. [...] z obrębu [...] w W. 1.1. Strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie w terminie miesiąca, jak również do stwierdzenia obowiązku dokonania oceny oddziaływania budowy na środowisko oraz do rozpoznania skargi na referenta sprawy. W skardze wniesiono również o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w stopniu rażącym oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. 2. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Mazowiecki (dalej: Wojewoda, organ) wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W uzasadnieniu tego pisma Wojewoda przedstawił przebieg postępowania w sprawie. 2.1. Po wydaniu przez Prezydenta m. st. Warszawy decyzji nr 244/D/15 z 4 września 2015 r. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" oraz T. P. wnieśli o stwierdzenie nieważności i wstrzymanie wykonania tej decyzji. W związku z tym organ 19 maja 2016 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Następnie postanowieniem z 21 czerwca 2016 r., organ zawiesił postępowanie w sprawie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23; dalej: k.p.a.). Rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) postanowieniem z 9 września 2016 r., a akta sprawy zostały zwrócone do Wojewody przy piśmie z dnia 2 listopada 2016 r. 2.2. Pismami z 22 lutego 2017 r. Wojewoda Mazowiecki wezwał T. P. oraz stronę skarżącą do wykazania interesu prawnego w niniejszej sprawie poprzez dostarczenie dokumentu, z którego wynika dla wnioskodawcy, na chwilę obecną, prawo własności, użytkowania wieczystego lub zarządu nieruchomości, znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji oraz wykazanie, na podstawie którego przepisu prawa wnioskodawca wywodzi, że jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, co jest równoznaczne z wykazaniem własnego indywidualnego interesu prawnego do bycia stroną niniejszego postępowania. Odpowiedzi na powyższe wezwania wpłynęły do organu 13 i 22 marca 2017 r. 2.3. Organ wyjaśnił, że z uwagi na to, że akta dotyczące spornego pozwolenia na budowę znajdowały się w sądzie administracyjnym, Wojewoda wielokrotnie zwracał się z prośba o ich wypożyczenie na potrzeby niniejszego postępowania. Akta zostały udostępnione organowi w dniu 14 czerwca 2017 r. 2.4. Decyzją nr 258/1/2017 z 22 czerwca 2017 r. Wojewoda umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, a postanowieniem z 22 czerwca 2017 r. nr 217/1/2017 odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji Prezydenta m. st. Warszawa z 4 września 2015 r. Decyzja ta została uchylona przez GINB decyzja z dnia 16 kwietnia 2018 r., znak: DOA.7310.405.2017.PCE. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 lutego 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1448/18 oddalił skargę Wspólnoty na ww. decyzję GINB. Na skutek skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 marca 2020 r. sygn. akt II OSK 3158/19, uchylił ten wyrok oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wojewody z 22 czerwca 2017 r. nr 258/1/2017. 2.5. Następnie 9 lipca 2020 r., Prezydent m.st. Warszawy przekazał do Wojewody Mazowieckiego ponowny wniosek Wspólnoty o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr 244/D/15 z 4 września 2015 r. Tożsamy wniosek Wspólnota wniosła 28 lipca 2020 r. bezpośrednio do organu wojewódzkiego. W dniu 7 sierpnia 2020 r., Wojewoda Mazowiecki zawiadomił strony postępowania o toczącym się postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W dniu 20 sierpnia 2020 r. Wspólnota uzupełniła wniosek o stwierdzenie nieważności. Pismem z 31 grudnia 2020 r. Wojewoda Mazowiecki wezwał Wspólnotę do uzupełnienia ww. wniosku, poprzez wskazanie z imienia i nazwiska osób, które złożyły podpisy pod pismem z 20 sierpnia 2020 r. oraz wskazanie adresów osób składających podpisy pod tym pismem wnioskiem. W dniu 14 stycznia 2021 r. udzielono odpowiedzi na ww. wezwanie. Kolejno 26 kwietnia 2021 r. Wojewoda Mazowiecki wezwał te osoby do wykazania interesu prawnego w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Jednocześnie w tym samym dniu organ wojewódzki wezwał Wspólnotę do uzupełnienia wniosku o stwierdzenie nieważności poprzez przedłożenie oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem (przez notariusza albo ustanowionego w sprawie adwokata lub radcę prawnego) kopii pełnomocnictwa do występowania w imieniu Wspólnoty oraz uchwały w sprawie powołania członków zarządu nieruchomości wspólnej Wspólnoty. Do organu wpłynęły odpowiedzi od osób wezwanych oraz dokumenty wymagane od Wspólnoty. Z kolei pismem z 12 października 2021 r. Wojewoda wezwał Wspólnotę do przedłożenia pełnomocnictwa do występowania w imieniu pozostałych osób składających wniosek. 2.6. Wojewoda Mazowiecki pismem z 16 grudnia 2021 r., wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie o udzielenie informacji jak zakończyło się ponownie prowadzone postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy Nr 307/OŚ/2014 z dnia 14 kwietnia 2016 r., stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie jednokondygnacyjnego budynku handlowo usługowego z parkingiem naziemnym wraz z towarzysząca infrastrukturą na części działki nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w dzielnicy [...] m.st. Warszawy dla inwestora: M. sp. z o.o. sp. k. Pismem z 28 grudnia 2021 r., Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie poinformowało organ, że decyzja Prezydenta m. st. Warszawy Nr 307/OŚ/2014 z dnia 14 kwietnia 2016 r., została uchylona w całości a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji. 2.7. Wojewoda wyjaśnił, że w okresie do wniesienia skargi przez Stronę postępowania, organ wojewódzki regularnie badał kwestie związane z ostatecznością i prawomocnością decyzji Prezydenta m. st. Warszawy Nr 307/OŚ/2014 z dnia 14 kwietnia 2016 r., o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku handlowo usługowego z parkingiem naziemnym wraz z towarzysząca infrastrukturą na części działki nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w dzielnicy [...] m.st. Warszawy dla inwestora M. sp. z o.o.; sp. k., której treść w sposób bezpośredni przekłada się nie tylko na krąg stron przedmiotowego postępowania, ale również ma kluczowe znaczenie, na rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności, jednakże robił to za pośrednictwem telefonicznego kontaktu z pracownikami Biura Ochrony Środowiska m. [...] oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie informując stron o podejmowanych czynnościach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 3. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, jak również na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. 3.1. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W ocenie Sądu, rozpatrywana skarga została wniesiona bez naruszenia ww. przepisów, albowiem pismem z 12 grudnia 2022 r. Wspólnota wniosła do organu ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Okoliczności tej nie kwestionuje organ – nie wnosił bowiem o odrzucenie skargi. 4. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., bezczynność występuje, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. 4.1. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok NSA z 3.10.2019 r., I OSK 2394/18, LEX nr 2755456). Przedmiotem sądowej kontroli w sprawie ze skargi na bezczynność nie jest zatem określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie (zob. wyrok NSA z 7.03.2019 r., I OSK 891/18, LEX nr 2665556). 4.2. Jak wynika z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W art. 35 § 2 k.p.a. wskazano, że niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei w myśl art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Co istotne, do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. 4.3. W ocenie Sądu, termin na rozpatrzenie sprawy w weryfikowanym postępowaniu nieważnościowym powinien być – co do zasady – liczony od 30 czerwca 2020 r., kiedy to GINB zwrócił Wojewodzie akta sprawy po uzyskaniu ich z sądu administracyjnego w następstwie wyroku NSA z 11 marca 2020 r. sygn. akt II OSK 3158/19. W związku z tym, załatwienie tej sprawy – nawet gdyby uznać ją za szczególnie skomplikowaną – powinno było nastąpić do 31 sierpnia 2020 r. Niemniej jednak, skoro strona skarżąca złożyła ponowny wniosek o stwierdzenie nieważności 20 sierpnia 2020 r. to termin na rozpoznanie tej sprawy liczy się od 3 września 2020 r., tj. od dnia wpływu tego wniosku do organu. Oczywistym jest, że w tak zakreślonym terminie sprawa ta nie została załatwiona. 4.4. Zgodnie z art. art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Z § 2 tego przepisu wynika, że ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Oceniając, czy Wojewoda zrealizował ww. obowiązek należało uwzględnić, co następuje. 1) Wojewoda Mazowiecki w zawiadomieniu z 7 sierpnia 2020 r. poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami w terminie 14 dni i podał, że "z uwagi na powyższe, w oparciu o art. 36 § 2 Kpa, przedmiotowa sprawa będzie rozpoznana po upływie określonego wyżej terminu".p 2) W pismach do stron z 26 kwietnia 2021 r. organ wskazał, że "na podstawie art. 36 § 2 Kpa informuje, że sprawa pozostaje bez biegu. Podjęcie stosownych czynności nastąpi po otrzymaniu żądanych dokumentów lub bezskutecznym upływie terminu do ich złożenia". 3) W piśmie z 12 października 2021 r. organ wskazał, że "na podstawie art. 36 § 2 Kpa informuje, że sprawa pozostaje bez biegu. Podjęcie stosownych czynności nastąpi po otrzymaniu żądanych dokumentów lub bezskutecznym upływie terminu do ich złożenia". Należy zatem stwierdzić, że Wojewoda Mazowiecki nie zrealizował skutecznie obowiązku wynikającego z art. 36 k.p.a. Organ ten nie wskazał bowiem w żadnym swoim piśmie nowego terminu załatwienia sprawy ani nie pouczył stron o prawie do wniesienia ponaglenia. Organ zatem wystosowywał nieznane ustawie zawiadomienia, powołując się nieprawidłowo na art. 36 § 2 k.p.a. i to w przypadkowych sytuacjach, nie nawiązujących nawet do realnego terminu załatwienia tej sprawy. Tymczasem, przedłużenie terminu załatwienia sprawy administracyjnej, a więc wyznaczenie nowego terminu jej załatwienia, może mieć miejsce tylko przed upływem terminu do jej załatwienia. Reguła ta jest niezależna od tego czy mamy do czynienia z terminem ustawowym czy terminem ustalonym przez organ. Wniosek taki jest logicznym skutkiem regulacji dotyczącej terminowości załatwiania spraw (zob. wyrok NSA z 26.04.2023 r., II GSK 181/23, LEX nr 3594226). Należy przy tym podkreślić, że obowiązek przewidziany w art. 36 k.p.a. ma charakter bezwzględny. Przepis ten nakazując organowi zawiadomienie o nowym terminie załatwienia sprawy, przewiduje podjęcie takiego działanie w przypadku każdego, a nie tylko niektórych bądź wybranych przez organ przypadkach (zob. wyrok NSA z 22.02.2021 r., I OSK 2685/19, LEX nr 3125819). 4.5. W związku z tym należy stwierdzić, że skoro Wojewoda Mazowiecki nie załatwił sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji w terminie wynikającym z art. 35 § 3 k.p.a. i nie wykonał w sposób prawidłowy obowiązku przewidzianego w art. 36 k.p.a., to pozostaje w bezczynności. 4.6. Trzeba przy tym podkreślić, że już 17 listopada 2021 r. GINB stwierdził bezczynność i przewlekłość Wojewody w załatwieniu tej sprawy i już wtedy uznał, że bezczynność i przewlekłość cechują się rażącym naruszeniem prawa. GINB zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności i przewlekłości, jak również wyznaczył również Wojewodzie termin na załatwienie sprawy do 17 grudnia 2021 r. W tak zakreślonym terminie Wojewoda nie załatwił sprawy, lecz jedynie zwrócił się do SKO w Warszawie o informacje, które nadesłano 28 grudnia 2021 r. Od tego czasu w sprawie nie wydarzyło się nic. W nadesłanych przez organ aktach administracyjnych ostatnim pismem jest zawiadomienie pełnomocnika strony skarżącej z 4 stycznia 2022 r., które wpłynęło do organu 12 stycznia 2022 r. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 67 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie. Ponadto w myśl art. 72 § 1 k.p.a., czynności organu administracji publicznej, z których nie sporządza się protokołu, a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika, który dokonał tych czynności. Sąd zauważa, że przytoczone przepisy stanowią konkretyzację zasady pisemności postępowania, o której mowa w art. 14 k.p.a., a która zakłada, że czynności procesowe podejmowane w postępowaniu administracyjnym wymagają odpowiedniego utrwalenia. Z art. 14 k.p.a. dla organu wynika obowiązek załatwiania sprawy w formie pisemnej, przy czym nie odnosi się to tylko do czynności kończącej postępowanie, tj. do wydania decyzji, ale również do wszystkich istotnych czynności w toku załatwienia sprawy, jak komunikowania się organu ze stronami i stron z organem, przyjmowania oświadczeń i wyjaśnień stron, przesłuchiwania świadków (protokoły), oględziny (protokoły) itp. Wszystkie czynności, nawet dokonane tylko ustnie (wyjaśnienia stron, zeznania świadków, odebranie opinii biegłego, ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych itp.), muszą być utrwalone w protokole, a zatem w postaci pisemnej (zob. wyrok NSA z 6 grudnia 2011 r. sygn. akt II GSK 1260/10, LEX nr 1134638). Celem tej regulacji jest możliwość pełnej weryfikacji przebiegu postępowania administracyjnego nie tylko przez sąd administracyjny, który zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, ale przede wszystkim przez stronę postępowania administracyjnego. Należy bowiem pamiętać, że stosownie do art. 10 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Prawo zagwarantowane w tym przepisie byłoby niemożliwe do realizacji, gdyby akta postępowania nie zawierały dokumentów, z których wynikają okoliczności mające znaczenie dla sprawy. 4.7. W związku z tym, w ocenie Sądu, stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w trybie art. 149 § 1a p.p.s.a. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości i wahań w kontekście okoliczności danej sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności (por. wyrok NSA z 15.11.2022 r., III OSK 6657/21, LEX nr 3436157). Przed wniesieniem rozpatrywanej skargi, datowanej na 15 marca 2023 r., Wojewoda przez ponad rok nie wykonał w sprawie żadnej czynności, która zostałaby udokumentowana zgodnie z wymogami zasady pisemności postępowania administracyjnego. Nie podjął żadnych czynności w sprawie, mimo, że GINB już 17 listopada 2021 r. stwierdził, że Wojewoda w tej samej sprawie dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania – z rażącym naruszeniem prawa. Wojewoda zignorował zupełnie negatywną ocenę wystosowywanych przez niego zawiadomień o niezałatwieniu sprawy w terminie, zawartą w postanowieniu GINB wydanym na skutek ponaglenia i od tego czasu w ogóle nie zawiadomił stron o niezałatwieniu sprawy w terminie. Taka postawa organu jest nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym i nie mogła zostać oceniona inaczej jako polegająca na rażącym naruszeniu prawa. 5. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. W związku z tym, Sąd zobowiązał Wojewodę do rozpatrzenia wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności – w terminie 30 dni. Termin ten należy liczyć od dnia, w którym do organu wpłynie odpis prawomocnego wyroku w tej sprawie wraz z aktami administracyjnymi. 6. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W ocenie Sądu, okoliczności niniejszej sprawy, w tym całkowita bierność organu w sprawie i to pomimo uprzedniego uwzględnienia ponaglenia przez GINB, uzasadniała skorzystanie przez Sąd z obu wskazanych w przytoczonym przepisie form dyscyplinujących organ do terminowego załatwienia sprawy. Sąd wymierzył Wojewodzie grzywnę w kwocie 6.000 zł oraz przyznał od Wojewody na rzecz skarżącej Wspólnoty sumę pieniężną w wysokości 3.000 zł. Sąd wyraża nadzieję, że te środki okażą się wystarczające w celu przywrócenia prawidłowego biegu kontrolowanego postępowania administracyjnego. Sąd wyjaśnia przy tym, że wysokość orzeczonych konsekwencji finansowych oscyluje w granicach 10% maksymalnych kwot, jakie Sąd mógł orzec w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. 7. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. W ocenie Sądu okoliczności sprawy nie uzasadniają możliwości zobowiązania organu do stwierdzenia obowiązku dokonania oceny oddziaływania na środowisko budowy, której dotyczy decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności. W toku postępowania w sprawach ze skargi na bezczynność Sąd nie może bowiem formułować ocen merytorycznych, lecz jedynie ocenia, czy organ dopuścił się bezczynności. Weryfikacji podlegają zatem te wątki postępowania, które dotyczą terminowości prowadzenia sprawy. Sąd nie miał również podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania skargi na referenta sprawy. Skargi takie nie należą bowiem do postępowania administracyjnego, lecz są zagadnieniem dotyczących stosunków służbowych w ramach urzędu obsługującego organ. Sąd administracyjny nie jest właściwy w takich sprawach (art. 5 pkt 2 p.p.s.a.). 8. W związku z uwzględnieniem skargi, na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie 580 zł, stanowiącej równowartość uiszczonego wpisu od skargi oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika skarżącego. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł, jak w sentencji.