VII SAB/Wa 59/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi S. R. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanawia: odmówić przyznania adw. E. K. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Postanowieniem z dnia 11 października 2016 r. przyznano S.R. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie, pełnomocnikiem skarżącego wyznaczona została adw. E. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. R. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lutego 2017 r. Pismem z dnia 20 marca 2017 r. adw. E. K. złożyła wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z art. 29 Prawa o adwokaturze koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponosi Skarb Państwa. W orzecznictwie podkreśla się, że skoro przewidziany w tym przepisie obowiązek Skarbu Państwa ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu dotyczy pomocy "udzielonej", to powstaje jedynie w przypadku podjęcia przez adwokata czynności związanych bezpośrednio z udzieleniem pomocy stronie, dla której został on wyznaczony. Udzielenie pomocy prawnej przez pełnomocnika powinno zmierzać bezpośrednio do poprawy lub ochrony sytuacji prawnej osoby, której udzielana jest pomoc (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 września 2012 r. II FZ 727/12 Lex nr 1221331, z dnia 18 października 2007 r. II FZ 515/07 Lex nr 1011762, z dnia 28 maja 2013 r. II FZ 303/13 Lex nr 1318936, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 lutego 2008 r. II SA/Bk 835/07 Lex nr 479299, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2010 r. I FSK 1648/08 Lex nr 593654). W orzecznictwie akcentuje się również, iż ze względu na opłacanie wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu ze środków publicznych sąd / referendarz sądowy ma zarazem uprawnienie, jak i obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie pismem z dnia 16 listopada 2016 r. poinformowała adw. E. K., że została wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu dla S. R.. W dniu 30 listopada 2016 r. działająca z upoważnienia adw. E. K. aplikant adwokacki M. W. zapoznała się z aktami sprawy. Przy piśmie z dnia 21 grudnia 2016 r. adw. E. K. nadesłała, w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, dowód uiszczenia wpisu sądowego. Mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdzić trzeba, że pełnomocnik skarżącego nie podjęła żadnych czynności, które można by uznać za faktyczne udzielenie pomocy prawnej uzasadniające przyznanie wynagrodzenia. Adw. E. K. nie podjęła żadnych czynności zmierzających w kierunku poprawy sytuacji skarżącego, w szczególności nie złożyła w jego imieniu żadnego pisma procesowego, wyrażającego stanowisko w sprawie, rozwijającego zarzuty skargi i jej uzasadnienie. Za udzielenie pomocy prawnej nie może być zaś uznane samo zapoznanie się z aktami sprawy oraz nadesłanie, w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, dowodu uiszczenia wpisu, a do takich jedynie czynności ograniczyły się działania pełnomocnika w postępowaniu. | | | | W ocenie referendarza sądowego brak jest zatem możliwości uznania, że w niniejszej sprawie doszło do faktycznego udzielenia pomocy prawnej, która mogłaby stanowić podstawę do przyznania wynagrodzenia w oparciu o art. 250 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.