VII SAB/Wa 41/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi K.G. na bezczynność Rzecznika Praw Pacjenta I. stwierdza, że Rzecznik Praw Pacjenta dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania żądania K.G. wniesionego w piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r., II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. umarza postępowania w przedmiocie żądania zobowiązania organu do wydania aktu, IV. oddala skargę w pozostałej części, V. zasądza od Rzecznika Praw Pacjenta na rzecz skarżącego K. G. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

K. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu Rzecznik Prawa Pacjenta. Podniósł, że nie została rozpatrzona jego skarga o naruszeniu praw pacjenta, która wpłynęła do Rzecznika Praw Pacjenta [...] stycznia 2019 r. Pomimo ponaglenia z [...] sierpnia 2019r., organ nie wydał żadnego rozstrzygnięcia. Nie wyznaczył daty na jego wydanie ani nie przedłużał okresu koniecznego do jego wydania. Pomiędzy [...] stycznia 2019 r. a [...] sierpnia 2019 r. Rzecznik wzywał go do uprawdopodabniania zarzutów a potem kolejny raz informował o stanowisku Szpitala. Na pisma z zachowaniem zakreślonego terminu udzielał odpowiedzi. Skarżący stwierdził cyt. "Wytłumaczeniem choć w żadnym wypadku nie usprawiedliwieniem tej sytuacji może być fakt że Dyrektorem (obecnie na urlopie) szpitala, którego skarga dotyczy jest aktualna pani Wice Minister Zdrowia". Skarżący zarzucił naruszenie art 8, 12 § 1 , 35 § 1 i § 3 , 36 § 1 oraz 37 § 5 k.p.a. poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy, tj. pozostawanie w bezczynności przez organ - Rzecznik Praw Pacjenta. Wniósł o stwierdzenie rażącej bezczynności organu, o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Powołując się na art. 149 § 2 w zw. z art 154 § 6 p.p.s.a wniósł także o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 20 000 zł (słownie :dwadzieścia tysięcy złotych), a w oparciu o art 199 i art 200 p.p.s.a. o zwrot kosztów postępowania według norm przewidzianych prawem. Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a, w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia w określonym terminie, z uwagi na jego bezprzedmiotowość; oddalenie skargi w pozostałej części z uwagi na jej bezzasadność. Rzecznik wskazał, że orzeczeniami z [...] lutego 2020 r. (znak: [...]) oraz z [...] lutego 2020 r. (znak: [...]) zakończył prowadzone postępowanie wyjaśniające, tym samym żądanie zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia stało się bezprzedmiotowe. W ocenie organu bezzasadny jest zarzut, że dopuścił się bezczynności, a tym bardziej o charakterze rażącym. Wskazał, że pismem z [...] stycznia 2019 r. (data wpływu do Biura Rzecznika Praw Pacjenta: [...] stycznia 2019 r., data oznaczona datownikiem jako [...] stycznia 2019 r. - jest błędna), żona skarżącego, M.G. przesłała do wiadomości Rzecznika pismo, adresowane do J. S. Posła na Sejm RP (Wiceministra Zdrowia), dotyczące hospitalizacji jej męża w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej w [...]. W piśmie tym wniosła również o interwencję Rzecznika Praw Pacjenta oraz poinformowanie jej o ustaleniach oraz podjętych w sprawie czynnościach. W dniu [...] stycznia 2019 r. do Biura wpłynęło pismo Poseł J.S. ze stanowiskiem w sprawie, a także informujące, że ze względu na treść pisma żony skarżącego, Ministerstwo Zdrowia przeprowadzi w szpitalu czynności kontrolne, celem zweryfikowania prawidłowości jego działania, zarówno pod względem medycznym, jak też zgodności z prawem. Pismem z [...] marca 2019 r. organ zwrócił się do żony skarżącego o uzupełnienie braków formalnych skargi (brak upoważnienia/pełnomocnictwa). Jednocześnie, mimo, że niniejszą sprawą zajmowało się Ministerstwo Zdrowia, Rzecznik pismem z [...] marca 2019 r. znak: [...] zwrócił się do podmiotu leczniczego z wnioskiem o odniesienie się do zgłoszonych zastrzeżeń i przekazanie stanowiska w sprawie. Powyższa czynność była realizowana na zasadzie wystąpienia organu w oparciu o art. 47 ust. 1 pkt 9a u.p.p. - ustawy z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Nie było to wszczęcie postępowania w rozumieniu k.p.a. Wszczęcie postępowania w tym momencie, skutkowałoby jego automatycznym zawieszeniem, ze względu na trwające czynności kontrolne Ministerstwa Zdrowia w szpitalu. W dniu [...] marca 2019 r. do organu wpłynęło stanowisko szpitala oraz pismo skarżącego, informujące, że w niniejszej sprawie odpowiednie czynności podjęły NFZ, Rzecznik Dyscyplinarny Okręgowej Izby Lekarskiej i inne podmioty. W okresie od [...] do [...] marca 2019 r. w szpitalu została przeprowadzona przez Konsultanta Wojewódzkiego w dziedzinie medycyny ratunkowej oraz pracowników [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] kontrola, która wykazała, że postępowanie personelu medycznego SOR wobec skarżącego było zgodne z przyjętymi standardami. W całym postępowaniu diagnostyczno-terapeutycznym nie dopatrzono się zaniedbań. Wszystkie niezbędne czynności zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi wytycznymi. Mimo, że Ministerstwo Zdrowia przy współpracy z Konsultantem Wojewódzkim nie udostępniło jeszcze wyników kontroli, skarżący w wiadomości mailowej z [...] czerwca 2019 r. wezwał organ do zaprzestania bezczynności. Tymczasem w sprawach których przedmiotem są zastrzeżenia odnośnie udzielonych świadczeń zdrowotnych (tak było w rzeczonej sprawie), Rzecznik jest obowiązany korzystać z wiedzy medycznej Konsultantów Wojewódzkich. Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia, do zadań konsultantów należy w szczególności wydawanie opinii o stosowanym postępowaniu diagnostycznym, leczniczym i pielęgnacyjnym, w zakresie jego zgodności z aktualnym stanem wiedzy, z uwzględnieniem dostępności metod i środków. Tak więc, nawet, gdyby Konsultant Wojewódzki nie przeprowadził czynności kontrolnych na zlecenie Ministra Zdrowia, to Rzecznik byłby zobowiązany wystąpić do Konsultanta o opinię w sprawie. Stąd też wynikało oczekiwanie przez organ na stanowisko Konsultanta Wojewódzkiego. Rzecznik podniósł, że wystąpienie pokontrolne Ministra Zdrowia zostało sporządzone [...] lipca 2019 r. A następnie przekazane do szpitala. Biorąc pod uwagę wyjaśnienia podmiotu leczniczego zawarte w piśmie z [...] marca 2019 r., pismem z [...] lipca 2019 r. Rzecznik zwrócił się do skarżącego o ustosunkowanie się twierdzeń Szpitala. W odpowiedzi na powyższe, pismem z [...] sierpnia 2018 r. skarżący wniósł ponaglenie w sprawie, a [...] lutego 2020 r. skargę na bezczynność organu. Rzecznik Praw Pacjenta podkreślił, że pismem z [...] lutego 2020 r. znak: [...] wszczął postępowanie wyjaśniające w sprawie naruszenia prawa pacjenta K.G. do świadczeń zdrowotnych oraz do poszanowania intymności i godności, o których mowa odpowiednio w art. 8 oraz art. 20 ust. 1 u.p.p. przez podmiot leczniczy, zawiadomił o tym skarżącego a następnie [...] lutego 2020 r. wydał rozstrzygnięcie w sprawie znak: [...], a w [...] lutego 2020 r. rozstrzygnięcie znak: [...]. Zdaniem Rzecznika w przedmiotowej sprawie nie można mówić o bezczynności Rzecznika bowiem do dnia wszczęcia postępowania organ korzystał z narzędzi prawnych w postaci wystąpienia na zasadzie art. 47 ust. 1 pkt 9a u.p.p. występując o stanowiska w celu wyjaśnienia sprawy. Natomiast skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania do sądu administracyjnego można wnieść po ponagleniu - ale tylko w przypadku prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zebranie kompletnego materiału dowodowego okazało się czasochłonne, ze względu na czynności podejmowane przez inne właściwe organy. W sprawach o skomplikowanym stanie faktycznym, w których zachodzi konieczność przeprowadzenia wielu dowodów, obowiązkiem organu jest sprawne, co nie oznacza, że zawsze szybkie, prowadzenie postępowania dowodowego, zmierzające do ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Ponadto, rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez Organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Natomiast taka sytuacja w tej sprawie nie miała miejsca. Rzecznik wskazał też, że Sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Wybór środka należy do sądu i powinien być uwarunkowany celem skargi, którym jest zwalczenie bezczynności i przewlekłości postępowania oraz doprowadzenie do jego zakończenia, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. W świetle przepisu art. 149 § 2 p.p.s.a. orzeczenie przez Sąd o wymierzeniu organowi grzywny ma charakter fakultatywny. O charakterze prewencyjnym dolegliwości finansowej grzywny można mówić wówczas, gdyby organ w sposób uporczywy i niejednokrotny dopuścił się przewlekłości bądź bezczynności postępowań, a tego w ocenie Rzecznika nie można stwierdzić w realiach przedmiotowej sprawy. Ponadto, wymierzenie grzywny lub przyznanie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. są dodatkowymi środkami o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, które powinny być stosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a wiec w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji (lub jednej z nich) organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z k.p.a. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie, nie zaistniały warunki do wymierzenia Rzecznikowi grzywny. Organ nie unikał zakończenia sprawy, lecz podejmował czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zakończenia sprawy. Oprócz zasady szybkości postępowania organ jest związany zasadą prawdy obiektywnej, która wyraża się w obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Skarżący żąda przyznania na swoją rzecz wysokiej kwoty (nie wiadomo z jakiego tytułu) oraz wymierzenia organowi bardzo wysokiej grzywny, zupełnie nieadekwatnej nie tylko do podniesionych przez niego zarzutów, ale również do samego charakteru sprawy. Nie jest zatem, jak się wydaje, zbyt daleko idący wniosek, że skarżący chciałby w związku z niniejszą sprawą wzbogacić się i to w niebagatelnym rozmiarze. Istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa lub stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Instytucja skargi na bezczynność ma, więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Z powyższego przepisu wynika zatem, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on być w bezczynności. Jeśli zatem w toku postępowania sądowoadministracyjnego, a przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej podjął nakazane prawem działanie, choćby uczynił to z przekroczeniem ustawowych terminów określonych w art. 35 § 1 i § 3 k.p.a., to organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i Sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a., lecz powinien skargę na bezczynność oddalić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, w myśl z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), sprowadza się do badania zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być także brak działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Z treści przywołanych przepisów ustawy procesowej wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postaci – bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z treści art. 53 § 2b p.p.s.a. wynika, że wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego omawianej skargi jest to, aby została ona poprzedzona ponagleniem skierowanym do właściwego organu. Temu wymogowi skarżący sprostał. Przedmiotem sądowej kontroli w postępowaniu wszczętym skargą na bezczynność organu nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się zatem do badania, czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności i czy dokonał tego w terminie ustawowym, określonym zgodnie z art. 35 k.p.a., ewentualnie przedłużonym przez organ na zasadach określonych w art. 36 k.p.a. lub w innym, wynikającym z przepisów prawa materialnego, terminie. Z kolei w myśl art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Zasady te odnoszą się także do postępowania przed organem odwoławczym. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy, nie budzi wątpliwości Sądu, że organ Rzecznik Praw Pacjenta nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozpoznania wniosku skarżącego w ustawowym terminie, gdyż: wniosek skarżącego wpłynął do organu [...] stycznia 2019 r.; ponaglenie wpłynęło do organu [...] sierpnia 2019 r.; orzeczenia zapadły odpowiednio - [...] lutego 2020 r. organ wydał rozstrzygnięcie w sprawie znak: [...], [...] lutego 2020 r. rozstrzygnięcie znak: [...]. Sąd wziął po uwagę to, że w dacie wydawania niniejszego wyroku organ rozpoznał żądanie skarżącego. Tym samym, postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skoro bowiem przed wydaniem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przez Sąd, doszło rozpoznania żądania, to brak było podstaw do zobowiązania organu do wydania aktu w tym przedmiocie. Sąd uznał, że choć odpadła podstawa do zobowiązania organu do wydania decyzji, to nadal istnieje podstawa do oceny charakteru prowadzonego przez organ postępowania. Stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniała bezczynność w okresie od kiedy organ poznał stanowisko Ministerstwa Zdrowia tj. [...] lipca 2019r., do dnia wszczęcia postępowania – [...] lutego 2020 r. Sąd przyjął, że bezczynność postępowania ma miejsce, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu stwierdzona bezczynność organu nie miała jednak cech rażącego naruszenia prawa. Dla stwierdzenia, że bezczynność organu miała charakter rażący nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy, co niewątpliwie miało miejsce w niniejszej sprawie. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 27 marca 2013 r. (sygn. akt II OSK 468/13): "długość trwania przewlekłości postępowania nie jest prymarną przesłanką przemawiającą za uznaniem, że rażąco narusza ono prawo ". Kwalifikacja naruszenia jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dlatego też wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne, nadto oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). W konsekwencji, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa, czy inaczej, że każda bezczynność jest naruszeniem prawa, ale już nie każde postępowanie dotknięte bezczynnością nosi cechy rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Postępowanie organu niewątpliwie naruszyło określoną w art. 12 k.p.a. zasadę szybkości postępowania, jak również przepisy procedury administracyjnej określające terminy załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 35 § 1-3 k.p.a.). Jednak w okolicznościach sprawy nie można uznać, aby stwierdzona bezczynność miała rażący charakter. W zaistniałych w sprawie okolicznościach Sąd ocenia opóźnienie organu w wydaniu aktu jako stosunkowo niewielkie. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Sąd nie znalazł podstaw do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej określonej jako połowa kwoty opisanej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 lipca 2018 r. (sygn. akt II OSK 2882/17) decyzja sądu co do wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej bądź też zastosowania obu tych środków, powinna być w pierwszym rzędzie uwarunkowana celem skargi na bezczynność, którym jest zwalczenie bezczynności i doprowadzenie do zakończenia postępowania, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. W tym kontekście należy widzieć dyscyplinowanie organu. Treść art. 149 § 2 p.p.s.a. pozostawia sądowi rozstrzygniecie co do tego, czy wymierzyć organowi grzywnę lub zasądzić od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną i w jakiej wysokości zarówno grzywnę jak i tę sumę zasądzić. W niniejszej sprawie na dzień wydawania wyroku organ nie pozostawał już w bezczynności. Ponadto, wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona skarżąca, domagająca się przyznania sumy pieniężnej powinna wskazać na zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością. Aktywność sądu jest w takim przypadku uwarunkowana przede wszystkim wskazaną przez skarżącego argumentacją. Takiej argumentacji skarżący nie przedstawił, ograniczając żądanie li tylko do określenia jego wysokości ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 kwietnia 2020 r., sygn.. akt I OSK 3094/19, LEX nr 2982155). Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów prawa, o kosztach postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.