VII SAB/Wa 4/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.M. i I.M. na bezczynność Prezesa Wód Polskich w postępowaniu odwoławczym postanawia: odrzucić skargę.

Z.M. i I.M. ("skarżący") pismem z 20 grudnia 2022 r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa Wód Polskich w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w L. z dnia [...] lipca 2022 r., znak:[...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu oraz skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021, poz. 735 ze zm. – dalej "k.p.a."). Do bezczynności, w myśl powyższego przepisu, dochodzi w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Skarżący wnieśli skargę na bezczynność Prezesa Wód Polskich w postępowaniu odwoławczym. Wskazać należy, że pismem z 8 sierpnia 2022 r. skarżący złożyli odwołanie od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w L. z dnia [...] lipca 2022 r. Pismem z 14 listopada 2022 r. skarżący złożyli ponaglenie na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie. Następnie decyzją z [...] grudnia 2022 r., nr [...] Prezes Wód Polskich uchylił decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w L. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarga na bezczynność organu wniesiona została dopiero 21 grudnia 2022 r. (data nadania w placówce pocztowej). Sąd uznał, że skarga Z.M. i I.M. na bezczynność Prezesa Wód Polskich podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ została wniesiona po wydaniu przez Prezesa Wód Polskich decyzji z 8 grudnia 2022 r., nr 109/2022/KUZ, tj. po zakończeniu przez organ postępowania, którego prowadzenie w sposób bezczynny zarzucają skarżący. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (dostępną w internetowej bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną.