VII SAB/Wa 37/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w przedmiocie niewykonania decyzji postanawia : 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu Z. B. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.

Pismem z dnia 14 maja 2014r. Z. B. za pośrednictwem organu wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] polegającą na niepodejmowaniu przez ten organ czynności zmierzających do wyegzekwowania wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010r. Nr [...]. Decyzją tą organ wojewódzki uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w części dotyczącej obowiązku wymiany stolarki okiennej na poddaszu i w tej części nakazał poddać zabiegom konserwacyjnym drewniane okna na poddaszu w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] podał, że z uwagi na uchylanie się zobowiązanych od realizacji nałożonego obowiązku decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r. Nr [...] , tytułami wykonawczymi TYT-[...] z dnia [..] października Nr [...] oraz Nr [...] wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne w administracji w stosunku do zobowiązanych. Organ powiatowy wskazał, że po stwierdzeniu wykonania nałożonego obowiązku, postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] odstąpiono od czynności egzekucyjnych prowadzonych w stosunku do Miasta [...] oraz J. i Z. B.. Pismem z dnia 21 listopada 2013r. J. i Z. B. wnieśli "protest przeciw takim działaniom organu powiatowego". Jednocześnie wyjaśnili, że nie wnoszą zażalenia na postanowienie Nr[...] . [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 12 grudnia 2013r. poinformował J. i Z. B. o fakcie zakończenia postępowania egzekucyjnego. Organ poinformował, że skarżący pismem z dnia 18 sierpnia 2011r. wniósł skargę na działanie organu powiatowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...] stwierdził jej zasadność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a określają art. 3 § 1-3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, a także na inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art. 3 p.p.s.a akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Punkt 8 § 2 artykułu 3 wymienia skargi na bezczynność organów, ale jedynie w przypadkach cytowanych powyżej, a określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Oznacza to, iż skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., a także wówczas gdy szczególna ustawa tak stanowi. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji publicznej można mówić, gdy w prawnie ustalonym terminie, właściwy organ administracji nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji (postanowienia lub innego aktu), bądź też nie podjął działań wynikających z przepisów procesowych w celu usunięcia przeszkody w wydaniu decyzji i nie dopełnił czynności określonych w art. 36 kpa. Stosownie do art. 149 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na bezczynność polega na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jest to jednak tryb stosowany tylko wówczas, gdy nie ma innego sposobu kwestionowania bezczynności organów administracji. Podkreślić trzeba, że złożona w niniejszej sprawie skarga dotyczy niepodejmowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] czynności zmierzających do wyegzekwowania decyzji tegoż organu z dnia [...] kwietnia 2010r. Nr [...] zmienionej decyzją organu odwoławczego z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...]. Jest to zatem sprawa z obszaru postępowania egzekucyjnego, regulowanego przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012r., poz. 1015 ze zm., zwana dalej – u.o.p.e.w.a.). W ustawie tej, w art. 6 § 1a, został uregulowany szczególny tryb postępowania, w kwestii dotyczącej bezczynności wierzyciela (tj. w niniejszej sprawie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]), w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1. Stosownie do ww. przepisu na bezczynność wierzyciela służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie, a w razie jego nieuwzględnienia skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a ). W świetle treści przepisów art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a. (które określają kiedy możliwa jest skarga na bezczynność organu) oraz art. 6 § 1a u.o.p.e.w.a. nie jest dopuszczalna skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu egzekucyjnego polegająca na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Przepisy art. 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowią bowiem własną – szczególną regulację w tym zakresie (vide: wyrok NSA z dnia 22 marca 2007r., sygn. akt: II OSK 1588/06 ). Z treści omawianych przepisów nie wypływa uprawnienie dla podmiotów wymienionych w art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do wnoszenia skargi do sądu administracyjnego w tych przypadkach, gdy organ wyższego stopnia uwzględnił wniesioną skargę na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, a organ egzekucyjny (wierzyciel) tych czynności nie wykonuje. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a.) stwarzają podmiotom wymienionym w art. 6 § 1a u.o.p.e.w.a. możliwość wnoszenia skargi do sądu administracyjnego jedynie na bezczynność organu wyższego stopnia w wydawaniu postanowienia o jakim mowa w art. 6 § 1 a u.o.p.e.w a. Reasumując stwierdzić należy, iż w świetle art. 6 § 1 a ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji niedopuszczalna jest skarga sądowa na bezczynność organu egzekucyjnego pierwszej instancji, polegającą na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, wniesiona przez podmiot, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania przez osobę trzecią obowiązku o charakterze administracyjnym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a