VII SAB/Wa 361/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi K. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w zakresie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. znak [...] I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego do wydania aktu, II. stwierdza, że Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, III. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, IV. przyznaje od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz skarżącej K. W. sumę pieniężną w wysokości 500 zł (pięćset złotych), V. zasądza od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz skarżącej K. W. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie. W przedmiotowej sprawie w dniu [...] maja 2018 r. do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej jako "organ", "Prezes ULC") wpłynęła skarga pasażerów K. W. i E. W., reprezentowanych przez W. C., o stwierdzenie naruszenia przez przewoźnika lotniczego [...] Sp. z o.o. praw pasażerów określonych przepisami rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów w związku z lotem z dnia [...] marca 2017 r. na trasie [...] - [...]. Organ zawiadomił o wszczęciu postępowania pismem z 27 czerwca 2018 r. i tego samego dnia wezwał przewoźnika lotniczego do złożenia wyjaśnień. W dniu 26 lipca 2018 r. wpłynęły do organu wyjaśnienia przewoźnika lotniczego. Pismem z dnia 19 października 2018 r. K. W. i E. W. wnieśli ponaglenie w związku z przewlekłym prowadzeniem przez organ postępowania wszczętego ww. skargą pasażerów. Organ pismem z 7 listopada 2018 r. zawiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego, a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. znak: [...] Prezes ULC stwierdził naruszenie przez przewoźnika lotniczego art. 7 ust. 1 lit b) rozporządzenia 261/2004 polegające na niewypłaceniu pasażerom odszkodowania w wysokości po 400 euro oraz naruszenie art. 14 ust 2 rozporządzenia 261/2004 poprzez zaniedbanie poinformowania pasażerów o przysługujących im prawach, ustalił obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w terminie 14 dni, liczonym od dnia uprawomocnienia się decyzji oraz nałożył na przewoźnika lotniczego karę pieniężną w wysokości 2400 zł. Przed datą wydania ww. decyzji w dniu [...] stycznia 2019 r. K. W. i E. W. złożyli skargę na przewlekłe prowadzenie postepowania przez Prezesa ULC w sprawie zarejestrowanej pod nr [...] dotyczącej naruszenia przez przepisów rozporządzenia nr 261/2004. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 maja 2019 r. sygn. akt VII SAB/Wa 23/19: 1. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Prezesa ULC do wydania aktu; 2. stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 3. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądził od organu na rzecz K. W. i E. W. solidarnie kwotę 614 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyżej wymienieni złożyli zażalenie na zawarte w pkt 4 ww. wyroku postanowienie w zakresie kosztów. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 marca 2020 r. sygn. akt I OZ 876/19 uchylił powyższe postanowienie i zasądził ww. kwotę 100 zł kosztów wpisu sądowego oraz po 497 zł zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W dniu 27 lipca 2020 r. do Prezesa ULC wpłynął odpis prawomocnego (w zakresie pkt I-III) ww. wyroku WSA w Warszawie dnia 30 maja 2019 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 23/19, jednocześnie zwracając akta administracyjne. W tym czasie [...] Sp. z o.o. pismem z dnia 7 lutego 2019 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez organ ww. decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. Wniosek wpłynął do organu w dniu 15 lutego 2019r. Pismem z dnia 6 lipca 2020 r. W. C. w imieniu K. W. i E. W., na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wniósł ponaglenie do Prezesa ULC w nierozpoznaniu ww. wniosku przewoźnika lotniczego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez organ ww. decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. Organ pismem z dnia 19 sierpnia 2020 r. zawiadomił strony o wniesieniu przez [...] Sp. z o.o. ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wyznaczył termin załatwienia sprawy do 30 września 2020 r. Następnie pismem z dnia 23 października 2020 r. zawiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego oraz wyznaczył termin załatwienia sprawy do 2 listopada 2020 r. Pismem z dnia 14 października 2020 r. K. W. (dalej jako "skarżąca") skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa ULC, wskazując, że przewlekłość organu nierozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie spraw wniesionego przez przewoźnika lotniczego. Skarżąca wniosła ponadto o: 1. stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego z rażącym naruszeniem prawa; 2. wyznaczenie organowi 14- dniowego terminu na załatwienie sprawy; 3. zasądzenie na rzecz strony skarżącej rekompensaty w kwocie 500,00 złotych; 4. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi, wg norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego. Uzasadniając skargę skarżąca wyjaśniła, że do dnia 6 lipca 2020 roku nie rozstrzygnięto wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy złożonego przez przewoźnika lotniczego, wobec czego pełnomocnik strony skarżącej złożył ponaglenie w związku z przewlekłością postępowania, które to doprowadziło do wydania zawiadomienia w przedmiocie złożenia środka odwoławczego przez przewoźnika oraz ustalenia nowego terminu załatwienia sprawy do dnia 30 września 2020 roku. Do dnia złożenia skargi Prezes ULC nie wydał decyzji ostatecznej. W opinii skarżącej w przedmiotowym postępowaniu doszło do rażącego naruszenia prawa, uzasadniającego zasądzenie na rzecz skarżącej rekompensaty. W myśl art. 35. § 1 i 3 k.p.a. organy władzy publicznej winny rozpatrywać sprawy bez zbędnej zwłoki, to jest w przypadku spraw ponownie rozpatrywanych- w terminie miesięcznym. Niniejsza spraw nie ma charakteru skomplikowanego, tym samym brak jest podstawy dla procedowania przez Prezesa ULC przez kilkadziesiąt miesięcy. W odpowiedzi na skargę Prezes ULC wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że w dniu [...] listopada 2020 r. wydał decyzję znak [...], którą uchylił w całości ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2019 r. i umorzył postępowanie. Organ, uzasadniając wniosek o oddalenie wniesionej skargi, podniósł, że w 2018 r. do Komisji Ochrony Praw Pasażerów wpłynęło ponad 17.000 spraw, natomiast w roku 2019 ok. 9000 spraw (część z nich to skargi złożone po 1 kwietnia 2019 r., które z uwagi na zmianę procedury - brak podstawy prawnej do rozpatrywania skarg, złożonych po 1 kwietnia 2019 r., w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego i wprowadzenie okresu przedawnienia załatwiane są w pierwszej kolejności poprzez odmowę wszczęcia postępowania i wskazania aktualnych możliwości dochodzenia roszczeń). Na chwilę obecną w Komisji Ochrony Praw Pasażerów jest jeszcze ok. 8700 spraw w toku, sprawy te są rozpatrywane przez 13 referentów, do tego należy uwzględnić brak etatów i dużą rotację pracowników, co powoduje, że w miejsce pracowników, którzy przez kilka miesięcy wdrażają się do realizacji zadań przychodzą nowi niedoświadczeni, którym trudno jest w krótkim czasie zastąpić poprzednich pracowników. Powyższe okoliczności stanowią główne przyczyny dłuższego procedowania postępowań administracyjnych. Dla zapewnienia bezstronności i obiektywizmu w toku prowadzonych postępowań, sprawy rozpatrywane są zgodnie z kolejnością wpływu do Urzędu, a jednocześnie podejmowane są czynności w celu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.) przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być brak działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Z treści przywołanych przepisów p.p.s.a. wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postacie - bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego omawianej skargi jest to, aby została ona poprzedzona ponagleniem skierowanym do właściwego organu. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi K. W. jest przewlekłe prowadzenie przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego postępowania w zakresie rozpoznania wniosku [...] Sp. z o.o. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Prezesa ULC decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. znak: [...]. Zdaniem Sądu z przewlekłością organu mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. w brzmieniu nadanym ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) obowiązującym od 1 czerwca 2017 r. Jako najczęstszy przypadek przewlekłego prowadzenia postępowania podaje się przypadki nieuzasadnionego korzystania z możliwości wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy. Przewlekle jest również postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, wyd. 5, Warszawa 2012 str. 44). Zatem zachowanie organu z puntu widzenia ewentualnej przewlekłości jest ocenne, podobnie jak ocenna jest waga stwierdzonej przewlekłości (rażąca albo nie). Warto zauważyć, że również w wyroku z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 549/13 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), Naczelny Sąd Administracyjny zdefiniował postępowanie prowadzone w sposób przewlekły, jako "postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy". Pojęcie przewlekłości postępowania obejmuje zatem przypadki opieszałego, niesprawnego i nieskutecznego działania organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym (podobnie: R. Kędziora /w/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydanie 4, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2014, teza 2 komentarza do art. 37 k.p.a.) Z kolei w wyroku z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1956/12 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), NSA podkreślił, że w stanie przewlekłości postępowania czynności procesowe podejmowane przez organ nie posiadają cechy koncentracji niezbędnej w świetle art. 12 k.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Podkreślić należy, że zgodnie z ustanowioną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania, organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie (§ 2). W myśl art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie [...] Sp. z o.o. pismem z dnia 7 lutego 2019 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez organ ww. decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. Wniosek wpłynął do organu w dniu 15 lutego 2019 r. Badając przebieg postępowania w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do wniosku, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa ULC, pomimo podejmowanych przez organ działań, jest zasadna, ponieważ organ zwlekał z podjęciem czynności procesowych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia w sprawie i rozpoznania ww. wniosku. Zauważyć należy, że w omawianym postępowaniu od wpływu do organu ww. wniosku przewoźnika lotniczego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. tj. od dnia 15 lutego 2019 r., pomimo ponaglenia skarżącej z dnia 6 lipca 2020., aż do dnia 19 sierpnia 2020 r., kiedy to organ zawiadomił strony o wniesieniu przez [...] Sp. z o.o. ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wyznaczył termin załatwienia sprawy do 30 września 2020 r., daje się zauważyć brak jakichkolwiek konkretnych działań organu zmierzających do zakończenia sprawy. Przez okres 18 miesięcy trudno dostrzec, aby w sprawie były podejmowane jakiekolwiek czynności. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Ponadto zgodnie z art. 149 § 1a tej ustawy, jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przystępując do oceny, czy przewlekłość organu miała charakter rażący, wskazać należy, że w orzecznictwie za rażące naruszenie prawa uznawany jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W konsekwencji w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej; zwłaszcza, że organ całkowicie zaniechał poinformowania strony o przyczynach przewlekłości, a wyznaczony w dniu 19 sierpnia 2020 r. (po 19 miesiącach od wpływu do organu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) termin załatwienia sprawy (30 września 2020 r.) był rażąco odległy. Biorąc pod uwagę ww. okoliczności faktyczne i prawne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocenił czas przewlekłości w prowadzonym przez Prezesa ULC postępowaniu jako znaczny. Okoliczności podniesione przez Prezesa ULC w odpowiedzi na skargę, w postaci znacznego i niespodziewanego wzrost liczby spraw, które w 2017 oraz w 2018 roku wpłynęły do tego organu, jak również starań tego Urzędu o możliwie jak najszybsze rozpoznawania wniosków, niewątpliwie przyczyniły się w konsekwencji do przewlekłości organu. Tym niemniej, okoliczności te nie stanowią przesłanki wyłączającej rażący charakter stwierdzonej przewlekłości postępowania – zwłaszcza, że Prezes ULC bezspornie naruszył przepis o informowaniu stron o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie. W tym miejscu wskazać należy, że co prawda organ nie wskazał na powyższe, lecz nie uszło uwagi Sądu (na co wskazano w przytoczeniu stanu faktycznego sprawy), że w dacie wpływu omawianego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy toczyło się przed tutejszym Sądem postępowanie ze skargi K. W. i E. W. na przewlekłe prowadzenie postepowania przez Prezesa ULC w sprawie zarejestrowanej pod nr [...] dotyczącej naruszenia przez przepisów rozporządzenia nr 261/2004. Dopiero w dniu 27 lipca 2020 r. do Prezesa ULC wpłynął odpis zapadłego w tej sprawie prawomocnego WSA w Warszawie dnia 30 maja 2019 r. sygn. akt VII SAB/Wa 23/19, jednocześnie zwrócono też akta administracyjne. Lecz nawet jeśliby przyjąć, że akta administracyjne sprawy niezbędne do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy znajdowały się w Sądzie, to w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że fakt przekazania akt do innego organu bądź sądu (w szczególności spowodowany korzystaniem przez stronę z jej uprawnień procesowych) nie uzasadnia bezczynności organu do czasu ich zwrotu. Organ, przed przekazaniem akt sprawy innemu organowi czy też sądowi, może bowiem sporządzić odpisy z dokumentów niezbędnych dla wykonywania dalszych czynności. W razie zaś zaniechania takiego działania, może w późniejszym czasie podjąć czynności zmierzające do pozyskania wymaganych dokumentów, poprzez np. wystąpienie o nadesłanie akt w celu ich wykorzystania do wydania orzeczenia, względnie sporządzenia odpisów niezbędnych dokumentów. (zob. wyrok. NSA z dnia 8 października 1999 r., sygn. akt IV SAB 46/99, LEX nr 47852 oraz wyroki WSA w Warszawie: z dnia 21 listopada 2007 r. sygn. akt VII SAB/Wa 49/07, LEX nr 445367 i z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt VI SAB/Wa 51/10, LEX nr 954344, jak również powołane w skardze wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 21 października 2004 r., sygn. akt II SAB/Wr 43/03; WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt I SAB/Wa 178/08 oraz WSA Gdańsku z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II SAB/Gd 42/09 – dostępne w CBOSA). W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące przewlekłości organu nie powinno w żaden sposób stanowić przeszkody do rozpoznania omawianego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a.: "Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6". W świetle tego ostatniego przepisu przyznana na rzecz skarżącej suma pieniężna może maksymalnie wynieść pięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Podkreślić jednak trzeba, że ocena czy zachodzi konieczność przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej lub zastosowania grzywny pozostawiona jest uznaniu Sądu, który ma w tym zakresie do wyboru dwa środki o charakterze finansowym, mające na celu dyscyplinowanie organu. Zasadniczą rolą instytucji przyznania sumy pieniężnej w związku ze skargą na przewlekłość organu jest zrekompensowanie stronie uszczerbku wynikającego z nieterminowego działania organu (por. wyrok WSA w Poznaniu z 6 listopada 2019 r., sygn. akt IV SAB/Po 205/19). Przyznawana suma pieniężna nie zastępuje zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia dóbr osobistych, lecz stanowi swego rodzaju zryczałtowaną rekompensatę przyznawaną stronie przez sąd administracyjny za negatywne przeżycia wynikające z bezczynności (przewlekłości) organu. Przyznana kwota ma zrekompensować negatywne przeżycia psychiczne i moralne związane z przewlekłością postępowania oraz z naruszeniem prawa, do rozpoznania sprawy sądowej bez zbędnej zwłoki. Przyznanie jej następuje w wysokości proporcjonalnej do wielkości zwłoki, jej przyczyn oraz dotkliwości. Odpowiednia suma pieniężna pełni rolę swoistego zadośćuczynienia za stres i frustrację, spowodowane przewlekłością postępowania (por. wyrok WSA w Gliwicach z 9 września 2019 r., sygn. akt III SAB/Gl 198/19). Sprawa wniosku przewoźnika lotniczego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej pozytywną dla skarżącej decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. skarżącej rozpatrywana była prawie 21 miesięcy. Już tylko z tego powodu zasadne jest przyznanie skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 500 zł, gdyż tak długie procedowanie sprawy znacząco podważa zaufanie obywateli do organów administracyjnych. W związku z tym, w ocenie Sądu, zasadne jest przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej będącej, przynajmniej w pewnej mierze rekompensatą uszczerbku finansowego i negatywnych przeżyć wynikających z nieuzasadnionej przewlekłości organu administracji. W ocenie Sądu wynikające z art. 149 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. zobowiązanie organu do wydania aktu stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku), albowiem rozpoznając wniosek przewoźnika lotniczego o ponowne rozpoznanie sprawy Prezes ULC decyzją z dnia 30 listopada 2020r. znak [...] uchylił w całości ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2019 r. i umorzył postępowanie. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1, § 1a i § 2, orzekł jak w pkt I, II, III oraz IV sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się: wpis od skargi – 100 zł oraz wynagrodzenie adwokata - 480 zł.