VII SAB/Wa 354/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na niewykonanie przez Głównego Inspektora Sanitarnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 sierpnia 2004 r. sygn. akt 3/IISA/Ka 2197/02 i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 października 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 749/06 postanawia: odrzucić skargę.

A. S. pismem z dnia [...] października 2020 r., uzupełnionym pismami z dnia [...] stycznia 2021 r. i z dnia [...] maja 2021 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Głównego Inspektora Sanitarnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 sierpnia 2004 r. sygn. akt 3/IISA/Ka 2197/02 i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 października 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 749/06. Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2004 r. WSA w Gliwicach uchylił postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...], wydane w przedmiocie zawieszenia postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej. Wyrokiem z dnia 24 października 2006 r. WSA w Gliwicach uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] oraz decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] maja 2005 r. nr [...], wydane w przedmiocie choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) dalej: "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Powyższe brzmienie przepisu zostało nadane ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. Zmieniła ona między innymi treść art. 154 § 1 p.p.s.a., który w brzmieniu sprzed nowelizacji stanowił, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W aktualnym stanie prawnym nie jest zatem dopuszczalne wniesienie w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. skargi w przedmiocie niewykonania przez organ administracji wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność aktu (decyzji), także w części. Nie ulega wątpliwości, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach nie toczyło się postępowanie w sprawie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia przez Głównego Inspektora Sanitarnego postępowania w sprawie choroby zawodowej skarżącego. Tamtejszy Sąd nie wydał zatem orzeczenia na podstawie art. 149 p.p.s.a., tj. przepisu, określającego skutki uwzględnienia przez sąd administracyjny skargi na bezczynność lub przewlekłość. Zaznaczenia jednocześnie wymaga, że przedmiotem wskazanych przez skarżącego wyroków WSA w Gliwicach były decyzje oraz postanowienia wydawane przez organy powiatowe oraz wojewódzkie, nie zaś przez Głównego Inspektora Sanitarnego. Biorąc pod uwagę powyższe przedmiotowa skarga na niewykonanie wyroków wydanych w przedmiocie zawieszenia postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej oraz w przedmiocie choroby zawodowej jest niedopuszczalna i zachodzi konieczność jej odrzucenia. Z tych względów, na podstawie art. 154 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.