VII SAB/Wa 333/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi postanawia: odrzucić skargę.

Skarżąca K. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w rozpatrzeniu skargi na Starostę [...] w sprawie nieprawidłowości związanych z realizacją linii elektroenergetycznej. Zarządzeniem z 4 lutego 2021 r. wezwano skarżącą do sprecyzowania skargi poprzez jednoznaczne wskazanie przedmiotu skargi, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego postępowania skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z 26 marca 2021 r. skarżąca podała, że jej skarga dotyczy bezczynności Wojewody [...] w rozpatrzeniu skargi na Starostę [...] i nieudzieleniu odpowiedzi na pismo "z 19.08.2019 złożone osobiści 20.08.2019". W odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie organ wyjaśnił, że pismem z 2 października 2020 r. udzielono odpowiedzi na skargę K. W. z 1 września 2020 r. "na Starostę [...] S. K. w sprawie nieprawidłowości linii elektroenergetycznej 2x400 kV [...] -[...] -[...] z pracą 1 toru 220 kV". Jednocześnie (a to wobec tego, że skarga była nieczytelna i niezrozumiała) Wojewoda [...] odniósł się wówczas do postępowań prowadzonych przez Starostę [...] i Wojewodę [...] w sprawie ww. linii. Ponadto wskazał, że K. W. została poproszona o wyjaśnienia, w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma wyjaśniającego, na czym polegają nieprawidłowości linii elektroenergetycznej, poprzez wskazanie konkretnych działań podejmowanych przez Starostę [...], przepisów prawa materialnego i procesowego, które zostały naruszone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. W ocenie Sądu sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej enumeratywnie w art. 3 § 2-3 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Ponadto, w myśl art. 4 p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje (jak z powyższego wynika) między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, ale tylko w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. (art. 3 § 2 pkt 8). Dotyczy to sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Skarga na bezczynność organów przysługuje bowiem tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.), w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tam gdzie wydawane są pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zaznaczyć więc należy, iż skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z akt sprawy wynika, że w niniejszej sprawie skarżąca domaga się od organu rozpatrzenia skargi na Starostę [...] w sprawie nieprawidłowości związanych z realizacją linii elektroenergetycznej 2x400 kV [...] -[...] -[...]; wskazuje na brak wyjaśnień na złożony wniosek z 19 sierpnia 2019 r.; skarżąca nie domaga się przy tym wydania w sprawie konkretnego aktu administracyjnego (tj. decyzji, czy postanowienia). Nie żąda też od organu innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, które dotyczyłyby jej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Domaga się natomiast zajęcia stanowiska w sprawie rozpatrzenia skargi "na Starostę [...] w sprawie nieprawidłowości linii elektroenergetycznej i brak wyjaśnień na złożony wniosek z 19 sierpnia 2019 r. o odpowiedź na piśmie". Sąd dostrzega przy tym, że pismo skarżącej z 1 września 2020 r. skierowane do organu (zatytułowane "skarga na Starostę [...]") nie stanowiło żadnego środka zaskarżenia, nie było też złożone w toku trwającego postępowania administracyjnego. Zawierało ono natomiast wnioski związane z nieudzieleniem odpowiedzi i - w ocenie Sądu - stanowiło w istocie skargę przewidzianą w art. 227 i następnych ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: "k.p.a."). W związku z powyższym Sąd przyjął, że skarżąca zarzuciła organowi bezczynność polegającą na nierozpoznaniu skargi wniesionej w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 227 - 240 k.p.a.). Przy czym Sąd wskazuje, że czynność podjęta przez organ na skutek skargi wniesionej w ww. trybie, nie może stanowić przedmiotu skargi do sądu administracyjnego, nie należy bowiem do spraw wymienionych w art. 3 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie jest właściwy rzeczowo w takich sprawach, tj. nie ma kompetencji do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. To zaś oznacza, iż ewentualna bezczynność organu w tym zakresie nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.