VII SAB/Wa 307/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przekazaniu skargi do sądu administracyjnego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej K. K. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

K. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przekazaniu do ww. sądu skargi z 22 maja 2023 r. na czynność z zakresu administracji publicznej, polegającą na wyznaczeniu Pałacu w zespole pałacowo-gospodarczym W. [...], [...] J. , do stosowania systemu sygnalizacji pożarowej oraz umieszczeniu tego obiektu pod pozycją 766 w "Wykazie muzeów i zabytków budowlanych, w których wymagane jest stosowanie systemu sygnalizacji pożarowej". W skardze zawarto wnioski o stwierdzenie bezczynności organu oraz stwierdzenie, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto wniesiono o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, jak również rozważenie nałożenia – na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") – na organ grzywny w związku z jego bezczynnością. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, wobec czego Sąd zobligowany jest ją odrzucić. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu oraz skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W konsekwencji skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest natomiast zarzucana przez skarżącą bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przekazaniu skargi z dnia 22 maja 2023 r., tj. w realizacji obowiązku organu, wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. Uwzględniając powyższe stwierdzić więc należy, że zwłoka w przekazaniu przez organ skargi do sądu administracyjnego nie przybiera postaci bezczynności, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego, organ nie ma obowiązku wydania decyzji, postanowienia lub aktu. Nałożony na organ obowiązek przekazania skargi dokonywany jest w drodze czynności, która nie może zostać zakwalifikowana jako czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zaakcentowania wymaga, że wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązek nie podlega realizacji w toku postępowania administracyjnego. W konsekwencji Sąd stwierdza, że skarga na bezczynność organu w przekazaniu skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, a opisywana zwłoka w realizacji przez organ obowiązku, unormowanego w art. 54 § 2 p.p.s.a., nie ma charakteru bezczynności, podlegającej kontroli sądowoadministracyjnej w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Zauważa również, że powyższe stanowisko jest ugruntowane w poglądach sądów administracyjnych (por. postanowienia: WSA w Opolu z 10 stycznia 2025 r., sygn. I SAB/Op 100/24; WSA w Poznaniu z 10 stycznia 2021 r., sygn. II SAB/Po 163/20; WSA w Rzeszowie z 27 listopada 2019 r., sygn. II SAB/Rz 115/19; WSA w Warszawie z 19 lutego 2015 r., sygn. VI SAB/Wa 9/15; WSA w Warszawie z 19 lutego 2015 r., sygn. VI SAB/Wa 10/15; WSA w Warszawie z 25 lipca 2012 r., sygn. V SAB/Wa 17/12; WSA we Wrocławiu z 27 czerwca 2012 r., sygn. IV SAB/Wr 15/12; WSA w Warszawie z 21 września 2011 r., sygn. V SAB/Wa 16/11). Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że instytucją przewidzianą przez ustawodawcę, a służącą m. in. dyscyplinowaniu organów administracji publicznej w realizacji obowiązku przekazania skargi do sądu administracyjnego, jest wymierzana organowi administracji publicznej w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. grzywna. Z uwagi na okoliczność ukarania Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego grzywną za nieprzekazanie przedmiotowej skargi (v. postanowienie tut. Sądu z 15 października 2024 r., sygn. VII SO 10/24), a także brak chęci składania przez skarżącą kolejnych wniosków o wymierzenie grzywny w powyższym trybie (v. akapit 1, str. 4 rozpoznawanej skargi), Sąd zauważa także, że jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości (v. art. 55 § 2 p.p.s.a.). W tych warunkach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w pkt I sentencji. O zwrocie wpisu sądowego od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.