VII SAB/Wa 221/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w B. na przewlekłość postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w przedmiocie naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004 postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 22 października 2019 r. F.sp. z o.o. z siedzibą w B., reprezentowana przez J. K., wniosła skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w sprawie naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004 o nr [...]. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 22 listopada 2019 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do złożenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, pełnomocnictwa procesowego do działania w jej imieniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz dokumentu określającego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (odpisu z KRS). Wezwanie wraz z pouczeniem o sposobie wykonania i pouczeniu o skutkach niezastosowania się do wezwania doręczono pełnomocnikowi skarżącej 3 grudnia 2019 r. W zakreślonym terminie zostało nadesłane pismo przewodnie z 9 grudnia 2019 r., do którego załączone zostały kopia pełnomocnictw do reprezentacji przez skarżącą pasażerów (P. M. i M. M.) w postępowaniach cywilnoprawnych oraz administracyjnoprawnych, kopia odpisu z KRS, a także kopia pełnomocnictwa udzielonego przez spółkę jej pracownikowi – J. K.. Pismo przewodnie podpisała A. R., natomiast na kopiach pozostałych dokumentów znajdowała się adnotacja "za zgodność z oryginałem" uzupełniona o podpis (parafę) złożony przez nieustaloną osobę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przy czym, przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Właściwe zastosowanie tych przepisów daję sądowi administracyjnemu pewność, że dana osoba jest rzeczywiście upoważniona do dokonania konkretnej czynności procesowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w szczególności podpisania skargi. Jednocześnie, gdy strona skarżąca jest reprezentowana w postępowaniu przez pełnomocnika, jest on zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W myśl art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału dokumentu może zostać złożony odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym, doradcą podatkowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec tego, że stroną, która wniosła w niniejszej sprawie skargę, był podmiot wymieniony w art. 28 § 1 p.p.s.a., zasadnie skarżąca została wezwana do złożenia dokumentu określającego umocowanie do jej reprezentowania przez J. K.. Obowiązku wykazania swojego umocowania strona wezwana nie wykonała, albowiem uczynienia zadość temu obowiązkowi nie może stanowić nadesłanie kopii pełnomocnictw, w których P. M. i M. M. upoważnili stronę skarżącą do działania w ich imieniu, kopii odpisu z KRS, jak również pełnomocnictwa udzielonego J. K. przez skarżącą spółkę do jej reprezentowana przed sądami administracyjnymi. Jest to skutkiem uznania przez Sąd, że z dokumentów przesłanych przy piśmie z 9 grudnia 2019 r. nie wynika, aby były one odpisami w rozumieniu art. 48 § 3 p.p.s.a., ponieważ sposób ich poświadczenia sprowadzający się do posłużenia się adnotacją "za zgodność z oryginałem" i złożenia podpisu (parafy), nie tylko nie odpowiada w pełni treści art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2019 r. poz. 1513) i art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2115), ale przede wszystkim nie pozwala stwierdzić, kto dokonał poświadczenia (czyj podpis został złożony na dokumentach mających stanowić odpisy), a w dalszej kolejności, czy osoba ta jest podmiotem spełniającym warunki wymienione w art. 48 § 3 p.p.s.a. Powyższe sprawia, że pismu złożonemu w sprawie przez A. R. nie towarzyszyło przedłożenie dokumentów, które jej oświadczenie pozwalałoby traktować jako potwierdzenie zastosowania się do wezwania do uzupełnienia braków wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny jedynie na marginesie wyjaśnia, że strona skarżąca nie mogła wnieść skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, jeżeli postępowanie to dotyczyło praw przysługujących P. M. i M. M. jako pasażerom. Wyjaśnienie złożone w piśmie z 9 grudnia 2019 r. wskazujące, że strona skarżąca na podstawie udzielonego jej pełnomocnictwa posiada interes prawny w niniejszym postępowaniu nie znajduje podstawy w art. 50 § 1 p.p.s.a. i opiera się na mylnym rozróżnieniu skarżącego jako strony postępowania i podmiotu, który skarżącego może w postępowaniu sądowoadministracyjnym reprezentować. Nie uwzględnia przy tym treści art. 35 § 1 p.p.s.a. Z uwagi na to, że pomimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi i pouczenia o skutkach niezastosowania się do wezwania, strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując się do dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., był zobligowany do jej odrzucenia.