VII SAB/Wa 21/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym skargi H. M. o wznowienie postępowania sądowego, zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt VII SAB/Wa 30/21 w sprawie ze skargi H. M. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie nierozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 9 maja 2012 r., nr KOA 1521/Ar/11 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 27 maja 2021 r., sygn. akt VII SAB/Wa 30/21 odrzucił skargę H. M. ("dalej: "skarżąca") na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie nierozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 9 maja 2012 r., nr KOA 1521/Ar/11. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie skarżąca od momentu wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do dnia wydania decyzji przez organ, a więc do 4 lutego 2020 r., nie domagała się podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd w korespondencji z 1 marca 2021 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie kopii ponaglenia wniesionego zgodnie z dyspozycją art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego do organu wyższego stopnia, przed złożeniem skargi do Sądu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca wyjaśniła, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte przed wejściem w życie przepisów o ponagleniu. Stąd też ponaglenie w niniejszej sprawie nie zostało złożone. Pełnomocnik skarżącej złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Opinia ta została doręczona skarżącej 3 września 2021 r. (k.106) z pouczeniem o treści art. 177 § 4 p.p.s.a. Skarżąca nie wniosła skargi kasacyjnej od wskazanego postanowienia. Postanowienie z 27 maja 2021 r. stało się zatem prawomocne od 5 października 2021 r. (k. 63 akt sprawy sygn. VII SAB/Wa 30/21). W dniu 16 grudnia 2021 r. H.M. złożyła skargę o wznowienie postępowania w sprawie sygn. akt VII SAB/Wa 30/21. Skarga ta została uzupełniona pismem skarżącej z 9 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje, Skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu. Z treści art. 270 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "p.p.s.a." wynika, że można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Z kolei podstawy wznowienia postępowania sądowego zostały określone w art. 271-274 p.p.s.a. W myśl art. 280 p.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę (§ 1). Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (§ 2). Zgodnie z art. 282 p.p.s.a. Sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia, a po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd oddala skargę o wznowienie albo ją uwzględnia stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem, który wznowił postępowanie lub uchyla zaskarżone orzeczenie i skargę odrzuca lub postępowanie umarza. Z powyższego wynika zatem, że wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego ma charakter wyjątkowy i polega na ponownym rozpoznaniu sprawy, zakończonej prawomocnym orzeczeniem. Jest to instytucja, która ma na celu obalenie prawomocnych orzeczeń sądowych, umożliwiająca ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty w celu zagwarantowania zgodności z prawem wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia. Wznowienie postępowania dopuszczalne jest tylko z wymienionych wyczerpująco w powołanych przepisach przyczyn, a skargę w tym przedmiocie można zgłosić tylko w terminie trzymiesięcznym licząc od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia lub o orzeczeniu. Nadto - co istotne - wniosek o wznowienie postępowania podlega w pierwszej kolejności badaniu z punktu widzenia zachowania wymogów formalnych, a następnie jeśli odpowiada on tym wymogom podlega badaniu wstępnemu, obejmującemu zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Trzeba jednak zauważyć, że badanie to nie sprowadza się do oceny zasadności skargi o wznowienie, a zatem na obecnym etapie postępowania Sąd nie bada czy podnoszone podstawy wznowienia są merytorycznie uzasadnione. Chodzi wyłącznie o stwierdzenie, czy zostały zachowane warunki, które umożliwiają jej rozpatrywanie. Sąd dokonuje powyższej oceny na podstawie twierdzeń przytoczonych w skardze. Uznanie przez Sąd spełnienia powyższych wymogów skutkuje przystąpieniem do rozpoznania istoty sprawy, a samo stwierdzenie wpływu zasadności zgłoszonej podstawy wznowieniowej na treść uprzednio wydanego orzeczenia uzasadnia uchylenie lub zmianę prawomocnego orzeczenia, o ile treść zapadłego orzeczenia jest niewłaściwa, a jego zmianę lub uchylenie uzasadniają okoliczności będące podstawą wznowienia. Z art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika, że jedną z podstaw wznowienia może być późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z końcowego zwrotu zawartego w § 2 tego przepisu wynika, że wykrycie odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nie znanych stronom. Ponadto, zarówno nowe okoliczności, jak i środki dowodowe muszą być tego rodzaju, aby powołanie ich mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując zatem na nowe okoliczności lub nowe dowody należy równocześnie podać, w jakim zakresie ich uwzględnienie może zmienić podstawę orzekania, wpływając tym samym na treść rozstrzygnięcia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 maja 1968 r., sygn. akt I CO 1/68, OSNCP 1969/2/36 i z 24 maja 1984 r., sygn. akt II Co 1/82, OSPiKA 1984/2/27, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2004 r., sygn. akt GSK 5/04, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny M. Praw. 2004/12/str. 535). W wyniku przeprowadzonego w niniejszej sprawie badania dopuszczalności skargi o wznowienie Sąd stwierdził, że skarżąca nie oparła skargi na żadnej z podstaw wznowienia postępowania. Brakiem zaś ustawowej podstawy wznowienia postępowania jest nie tylko sytuacja, gdy skarga w ogóle nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia opisanych w przepisach Działu VII p.p.s.a., ale również gdy powołana podstawa treściowo odpowiada powyższym przepisom, ale już tylko na podstawie oceny akt sprawy sąd władny jest ocenić, że powołane przez stronę przesłanki nie stanowią rzeczywistej podstawy wznowienia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 1471/09, niepubl.) W realiach badanej sprawy skarżąca nie powołała się na brzmienie art. 273 § 2 p.p.s.a. i nie wskazała dostatecznie do wykrycia jakich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych doszło, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Jak bowiem wspomniano, wykrycie nowych okoliczności lub środków dowodowych, o jakim mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a., odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i podówczas niezgłaszanych. Skoro w niniejszej sprawie brak jest ustawowej podstawy wznowienia, Sąd nie był zobligowany rozpoznać na nowo sprawę na rozprawie w granicach zakreślonych podstawą wznowienia. Reasumując, z powyższych względów skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a.