VII SAB/Wa 2/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.C. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie przekazania wniosku z [...] października 2021 r. postanawia: odrzucić skargę.

G.C. ("skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie przekazania wniosku skarżącego z dnia [...] października 2020 r. o sprostowanie protokołu zdawczo-odbiorczego dla mieszkania przy ul. [...] w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Odpowiadając na skargę w dniu [...] grudnia 2020 r., organ wskazał, że skarżący pismem z dnia [...] października 2020 r. wniósł o sprostowanie protokołu zdawczo-odbiorczego dla mieszkania przy ul. [...] w [...]. Wniosek powyższy został przekazany przy piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. do administratora budynku – [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], o czym organ poinformował skarżącego. Jednocześnie organ wskazał, że sprawa ta nie podlegała załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej, tym samym nie ma podstaw do orzekania o zasadności skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej enumeratywnie w art. 3 § 2 - 4 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Ponadto, w myśl art. 4 p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Z przytoczonych powyżej przepisów jasno wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w sprawie przekazania wniosku skarżącego z dnia [...] października 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wobec tego, w celu ustalenia dopuszczalności skargi, należy określić, czy organ administracji publicznej – Prezydent Miasta [...] – zobligowany był podjąć jakiekolwiek czynności związane z wnioskiem skarżącego, które miałyby swoje umocowanie ustawowe na gruncie prawa administracyjnego lub postępowania administracyjnego. Co więcej – których kontrola mieściłaby się we właściwości rzeczowej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Pismo skarżącego, będące przedmiotem sprawy, datowane na dzień [...] października 2020 r. jest wnioskiem o sprostowanie protokoły zdawczo-odbiorczego lokalu mieszkalnego przy ul. [...]w [...], który został sporządzony w dniu [...] stycznia 2019 r. miedzy [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] a S. C. Protokół ten został sporządzony na podstawie art. 6c ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 611 ze zm.), zgodnie z którym przed wydaniem lokalu najemcy strony sporządzają protokół, w którym określają stan techniczny i stopień zużycia znajdujących się w nim instalacji i urządzeń. Protokół stanowi podstawę rozliczeń przy zwrocie lokalu. Unormowanie to oznacza, że protokół w formie pisemnej jest elementem czynności prawnej określającym ewentualne przyszłe obowiązki wynajmującego i najemcy. Przemawia o tym m.in. zdanie drugie wskazanego przepisu, wskazując na funkcję protokołu jako dowodu w ewentualnym postępowaniu cywilnym. Ma on bowiem funkcję dowodową i zabezpiecza interesy stron umowy o najem lokalu. Do czynności związanych ze sporządzeniem protokołu zdawczo-odbiorczego nie stosuje się przepisów postępowania administracyjnego. Taka czynność ma wyłącznie charakter cywilnoprawny. Ewentualne niezgodności protokołu ze stanem faktycznym lokalu, kwestie jego zmiany, ważności mogą być rozstrzygane w postępowaniu cywilnym. W świetle poczynionych rozważań nie budzi wątpliwości, że Prezydent Miasta [...] nie był zobligowany do wydania żądnych rozstrzygnięć w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia [...]października 2020 r. Nie był on także zobligowany do przekazania przedmiotowego wniosku, albowiem sprawa ta nie była rozstrzygana na gruncie postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego. Uznać należy zatem, że sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego, co w konsekwencji czyni skargę niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeśli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższa na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.