VII SAB/Wa 177/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na bezczynność Burmistrza Dzielnicy [...] w przedmiocie bezczynności organu postanawia: odrzucić skargę

K. M. (Skarżący) pismem z dnia 3 września 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Dzielnicy [...] w przedmiocie przyznania lokalu. Na podstawie akt administracyjnych przesłanych do Sądu ustalono następujący stan faktyczny sprawy. W związku z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...], nakazującą Miastu [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego przy ul. P. [...] w W., Skarżący opuścił zajmowany do tej pory lokal. Urząd Dzielnicy [...] wskazał K. M. dwa lokale zamienne. Jeden z proponowanych lokali nie spełniał według skarżącego warunków lokalu zamiennego. W dniu 6 grudnia 2018 r. Urząd Dzielnicy [...] wskazał drugi lokal, który został zaakceptowany przez skarżącego na czas remontu lokalu nr [...] przy ul. P. [...]. Po kilku dniach skarżący oddał klucze i odmówił przyjęcia lokalu zamiennego zarzucając nie spełnienie podstawowych standardów lokalu mieszkalnego. Zgłoszona wada została usunięta 15 kwietnia 2019 r. Mimo tego skarżący odmówił przyjęcia lokalu. W dniu 3 września 2019 r. wpłynęła skarga K. M. na bezczynność Burmistrza Dzielnicy [...]. Skarżący zarzucił bezprawne działania szefowej wydziału zasobów lokalowych [...]. W ocenie Urzędu Dzielnicy [...] zaproponowane lokale spełniały ustawowe kryteria lokalu zamiennego zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Według Urzędu wszelkie niezbędne czynności zostały podjęte w sprawie pomocy dla skarżącego. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Burmistrza Dzielnicy [...] wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd bada jej dopuszczalność. W tym aspekcie sądowej kontroli chodzi o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego i w związku z tym czy może być rozpoznana. Właściwość rzeczowa wojewódzkich sądów administracyjnych określona jest w art. 3 § 2 pkt 1-9 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej jako p.p.s.a.). W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W kontekście powyższego skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, jednak z innych powodów niż sugerowane przez organ. Organ w odpowiedzi na skargę wskazuje, że zgodnie z art. 18b ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 506) to rada gminy rozpatruje skargi na działania wójta i gminnych jednostek organizacyjnych; wnioski oraz petycje składane przez obywateli; w tym celu powołuje komisję skarg, wniosków i petycji (art. 18b. 1. ww. ustawy). Jak wskazał Burmistrz Dzielnicy [...], właściwym organem do rozpoznania skargi jest zatem Rada Dzielnicy a nie - jak można wywieść z istoty wypowiedzi organu - sąd administracyjny. Należy zatem zauważyć, że stanowisko organu w tym zakresie jest błędne i nie uwzględnia materialnej definicji organu administracji publicznej. Burmistrz nie rozróżnia zatem skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na działanie, bezczynność lub przewlekłość konkretnego organu w sprawach z zakresu administracji publicznej od skargi, petycji i wniosków, jakie do organów władzy publicznej mogą kierować obywatele niezadowoleni z ich działania lub chcący wypowiedzieć się w kwestii uznawanej przez nich jako istotna. W niniejszej sprawie, na tyle na ile można zrozumieć wywód Skarżącego, mamy do czynienia ze skargą kierowaną do sądu administracyjnego na działanie Burmistrza Dzielnicy [...] w zakresie nieprzyznania Skarżącemu odpowiedniego lokalu mieszkalnego (taki jaki spełniałby jego wymagania). Zgodnie więc z przepisem art. 11 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta [...] W. (Dz. U. z 2018 r., poz. [...]) do zakresu działania dzielnicy należą sprawy lokalne, a w szczególności utrzymywanie i eksploatacja gminnych zasobów lokalowych (art. 11 § 2 pkt 1 ww. ustawy). Podkreślić jednak należy, że wskazana ustawa ani powołany przepis nie przyznaje Skarżącemu jakiegokolwiek roszczenia, uprawnienia, ekspektatywy, które można byłoby sprowadzić do możliwości zawarcia umowy najmu indywidualnie określonego lokalu zamiennego (przyznawanego czasowo w zastępstwie lokalu, w którym trwają aktualnie roboty budowlane nakazane przez nadzór budowlany). Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że toczy się jakiekolwiek postępowanie administracyjne związane z przyznaniem w drodze władczej (decyzji) prawa do lokalu, a co za tym idzie trudno mówić o istnieniu stanu bezczynności. Nie zachodzi też sytuacja, odmowy przyznania lokalu mieszkalnego, czy też nieujęcia Skarżącego na liście osób oczekujących w kolejce na taki lokal. Kwestie związane z niewłaściwym działaniem Burmistrza i jego urzędników Skarżący może rzeczywiście podnosić w ramach skargi, o której mowa w art. 18b ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W związku z powyższym skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. 2019 r. poz. 2325 ze zm.).