VII SAB/Wa 174/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Jarecka, asesor WSA Marcin Maszczyński (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2024 r. sprawy ze skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy I. stwierdza, że Zarząd Dzielnicy [...] m.st. Warszawy dopuścił się bezczynności w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy; III. zasądza od Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy na rzecz O. sp. z o.o. z siedzibą w W. sumę pieniężną 1 000 (tysiąc) złotych; IV. zasądza od Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy na rzecz O. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z dnia 31 sierpnia 2023 r. O. Spółka z o.o. (dalej: "spółka" lub "skarżąca"), powołując się na art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1 i art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023 r. poz. 1664, dalej: "p.p.s.a.") złożyła skargę na bezczynność Zarządu Dzielnicy Włochy m.st. Warszawy (dalej: "organ") w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 11 maja 2022 r. o ustalenie warunków zabudowy. Spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 35 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej: "k.p.a.") oraz art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2023 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 997, dalej: "u.p.z.p."). Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o: zobowiązanie organu do rozpatrzenia swojego wniosku o ustalenie warunków zabudowy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości 30 000 zł (słownie: trzydzieści tysięcy złotych); zasądzenie od organu na rzecz skarżącej wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu swojej skargi spółka podniosła, iż w dniu 11 maja 2022 r. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Postępowanie zostało zawieszone z urzędu do dnia 11 lutego 2023 r. W dniu 14 lutego 2023 r. wnioskodawca zwróciła się o podjęcie zawieszonego postępowania oraz o jak najszybsze ustalenie warunków zabudowy zgodnie ze złożonym przez siebie wnioskiem. Spółka zauważyła, iż pomimo upływu prawie 3 miesięcy od upływu okresu zawieszenie nie otrzymała decyzji, o której wydanie wnosiła, jak również pomimo wielokrotnych próśb o przedstawienie stanu sprawy nie otrzymała takich informacji, pomimo wysyłania wiadomości e-mail oraz wykonania ponad 20 połączeń telefonicznych. Wobec powyższego, w ocenie spółki, całkowicie uzasadniona była konieczność zwrócenia się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "Kolegium") z ponagleniem. Spółka zauważyła dalej, iż Kolegium, postanowieniem z dnia 2 czerwca 2023 r., orzekło, iż organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie Kolegium wyznaczyło dodatkowy termin 2 miesięcy, od daty otrzymania postanowienia, na załatwienie sprawy, zobowiązując przy tym organ do wyjaśnienia przyczyn bezczynności i ustalenia osób winnych bezczynności o czym należało poinformować Kolegium. W związku z powyższym, skarżąca stwierdziła, iż pomimo upływu już prawie 3 miesięcy od orzeczenia Kolegium przedmiotowy wniosek nadal nie został rozpatrzony. Spółka zaznaczyła, iż postępowanie trwa już ponad 476 dni, organ zawiesił postępowania na maksymalny przewidziany przepisem art. 62 ust. 1 u.p.z.p. okres, tj. 9 miesięcy od złożenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a tym samym dalsze zawieszenie postępowania zgodnie z przedmiotowym przepisem nie jest możliwe. Jednocześnie spółka zwróciła uwagę, iż nie zachodzi podstawa do dalszego zawieszania postępowania, w szczególności, iż wniosek nie dotyczy obszaru, w odniesieniu, do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, zaś postępowanie o uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajduje się na wstępnym etapie i jego uchwalenie nie nastąpi w terminie wskazanym w postanowieniu, albowiem z informacji na stronach bip.warszawa.pl we wskazanych w postanowieniu terminach doszło dopiero do pierwszego wyłożenia planu, do którego zgłoszono ogromną ilość poprawek. W kontekście złożonego wniosku o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 25 000 zł spółka podniosła, iż uciążliwość związana z brakiem rozpatrzenia przez organ przedmiotowego wniosku jest bardzo duża dla skarżącej. Spółka pozostaje w niepewności co do prowadzenia ewentualnej inwestycji na przedmiotowej nieruchomości, a upływ czasu powoduje ogromny wzrost kosztów planowanej inwestycji, zarówno materiałów budowlanych jak i kosztów usług, a także utratę przychodów, albowiem potencjalni najemcy kontenerów wycofują się z zawartych umów, nie wiedząc kiedy planowana inwestycja rozpocznie się. W piśmie z dnia 12 października 2023 r., będącym odpowiedzią na skargę, organ podniósł, iż wydanie przez organ decyzji o warunkach zabudowy uzależnione było od dokonania przez spółkę niezbędnej korekty wniosku, co nastąpiło w dniu 21 września 2023 r. Poprawki zostało odręcznie na formularzu wniosku skorygowanego w dniu 21 sierpnia 2022 r., opatrzone datą i podpisem pełnomocnika skarżącej. W piśmie z dnia 8 stycznia 2024 r. organ podniósł, iż w dniu 2 października 2023 r. wydał spółce decyzję o warunkach zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Podstawę prawną działania sądu administracyjnego w przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania stanowi art. 149 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. stanowi, że taką grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W myśl art. 154 § 7 p.p.s.a., uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. przez sformułowanie: "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1". Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a.). Z przewlekłością postępowania, o której mowa w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Chodzi tu sytuacje, gdy organ, któremu nie można zarzucić bezczynności (bo np. "przedłużył" termin załatwienia sprawy na podstawie art. 36 § 1 k.p.a.), załatwia sprawę dłużej, mimo że sprawa mogła być załatwiona w krótszym terminie. Zatem zachowanie organu z puntu widzenia ewentualnej przewlekłości jest już ocenne, podobnie jak ocenna jest waga stwierdzonej przewlekłości (rażąca albo nie). W orzecznictwie przyjmuje się, że do przewlekłości w prowadzeniu postępowania administracyjnego dochodzi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się niezbędną w świetle art. 12 k.p.a. koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie ma przy tym znaczenia, czy i w jakim stopniu do nieterminowości działania organu przyczyniła się sama strona. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, winny być załatwione niezwłocznie. Przepis art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie tej zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z powołanym przepisem niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub przyczyn niezależnych od organu. W świetle art. 36 § 1 i § 2 k.p.a. wymagane jest, aby o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie organ podał stronom przyczyny zwłoki i wskazał nowy termin załatwienia sprawy. Kierując się powyższym, Sąd orzekając w niniejszej sprawie uznał, że rozpoznawana skarga w okolicznościach sprawy dotyczy bezczynności organu; wywodzi się w niej bowiem o nierozpatrzeniu wniosku poprzez wydanie aktu, wskazując w tym kontekście na niezachowanie ustawowego terminu, a także wyznaczonego w sprawie dodatkowego terminu przez Kolegium - po rozpatrzeniu ponaglenia - w oparciu o art. 37 § 6 k.p.a. Po dokonaniu analizy okoliczności w jakich skarga ta została wniesiona, Sąd uznał zaś, że jest ona zasadna, albowiem organ miał obowiązek rozpatrzyć wniosek skarżącej o ustalenie warunków zabudowy w terminie określonym w przepisach u.p.z.p., a uczynił to dopiero po wniesieniu rozpoznawanej skargi. Nie zareagował ani na składane przez skarżącą wnioski o przyśpieszenie rozpoznania sprawy ani na uwzględnienie przez Kolegium, postanowieniem z dnia 2 czerwca 2023 r., ponaglenia skarżącej dotyczące jej żądania zawartego we wniosku z dnia 11 maja 2022 r. Zatem Sąd nie miał wątpliwości, że w sprawie miała miejsce zarzucona w skardze bezczynność w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia 11 maja 2022 r., który organ rozpatrzył, wydając decyzję o warunkach zabudowy dopiero w dniu 2 października 2023 r. Uwzględniając okres zawieszenia postępowania (od dnia 21 października 2022 r. do dnia 14 lutego 2023 r.), to okres bezczynności wynosił ponad pół roku, a za szczególnie naganny, zdaniem Sądu, należy uznać okres bezczynności pomiędzy dniem 7 sierpnia 2023 r. (upływ 2 miesięcy wyznaczony przez Kolegium organowi do załatwienia sprawy po doręczeniu mu postanowienia Kolegium) a dniem 2 października 2023 r. (wydanie żądanej przez spółkę decyzji). Dokonując takiej oceny Sąd wziął pod uwagę, że zgodnie z art. 12 § 1 i 2 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, a sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Przepis ten reguluje jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. zasadę szybkości, a więc osiągania końcowego celu postępowania administracyjnego w najkrótszym czasie. Jak dostrzega się w doktrynie, zasada ta ma dla skuteczności ochrony interesu społecznego i interesu jednostki istotne znaczenie, bo kardynalne dla dobrego postępowania. Bezczynność, przewlekłość zawsze jest bowiem zaprzeczeniem stabilności i pewności w stosunkach społecznych, podważa w oczach społeczeństwa autorytet władzy oraz oddala moment wykonania nakazu prawa. Realizacja wskazanej zasady jest zagwarantowana przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy i środkami ochrony przed przewlekłością oraz bezczynnością organów. W myśl art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu, niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Przy czym, do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (v. art. 36 k.p.a.). Nowy termin załatwienia sprawy jest terminem o charakterze instrukcyjnym; nie dotyczy poszczególnych czynności procesowych, lecz załatwienia sprawy, a zatem termin określony w tym trybie nie może być zmieniany przez organ, który go ustalił; nie może być on wielokrotnie wydłużany. W przypadku natomiast wniosku o ustalenie warunków zabudowy taki termin wprost określają przepisy art. 64 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. i wynosi on 90 dni. W przedmiotowej sprawie termin ten, przy uwzględnieniu jedynie okresu po podjęciu zawieszonego postępowania, został przekroczony aż trzykrotnie. Sąd nie miał więc wątpliwości w sprawie co do wystąpienia zarzuconej w skardze opieszałości organu. Zważywszy jednak na to, że przed rozpoznaniem skargi, organ załatwił sprawę wydając postanowienie, Sąd orzekając o bezczynności organu, nie mógł jednocześnie orzec o zobowiązaniu organu do wydania aktu i w tym zakresie - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - umorzył postępowanie w sprawie. Dokonując zaś kwalifikacji stwierdzonego naruszenia prawa Sąd wziął pod uwagę, że dla stwierdzenia, że opieszałość organu w załatwieniu sprawy miała charakter rażący nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy (jak wskazał bowiem NSA w postanowieniu z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13: "długość trwania przewlekłości postępowania nie jest prymarną przesłanką przemawiającą za uznaniem, że rażąco narusza ono prawo (...)"); kwalifikacja naruszenia jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie; dlatego też wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne, nadto: oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, jak i ww. postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13). W konsekwencji, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że: rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa; wskazuje się, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym mającą miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony, czy jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy. W tym przypadku Sąd stwierdził, że bezczynność organu, z uwagi na "postawę" tego organu, miała charakter rażący. Dokonując takie oceny Sąd wziął pod uwagę, że organ nie tylko nie zareagował na ponaglenie skarżącej, nadto sprawy nie załatwił również w terminie wyznaczonym przez Kolegium postanowieniem z dnia 2 czerwca 2023 r., uczynił to dopiero po wniesieniu skargi na jego bezczynność do Sądu. Okoliczności te wskazują na niczym nie uzasadnione, nie znajdujące żadnego usprawiedliwienia wadliwe działanie organu i lekceważące podejście tego organu do sprawy, co zaś Sąd ocenia jako rażące naruszenie prawa. Bez znaczenia przy tym, zdaniem Sądu, są wyjaśnienia organu jakoby to przeszkodą do rozpoznania wniosku spółki, była konieczność uzupełnienia jego braków, co nastąpiło w dniu 21 września 2023 r. – z akt administracyjnych sprawy bezsprzecznie wynika, że po podjęciu postępowania w dniu 14 lutego 2023 r. jedyną czynnością, którą wykonał organ (oprócz przekazania ponaglenia do Kolegium) było zawiadomienie skarżącej w dniu 15 września 2023 r. o kolejnym nierozpatrzeniu jej wniosku oraz o przedłużeniu jego rozpoznania do dnia 31 października 2023 r. Rozważając przyznanie wnioskowanej w skardze sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd miał na uwadze, że w orzecznictwie zauważa się, iż suma pieniężna nie zastępuje zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia dóbr osobistych, lecz stanowi swego rodzaju zryczałtowaną rekompensatę przyznawaną stronie przez sąd administracyjny za negatywne przeżycia wynikające z bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Przyznanie tej sumy powinno być uzależnione od czasu trwania postępowania, rodzaju sprawy i jej znaczenia dla skarżącego oraz ewentualnego zachowania skarżącego jeżeli przyczynił się on do wydłużenia postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 2324/19). Uwzględniając powyższe, jak również i to, że w toku postępowania nie ujawniły się nadzwyczajne i zaskakujące okoliczności, które stan taki mogłyby usprawiedliwiać, Sąd uznał, że uzasadnionym jest przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Wysokość żądania strony skarżącej w tym zakresie, w ocenie Sądu, jest rażącą nadmierna, tym bardziej, iż strona we wnioskach skargi domagała się przyznania kwoty aż 30 000 zł, a w uzasadnieniu swojej skargi ogranicza ją do kwoty 25 000 zł, co oznacza, że kwota ta została ustalona w sposób zupełnie dowolny. Z powyższych względów Sąd przyznał od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości 1.000 złotych, jako stanowiącą formę rekompensaty adekwatną do stopnia przewlekłości w niniejszej sprawie. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I, II, III i IV sentencji. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego (na które składa się: 100 zł wpisu od skargi oraz zwrot kosztów profesjonalnego pełnomocnika – 480 zł oraz opłaty skarbowej – 17 zł) Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. ----------------------- [pic] Stowarzyszenie na rzecz Praworządności w Szkołach "Stowarzyszenie Umarłych Statutów" #