VII SAB/Wa 144/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi J.W. na bezczynność Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w przedmiocie rozpatrzenia skargi na naruszenie rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. 1. zobowiązuje Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego do rozpatrzenia skargi J.W. z dnia [...] lutego 2019 r. na naruszenie rozporządzenia (WE) nr 261/2004 i wydania aktu w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu skargi, o której mowa w pkt 1 wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. wymierza Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego grzywnę w wysokości 1.000 (słownie: jednego tysiąca) złotych; 5. zasądza od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz skarżącego (J. W.) kwotę 597 (słownie: pięciuset dziewięćdziesięciu siedmiu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W dniu [...] lutego 2019 r. do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego wpłynęła skarga J. W. (z dnia [...] lutego 2019 r.) w przedmiocie stwierdzenia - w związku z lotem nr [...] w dniu [...] lipca 2018 r. na trasie [...] – [...] - naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r. J. W. zażądał informacji, dlaczego nie otrzymał odpowiedzi w związku ze złożoną skargą i jakie czynności podjęto w jego sprawie. Z podobnym żądaniem wymieniony wystąpił w piśmie z dnia [...] maja 2019 r., żądając udzielenia odpowiedzi w sprawie. Ponadto J. W. wystąpił ze skargą na działalność Urzędu Lotnictwa Cywilnego do Ministra Infrastruktury w związku z jego skargą z dnia [...] lutego 2019 r. W piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie. W dniu [...] maja 2020 r. J.W., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w przedmiocie skargi z dnia [...] lutego 2019 r. Skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. orzeczenie o wymierzeniu organowi administracji grzywny w wysokości 1.000 zł; 3. zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku z aktami sprawy; 4. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi z powodu niedołączenia do niej odpisów dla uczestników postępowania, ewentualnie o oddalenie skargi, a także o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny. Argumentując za drugim z wniosków, skupił się na wykazaniu skomplikowanego charakteru prowadzonych spraw oraz podkreśleniu ilości rozpatrywanych skarg w relacji do niewystarczającej obsady kadrowej urzędu obsługującego organ administracji. Podkreśli, że jego działanie nie jest nacechowane złą wolą, lecz spowodowane "ogromną" ilością rozpatrywanych spraw. Prezes Urzędu Lotnictwa cywilnego odwołał się także do art. 15 zzs ust. 10 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, wskazując, że w okresie od [...] marca 2020 r. do [...] maja 2020 r. przepisy dotyczące bezczynności organów nie miały zastosowania, a organom tym nie wymierzało się kar, grzywien, ani nie zasądzano od niech sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy zwrócić uwagę, że w komparycji wyroku Sąd określił przedmiot zaskarżenia jako "skarga na bezczynność", a nie "skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania", jak literalnie wskazano w piśmie, w którym skarga została wniesiona. Całościowa analiza skargi oraz akt postępowania administracyjnego wskazuje bowiem, że przedmiotem sprawy jest bezczynność Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w rozpatrzeniu skargi na przewoźnika lotniczego z dnia [...] lutego 2019 r. Oznaczenie przedmiotowej skargi, jako skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania nie skutkowało zwolnieniem Sądu z obowiązku zbadania sprawy także w aspekcie bezczynności. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (m.in. w sprawach rozstrzyganych w formie decyzji administracyjnych – przyp. Sądu). Określony w art. 149 P.p.s.a. katalog rozstrzygnięć w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest natomiast ten sam, niezależnie od tego, czy sąd stwierdzi bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania. Istota skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sprowadza się bowiem do kontroli postępowania prowadzonego przez organ administracji w kontekście zasady określonej w art. 12 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W przypadku tego typu skargi sąd ocenia zatem prowadzone postępowanie w aspekcie czasowym, przy czym rozumianym zarówno, jako niedochowanie terminu określonego w art. 35 lub przepisach szczególnych, albo wskazanego zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność – zob. art 37 § 1 pkt 1 K.p.a.), jak i jako prowadzenie postępowania nieefektywnie, bez wymaganej "koncentracji" podejmowanych czynności, pomimo dochowania terminów, o których wyżej mowa (przewlekłość – zob. art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a.). Skarga, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. to zatem jeden środek prawny służący zwalczaniu szeroko rozumianej "opieszałości" organu administracji w prowadzonym postępowaniu. Wyodrębnienie we wskazanych przepisach K.p.a. dwóch form owej opieszałości nie ma jednak znaczenia dla określenia granicy sprawy wszczętej skargą, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 K.p.a. To bowiem opieszale (czy to przez niedochowanie terminów, czy to przez prowadzenie postępowania dłużej niż to konieczne) – w ocenie skarżącego - prowadzone postępowanie wyznacza granice sprawy, którymi związany jest sąd administracyjny. Jednakże nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, a tym bardziej oznaczeniem pisma, w którym wniesiono skargę (art. 134 § 1 P.p.s.a.), sąd zobowiązany jest do oceny, czy w postępowaniu tym doszło do bezczynności, czy do przewlekłego prowadzenia postępowania (co skutkuje uwzględnieniem skargi na podstawie art. 149 P.p.s.a.), czy też nie doszło do żadnej z tych form "opieszałości" organu administracji (co skutkuje oddaleniem skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.) (zob. też wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 2400/19, z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 255/16, z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 709/12 oraz prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SAB/Wa 457/15 z aprobującą glosą J. Chmielewskiego – publ. OSP 2017/7-8/69; a także: R. Suwaj, "Sądowa ochrona przed bezczynnością administracji publicznej", Warszawa 2014 r., str. 211). Wziąwszy powyższe pod uwagę, Sąd dokonał kontroli działania Prezesa Urzędu Lotnictwa, która doprowadziła do konkluzji, że pozostaje on w bezczynności, która ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przed przystąpieniem do uzasadnienia orzeczenia zawartego w sentencji wyroku, z uwagi na zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek o odrzucenie skargi, należało jednak odnieść się do kwestii dopuszczalności skargi. Trzeba zatem zauważyć, że zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Stosownie do treści art. 32 P.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Wedle jednak art. 33 § 1 P.p.s.a. osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Postępowanie, w stosunku do którego J. W. zarzuca Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego bezczynność dotyczy rozparzenia jego skargi na naruszenie rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz. U. UE. L. z 2004 r. Nr 46, str. 1 z ze zm.). Ochrona interesu prawnego skarżącego poprzez złożenie przedmiotowej skargi oznacza w tej sytuacji realizację jego prawa do uzyskania w przewidzianym terminie wiążącego rozstrzygnięcia w sprawie skargi z dnia [...] lutego 2019 r., w której wniósł o przyznanie odszkodowania, o którym mowa w art. 7 powołanego rozporządzenia oraz o zwrot należności za niewykorzystany bilet. Wynik postępowania sądowego dotyczy więc w tym przypadku wyłącznie interesu prawnego skarżącego. Dlatego w przedmiotowym postępowaniu prawa strony przysługują tylko J. W. i organowi administracji. Co za tym idzie, do skargi nie należało dołączyć jej odpisów dla doręczenia stronom. Następnie trzeba wskazać, że zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie natomiast do treści art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. J.W. - po wniesieniu skargi z dnia [...] lutego 2019 r., a przed wniesieniem skargi do Sądu – wniósł do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego pisma z dnia [...] kwietnia 2019 r. i z dnia [...] maja 2019 r. Jakkolwiek nie zostały one oznaczone, jako "ponaglenie", to nie ulega wątpliwości, że skarżący złożył je z powodu niezałatwienia sprawy pomimo upływu czasu, w jakim powinno to jego zdaniem nastąpić i zmierzał do tego, by uzyskać oczekiwane rozstrzygnięcie. Biorąc przy tym pod uwagę, że pismo strony powinno być rozpoznane zgodnie z jej intencją oraz uwzględniając prawo do sądowej kontroli działania (zaniechania organu administracji), nie można mieć jakichkolwiek wątpliwości, że J.W. przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyczerpał środek zaskarżenia poprzez wniesienie ponaglenia do Prezesa Urzędu do Spraw Lotnictwa Cywilnego. Jeśli chodzi o istotę przedmiotowej sprawy, w pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 205a ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2018 r. poz. 1183 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do 31 marca 2019 r., Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego rozpatrywał skargi, o których mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004/WE. Zgodnie tym przepisem, bez uszczerbku dla art. 12, każdy pasażer może wnieść do każdego organu wyznaczonego na podstawie ust. 1 lub do każdego innego właściwego organu wyznaczonego przez Państwo Członkowskie, skargę na naruszenie niniejszego rozporządzenia, na które miało miejsce na jakimkolwiek lotnisku znajdującym się na terytorium Państwa Członkowskiego, lub dotyczącą jakiegokolwiek lotu z kraju trzeciego na lotnisko znajdujące się na tym terytorium. Stosownie do treści art. 205b ust. 1 Prawa lotniczego w brzmieniu obowiązującym do 31 marca 2019 r. w razie złożenia skargi, o której mowa w art. 205a ust. 1, Prezes Urzędu stwierdzał, w drodze decyzji administracyjnej: 1) brak naruszenia prawa przez przewoźnika lotniczego albo 2) naruszenie prawa przez przewoźnika lotniczego, określając zakres nieprawidłowości oraz nakładając karę, o której mowa w art. 209b ust. 1, zaś w razie stwierdzenia naruszenia przepisu art. 7, art. 8 ust. 1 lit. a lub art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004/WE określał również obowiązek i termin jego usunięcia. Dział Xa ("Ochrona praw pasażerów") Prawa lotniczego, w którym zawarto oba powołane wyżej przepisy, z dniem 1 kwietnia 2019 r. – mocą art. 1 pkt 147 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo lotnicze oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 235) – zyskał nowe brzmienie. Niemniej jednak, stosownie do treści art. 14 ust. 1 powołanej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie nowelizacji stosuje się (z wyjątkami, które nie dotyczą rozpoznawanej sprawy – przyp. Sądu) przepisy dotychczasowe. Dlatego w sprawie skargi J.W. z dnia [...] lutego 2019 r. znajdują zastosowanie art. 205a ust. 1 i art. 209b ust. 1 Prawa lotniczego w powołanym wyżej brzmieniu. Skoro Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego w razie wniesienia skargi, o której mowa w art. 205a ust. 1 Prawa lotniczego wydaje decyzję, o której mowa w art. 205b ust. 1 tej ustawy, to do prowadzonego przez niego postępowania znajdują zastosowanie przepisy K.p.a., co wynika z art. 1 pkt 1 Kodeksu. Zgodnie z art. 61 § 3 K.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Postępowanie przed Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego w sprawie skargi J. W. wniesionej na podstawie art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004/WE zostało zatem wszczęte w dniu wpływu tej skargi do organu administracji, tj. 18 lutego 2019 r. (data prezentaty na skardze). Jak wynika ze wzmiankowanego wyżej art. 37 § 1 K.p.a. przez bezczynność organu administracji należy rozumieć sytuację, w której nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (art. 37 § 1 pkt 1). Z przewlekłością postępowania mamy natomiast do czynienia, jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2). Zgodnie z art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Stosownie do treści art. 35 § 2 K.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Wedle natomiast art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W myśl zaś art. 36 § 1 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Jak wynika z przekazanych Sądowi akt sprawy, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego nie załatwił sprawy w żadnym z terminów określonych w art. 35 K.p.a. Dopiero [...] czerwca 2020 r. skierował do J. W. i przewoźnika lotniczego zawiadomienie o wszczęciu postępowania. Wyznaczył jednocześnie termin załatwienia sprawy na [...] lipca 2020 r., nie podając przy tym przyczyn zwłoki. Jak dotąd do Sądu nie wpłynęła informacja, że sprawa została załatwiona. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ administracji dopuścił się bezczynności, w której nadal pozostaje. Jak powyżej ustalono, postępowanie w sprawie skargi J. W. zostało wszczęte [...] lutego 2019 r. Pomimo złożenia przez skarżącego dwóch pism (w kwietniu i w maju ubiegłego roku), w których zwracał się o wyjaśnienie, dlaczego jego sprawa nie jest procedowana, dopiero po roku i czterech miesiącach organ administracji skierował do stron pierwsze pismo w sprawie. Chociaż od wszczęcia postępowania minęło już prawie półtora roku, sprawa nadal pozostaje niezałatwiona. Powyższe, w cenie Sądu, jednoznacznie świadczy o rażącym charakterze stwierdzonej bezczynności. Na powyższą oceną nie ma wpływu podniesiona w odpowiedzi na skargę argumentacja, odwołująca się do bardzo dużej ilości spraw rozpatrywanych przez Prezesa Urzędu do Spraw Lotnictwa Cywilnego i nieadekwatnej do tej ilości obsady kadrowej Urzędu. Realizacja kompetencji organu jest jego prawnym obowiązkiem. Od obowiązku tego nie zwalniają go trudności obiektywne jak na przykład niewystarczająca obsada kadrowa, czy nawet brak środków pieniężnych. Tego typu przyczyny nie mogą być postrzegane jako przyczyny niezależne od organu w rozumieniu art. 35 § 5 K.p.a., które mogłyby skutkować wyłączeniem okresów ich występowania z terminów określonych powołanych wyżej art. 35 § 2 i § 3 K.p.a. Są to przyczyny pozostające wewnątrz aparatu administracyjnego, jako całości i związane są przede wszystkim z władczym wykonywaniem zwierzchniej władzy Państwa (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1459/17, z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 2339/13; z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 2390/12. Niepublikowane. Dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym bardziej za nieuwzględnieniem przedmiotowej skargi, nie może przemawiać – wywodzona ze zmiany stanu prawnego – "decyzja" kierownictwa urzędu o nadaniu biegu w pierwszej kolejności sprawom skarg wniesionych po 31 marca 2019 r., w których wydawane są postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Bez znaczenia dla dokonanej przez Sąd oceny stanu bezczynności i jej charakteru pozostaje także treść art. 15zzs ust. 10 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm. – w brzmieniu obowiązującym do 15 maja 2020 r.), zgodnie z którym (w zw. z art. 15 zzs ust. 1) w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID 1) przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosowało się; a 2) organom lub podmiotom prowadzącym odpowiednio postępowanie lub kontrolę nie wymierzało się kar, grzywien ani nie zasądzało się od nich sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. Stan epidemii został wprowadzony w dniu 14 marca 2020 r. rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. poz. 491), zatem jedenaście miesięcy po wszczęciu postępowania w sprawie skargi J.W. z dnia [...] lutego 2019 r. Jego ogłoszenie w powiązaniu z powołanym wyżej art. 15zzs ust. 10 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. nie miało zatem jakiegokolwiek wpływu na stwierdzenie bezczynności i jej rażącego charakteru. Zgodnie natomiast z art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. został uchylony z dniem 16 maja 2020 r. (art. 76 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. – wejście w życie). Po tym dniu bezczynność Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego nie ustała. Ustała natomiast wynikająca z art. 15zzs ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. przeszkoda w wymierzeniu grzywny lub zasądzeniu sumy pieniężnej za niewydanie rozstrzygnięcia w terminie. Wziąwszy pod uwagę charakter stwierdzonej bezczynności, przejawiający się przede wszystkim w wielokrotnym przekroczeniu (nawet maksymalnego – dwumiesięcznego) terminu załatwienia sprawy, a także w lekceważeniu zapytań skarżącego o stan jego sprawy i powody jej niezałatwienia, Sąd za zasadne uznał wymierzenie Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego grzywny. Jak wynika z art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Sąd nie jest zatem związany wnioskiem strony, ani co do rodzaju zastosowanego środka, ani co do wnioskowanej kwoty. Jego obowiązkiem jest natomiast rozważanie, który z ww. środków, czy też oba razem, a także w jakiej wysokości, w największym stopniu zrealizuje cel skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Wziąwszy to pod uwagę, Sąd stwierdził, że jakkolwiek okoliczności podniesione w odpowiedzi na skargę były obojętne dla stwierdzenia bezczynności i jej charakteru, to należało je wziąć pod uwagę przy ustaleniu wysokości grzywny. Przy uwzględnieniu tych okoliczności i opisanego wyżej charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd doszedł do przekonania, że grzywna w wysokości wnioskowanej przez skarżącego w najwłaściwszy sposób zrealizuje cel dyscyplinujący i represyjny środka określonego w art. 149 § 2 P.p.s.a., a także najlepiej zmobilizuje organ administracji do unikania podobnych uchybień w przyszłości. W tym stanie rzeczy, Sąd: 1. na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji; 2. na podstawie art. 149 § pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji; 3. na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., orzekł jak w pkt 3 sentencji; 4. na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 4 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.