VII SAB/Wa 127/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.) Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie doręczenia decyzji administracyjnej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...] ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

W piśmie z [...] marca 2020 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] polegającą na niedoręczeniu decyzji tego organy "z [...] marca 2019 r. - sprzeciw wobec planowanego zamierzenia". Wniosła o "wyznaczenie Prezydentowi [...] terminu 7 dni na doręczenie decyzji w sprawie, albo wydania zaświadczenia, że decyzja sprzeciwu nie dotyczy spółki (było więcej stron postępowania) i wobec zamierzenia spółki sprzeciw nie został wniesiony". W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w dniu 1 lutego 2019 r. wpłynął wniosek - zgłoszenie Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" reprezentowanej przez zarząd Centrum Udostępniania Dokumentów sp. z o.o., [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o., zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na remoncie stropów w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] w lokalach [...] i [...], częściowo na strychu budynku oraz na korytarzu na pierwszym piętrze. Prezydent [...] decyzją nr [...] z [...] lutego 2019 r., wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania ww. robót budowlanych, od której zgłaszający nie odwołał się. Inwestorzy, tj. Wspólnota Mieszkaniowa "[...]", [...] sp. z o.o. i [...] sp. z o.o. w zgłoszeniu podpisanym przez G.P. wskazali, że "Wszelką korespondencję proszę kierować na adres zarządu wspólnoty wskazany w nagłówku pisma". W związku z tym organ powyższą decyzję z [...] lutego 2019 r. skierował do Centrum Udostępniania Dokumentów sp. z o.o. jako podmiotu wskazanego do doręczeń przez inwestorów. Następnie spółka [...]sp. z o.o. pismem z [...] marca 2019 r. wystąpiła o wydanie zaświadczenia o nie wniesieniu sprzeciwu wobec zamiaru wykonania ww. robót budowlanych. Prezydent [...] postanowieniem nr [...] r. z [...] marca 2019 r. odmówił wydania oświadczenia o żądanej treści. Dnia [...] marca 2020 r. [...] sp. z o.o. złożyła skargę na bezczynność organu w zakresie nie doręczenia jej decyzji o sprzeciwie, co zdaniem spółki, uniemożliwia jej zaskarżenie tej decyzji. Na koniec organ zaznaczył, że wydając decyzję o sprzeciwie, skierował ją do podmiotu wskazanego w zgłoszeniu; doręczył decyzję na adres wskazany przez inwestorów, czyli Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" (reprezentowanej przez zarząd Centrum Udostępniania Dokumentów sp. z o.o.). Wskazał też, że doręczając decyzję w ww. sposób, dostarczył decyzję o sprzeciwie wszystkim trzem inwestorom. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Biorąc pod uwagę treść skargi i wnioski w niej zawarte Sąd uznał, że dotyczy ona bezczynności organu w zakresie doręczenia skarżącej decyzji Prezydenta [...] z [...] lutego 2019 r. nr [...], wnoszącej sprzeciw wobec zamiaru wykonania robot budowlanych określonych w zgłoszeniu m.in. skarżącej z [...] lutego 2019 r. Analizując sprawę Sąd wziął zaś pod uwagę, że przed przystąpieniem do oceny każdej skargi ma obowiązek zbadać, czy przedstawiona mu sprawa należy do właściwości sądów administracyjnych. Zakres sądowej kontroli sprecyzowany został m.in. w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., p.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd może rozpoznawać skargi na bezczynność administracji tylko w przypadkach określonych w punktach 1-4, a stosownie do art. 3 § 2 pkt 9 - w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Z powyższego wynika, że skarga na bezczynność do sądu przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W tym przypadku skarga dotyczy bezczynności w doręczeniu decyzji. Doręczenie decyzji jest czynnością materialno-techniczną, a niewykonanie takiej czynności nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, bezczynność organu jest związana z niezałatwieniem sprawy w terminie w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje tym samym orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, które w prawem przewidzianym terminie nie zakończyły postępowania odpowiednim aktem bądź czynnością. Przyjmuje się, że skarga na bezczynność jest nie tylko środkiem procesowym mającym przeciwdziałać opieszałości organów administracji publicznej, ale również umożliwia dokonanie przez sądy prawidłowej wykładni prawa administracyjnego w przypadkach uznania przez organ, że żadna z ustawowych norm nie zobowiązuje go i nie upoważnia do działania. W zakresie bezczynności organu podlegającej kontroli sądów administracyjnych, nie mieści się jednak czynność doręczenia szeroko rozumianych pism procesowych w postępowaniu administracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 492/16). Doręczenie decyzji, o której mowa w art. 109 k.p.a., jest czynnością materialno-techniczną polegającą na przekazaniu stronie postępowania rozstrzygnięcia w sprawie. Obowiązek uzewnętrznienia rozstrzygnięcia poprzez jego doręczenie lub ogłoszenie stronom spoczywa na organie, co wynika z treści art. 109 i art. 110 k.p.a. Nie oznacza on jednak, że samo doręczenie może być poczytane za bezczynność organu w wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Okoliczność niedoręczenia decyzji stronie nie stanowi podstawy do żądania stwierdzenia bezczynności organu i nakazania mu podjęcia czynności zmierzających do rzeczywistego doręczenia jej decyzji. Czynność doręczenia nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Doręczenie wywołuje jedynie ten skutek, że od jego daty biegnie dla strony termin do wniesienia określonych środków zaskarżenia. Doręczenia nie można więc utożsamiać z wydaniem decyzji. Chwilą wydania decyzji jest bowiem data jej sporządzenia, co następuje w momencie złożenia na decyzji podpisu osoby uprawnionej (będącej organem administracji publicznej lub przez ten organ upoważnionej zgodnie z art. 268a k.p.a.). Doręczenie ma natomiast na celu zakomunikowanie stronie zawartego w decyzji rozstrzygnięcia. Sąd uwzględniając skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a, może zobowiązać organ do wydania decyzji we wskazanym znaczeniu; przedmiotem takiego wyroku nie może być natomiast samo doręczenie czy niedoręczenie decyzji. Z tych przyczyn, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.