VII SAB/Wa 121/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lutego 2016 r. sprawy ze skargi D. W. i M. W. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oddala skargę

Starosta [...], decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. Z., E. Z. oraz B. Z. pozwolenia na budowę zbiornika na nieczystości płynne do obsługi budynku jednorodzinnego na działce nr ewid. [...],[...], obręb [...]. Wojewoda [...], po przeprowadzeniu postępowania z wniosku D. W. i M. W. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww decyzji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżących – D. W. i M. W., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – dalej: "GINB" uchylił w całości wskazane wyżej rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewodzie [...]. Jak wynika z akt sprawy, decyzja GINB z dnia [...] czerwca 2010r., została skutecznie doręczona skarżącym w dniu 5 lipca 2010r. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 października 2014r., sygn. akt VII SA/Wa 1657/12 oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie; co więcej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 października 2014r., sygn. akt II OSK 940/13 oddalił skargę kasacyjną na ww. wyrok. W dniu 1 września 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący złożyli za pośrednictwem organu skargę na bezczynność GINB "w sprawie nierozpoznania decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2010r. i jej poprzedzającej decyzji [...] Starosty [...] ". Skarżący w zakresie zarzutu bezczynności organu wskazali, że GINB nie rozpoznał odwołania skarżących od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. i jej poprzedzającej decyzji Starosty [...]. Skarżący wnieśli o wymierzenie organowi kary grzywny w wysokości najwyższej na rzecz strony skarżącej za bezprawne narażenie jej na koszty i straty. W odpowiedzi na skargę GINB uznał skargę skarżących za bezzasadną ponieważ decyzja została wydana i doręczona skarżącym Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ppsa. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do art. 52 ppsa oraz art. 37 kpa - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ można wnieść po wyczerpaniu zażalenia do organu wyższego stopnia, a w braku takiego organu - wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o czym stanowi ww. art. 37. Orzekając w tej kategorii spraw, sąd administracyjny kieruje się stanem faktycznym i prawnym obowiązującym w chwili rozpoznawania skargi. Przedmiotowa skarga na bezczynność organu, dotyczy sprawy objętej kognicją Sądu na mocy art. 3 § 2 pkt 1 ppsa. Ponadto, skarga jest dopuszczalna, bowiem przed jej wniesieniem do Sądu, skarżący stosownie do art. 52 § 1 ppsa wyczerpali powyżej wskazany tryb zaskarżenia. Przepis art. 149 § 1 ppsa, w wersji obowiązującej dla rozpoznania niniejszej sprawy stanowi – sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie zaś z § 2 ww. przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ww. ustawy. Zgodnie z treścią art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 kpa). Mając na uwadze powyższe rozważania oraz stan faktyczny niniejszej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że wbrew zarzutowi skargi, GINB nie pozostaje w bezczynności w zakresie odwołania skarżących od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. Z akt sprawy wynika, że pismo Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. przekazujące m.in. przedmiotowe odwołanie skarżących wpłynęło do GINB w dniu [...] maja 2010 r. Po rozpatrzeniu odwołania skarżących, GINB decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...], uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewodzie [...]. Przy rozpoznaniu odwołania skarżących, organ nie naruszył terminu o których mowa w art. 35 § 3 kpa. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Z komentowanego przepisu wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność organu nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt zostały podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2000 r., w sprawie o sygn. akt I SAB 201/99 (niepubl.). Przebieg postępowania przed GINB wskazuje, iż wszelkie czynności podejmowane były przez organ z zachowaniem terminów określonych w art. 35 kpa. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ppsa. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ppsa.