Sygnatura
VII SAB/Wa 119/22
Wyrok WSA w Warszawie z 29 grudnia 2022 r., VII SAB/Wa 119/22
Wynik
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa Oddalono skargę w części
- Sąd
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
- Data orzeczenia
- 29 grudnia 2022
- Prawomocne
- tak
Treść rozstrzygnięcia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.) Asesor WSA Anna Milicka-Stojek po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M S na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wszczęcie postępowania 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta [...] do wydania aktu z wniosku M S z 21 maja 2021 r., w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Burmistrz Miasta [...] dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Burmistrza Miasta [...] na rzecz skarżącego M S kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
M. S. (dalej: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta P. w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego dotyczącego zmiany zagospodarowania terenu działki. W skardze wniósł o: 1. stwierdzenie, że bezczynność Burmistrza Miasta P. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 2. zobowiązanie Burmistrza Miasta P. do załatwienia sprawy administracyjnej, z wniosku skarżącego, skierowanego do organu (...) maja 2021 r. w przedmiocie zmiany zagospodarowania terenu działki nr (...), obręb (...), gmina P. w terminie miesiąca; 3. zasądzenie kosztów postępowania - według norm przepisanych, 4. na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. o zasądzenie kwoty 28 548 zł. W uzasadnieniu skargi wskazał, że wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego datowany jest na 21 maja 2021 r. Postępowanie prowadzone było – w opinii skarżącego tylko pozornie – od pół roku. Zwłoka organu wydała się skarżącemu zamierzona w związku z czym skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie przewidzianym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego przez Burmistrza Miasta P. Skarżący wskazał, że poza przeprowadzeniem, w dniu 5 sierpnia 2021 r. oględzin, organ od pół roku nie prowadził postępowania administracyjnego w ogóle (brak jakichkolwiek innych czynności organu) i pomimo stwierdzonych w ramach dokonanych oględzin różnic w poziomie terenu, organ nie wydał w sprawie żadnego aktu (postanowienia, czy decyzji), a jedynie zawiadomił skarżącego, że nie znajduje podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu. W świetle powyższego skarżący stwierdził, że sprawa nie została załatwiona, a wobec braku wydania jakiegokolwiek aktu administracyjnego uniemożliwiono mu skuteczne działanie i ewentualnie zaskarżenie decyzji organu, gdyby okazała się ona błędna. W związku z powyższym, skarżący skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. ponaglenie, którego postanowieniem z dnia 23 grudnia 2021 r. organ ten nie uwzględnił. Wydając postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że organ pierwszej instancji nie dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania. Skarżący zarzucił, że postanowienie powyższe jest błędne, albowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału wprost wynika, że skarżący złożył wniosek o wszczęcie postępowania, sprawa nie została załatwiona, a skarżącego pozbawiono możliwości jakiejkolwiek weryfikacji sposobu załatwienia sprawy przez organ. Wskazał, że jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie, o bezczynności w rozpoznaniu danej sprawy można mówić wówczas, gdy organ administracyjny nie załatwia sprawy administracyjnej lub określonej kwestii wpadkowej w ustawowo wyznaczonym czasie lub w innym niezbędnym okresie wyznaczonym do załatwienia danej sprawy. Czas oczekiwania przez stronę na załatwienie sprawy powinien być rozsądny i dający się usprawiedliwić zachowaniem organu. Dodał, że jak wyjaśnia się w orzecznictwie, rażącym naruszeniem prawa - w rozumieniu art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości i wahań, w kontekście okoliczności danej sprawy, można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności. W sprawie organ nie tylko faktycznie nie prowadził postępowania, ale również nie przedłużał czasu jego załatwienia w rzeczywistości informując, że nie podejmie żadnych dalszych (poza przeprowadzonymi oględzinami) czynności. Powyższe wprost stanowi o bezczynności organu i zasadności skargi. Uzasadniając wniosek oparty na art. 149 § 2 p.p.s.a. skarżący wskazał, że jak podnosi się w orzecznictwie, przyznawana przez sąd administracyjny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. suma pieniężna stanowi swego rodzaju zryczałtowaną rekompensatę za negatywne przeżycia strony wynikające z bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Przyznanie tej sumy powinno być uzależnione od czasu trwania postępowania, rodzaju sprawy i jej znaczenia dla strony. Przyznana kwota ma zrekompensować negatywne przeżycia psychiczne i moralne związane z przewlekłością postępowania oraz z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez zbędnej zwłoki. Skarżący podał, że prawie od roku nie może wpłynąć w żaden sposób na organ, aby podjął czynności mające na celu ustalenie, czy zmiana zagospodarowania terenu na działce sąsiedniej rzeczywiście ma miejsce, a przede wszystkim - w jakim stopniu powyższe może mieć wpływ na jego nieruchomość. Wyjaśnił, że podjęcie czynności i poczynienie ustaleń w sprawie ma szczególnie istotne znaczenie wobec toczącego się postępowania przed Burmistrzem Miasta P. o naruszenie stosunków wodnych przez właściciela działki, z której ziemię usunięto (znak (...)). W postępowaniu tym zasięgnięto opinii biegłego, który w oparciu o zbadany stan faktyczny wydał konkretne zalecenia, co do których obecnie skarżący nie może mieć pewności, czy nie uległy dezaktualizacji, wobec faktu wywożenia ziemi. W związku z powyższym skarżący wskazał, że jest wysoce zaniepokojony biernością organu. Jego zdaniem każda czynność, która może mieć wpływ na ukształtowanie terenu na działce sąsiadującej z jego nieruchomością winna zostać zbadana, przede wszystkim z uwagi na okoliczność długotrwale toczącego się postępowania w sprawie naruszenia stosunków wodnych. Skarżący oczekiwał, że organ zweryfikuje stan faktyczny w sprawie, podejmie niezbędne czynności oraz wyda decyzję lub postanowienie, a następnie je uzasadni tak, aby obawy skarżącego zostały zniwelowane, lub też podejmie kroki celem zapobieżenia szkodom skarżącego. Organ tymczasem pozostał bezczynny na wnioski skarżącego, co bezpośrednio powoduje poczucie krzywdy i rozczarowania, podważa zaufanie skarżącego do organów administracji publicznej, wreszcie sprawia, że skarżący żyje w ciągłej obawie o stan swojej nieruchomości. Skarżący zwrócił uwagę, że w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że stosowanie środków określonych w art. 149 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wobec organu jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, zatem możliwością, z której sąd może skorzystać, jeżeli realia sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony. Wybór odpowiedniego środka powinien być zasadniczo warunkowany celem skargi na przewlekłość, którym jest zwalczenie tych stanów mających miejsce w postępowaniu i doprowadzenie do jego zakończenia. Istotna jest również funkcja prewencyjna, mająca na celu zapobieganie, aby w przyszłości organ administracji nie dopuszczał do powstania stanu przewlekłości w postępowaniu, przy czym skarżący jest przekonany, że w stanie faktycznym sprawy szczególnego znaczenia nabiera funkcja prewencyjna, aby wobec długotrwającego postępowania w sprawie naruszenia stosunków wodnych organ czuwał, czy stan zagospodarowania terenu działki (...) obręb (...) miasta P. nie ulegał zmianie w taki sposób, który mógłby mieć negatywny wpływ na toczące się postępowanie. Burmistrz Miasta P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi wskazał, że w dniu 15 czerwca 2021 r. Referat Gospodarki Komunalnej, Rolnictwa i Ochrony środowiska przekazał kopię pisma M. S. z dnia 21 maja 2021 r., w którym M. S. zwrócił się z prośbą o zbadanie stanu faktycznego pod kątem naruszenia art. 59 ust 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podając m. in. "że duża część obszaru, z którego wywieziono ziemię jest przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie naruszenia przez Panią T. P. art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo Wodne (...) ze szkodą dla mojej działki". Pismem z dnia 29 czerwca 2021 r. organ powiadomił właściciela działki nr ewid. (...) położonej w obrębie (...) m. P, że w dniu 5 sierpnia 2021 r. zostaną przeprowadzone oględziny mające na celu wyjaśnienie stanu faktycznego, a także rozważenie zasadności wszczęcia postępowania z urzędu w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu użytkowania terenu oraz wyznaczenia terminu, w którym należy wystąpić z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy lub decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania zgodnie z art. 59 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dniu 5 sierpnia 2021 r. zostały przeprowadzone oględziny, podczas których stwierdzono, że żadne prace nie są prowadzone, występują różnice w terenie oraz dwa niewielkie pagórki ziemi. Pismem z dnia (...) sierpnia 2021 r. M. S. został poinformowany, że w następstwie oględzin stwierdzono, że stan faktyczny zastany na gruncie wskazuje, że nie są prowadzone żadne prace związane z wywozem ziemi, teren działki jest porośnięty trawą. W związku z powyższym nie znaleziono podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu użytkowania terenu oraz wyznaczenia terminu, w którym należy wystąpić z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy lub decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania zgodnie z art. 59 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503). Pismem z dnia 3 września 2021 r. M. S. zwrócił się o umożliwienie zapoznania się z aktami sprawy. Zgodnie z wnioskiem, w dniu 9 września 2021 r. pocztą mailową został przesłany M. S. protokół z oględzin. W dniu 27 września 2021 r. M. S. po zapoznaniu się z protokołem z oględzin wniósł zastrzeżenia w sprawie. Odnosząc się do zastrzeżeń pismem z dnia 4 października 2021 r. M. S. został poinformowany, że w piśmie z dnia 21 maja 2021 podał m. in., że zwraca się do organu z prośbą o zbadanie stanu faktycznego pod kątem naruszenia art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym organ uznał, że z treści pisma wynikało, że wnioskował o wszczęcia postępowania z urzędu. Art. 59 ust 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi "W przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania". Po zbadaniu stanu faktycznego organ nie znalazł podstaw wszczęcia i prowadzenia z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu użytkowania terenu oraz wyznaczenia terminu, w którym należy wystąpić z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy lub decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania zgodnie z art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W dniu 10 grudnia 2021 r. M. S. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ponaglenie na bezczynność Burmistrza Miasta P. W postanowieniu z dnia (...) grudnia 2021 r., sygn. (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że organ pierwszej instancji nie dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania. Jednocześnie organ poinformował, że na wniosek M. S. Wydział Gospodarki Komunalnej, Rolnictwa i Ochrony Środowiska prowadzi postępowanie w sprawie wydania decyzji administracyjnej w trybie art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 Prawo wodne w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych przez właściciela działki nr ewid. (...) położonej w obrębie (...) m. P. ze szkodą dla gruntów sąsiednich tj. na działce nr ewid. (...)w obrębie (...) m. P.. W chwili obecnej postępowanie w przedmiotowej sprawie jest zawieszone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4. Zgodnie z art. 53 § 2 b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarżący spełnił ten warunek formalny i wniósł ponaglenie pismem z dnia 10 grudnia 2021 r., które nie zostało rozpoznane przez organ. W tej sprawie skarga została wniesiona w dniu 12 maja 2022 r., a więc po wniesieniu ponaglenia. W związku z tym stwierdzić należy, że skarżący skutecznie wniósł skargę, co pozwalało Sądowi poddać ją merytorycznej ocenie w kontekście przesłanek bezczynności organu administracji. Przechodząc do rozważań, czy w rozpoznawanej sprawie doszło do zarzuconej w skardze bezczynności w załatwieniu sprawy, Sąd wyjaśnia, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli organ nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Bezczynność organu prowadzącego postępowanie administracyjne ma bowiem miejsce wówczas, gdy ten – będąc właściwym w sprawie – nie załatwia jej w ustawowym terminie, tj. nie wydaje rozstrzygnięcia bez usprawiedliwienia pozwalającego na przesunięcie tego terminu. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. Oznacza to, że sąd, rozpoznając skargę na bezczynność, bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. Dla stwierdzenia bezczynności konieczne jest więc wyjaśnienie w pierwszej kolejności, czy w ustalonym stanie sprawy na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, a następnie czy organ uczynił to w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne jego opóźnienie jest usprawiedliwione. Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. W myśl art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W myśl art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że w dniu 15 czerwca 2021 r. Referat Gospodarki Komunalnej, Rolnictwa i Ochrony środowiska przekazał Burmistrzowi kopię pisma skarżącego z dnia 21 maja 2021 r. , w którym zwraca się on z prośbą "o zbadanie stanu faktycznego pod kątem naruszenia art. 59 ust 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" podając m. in. "że duża część obszaru, z którego wywieziono ziemię jest przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie naruszenia przez Panią T. P. art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo Wodne (...) ze szkodą dla mojej działki". Skarżący zatem wyraźnie podkreślił, że toczy się już odrębne postępowanie dotyczące naruszenia stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich, natomiast domagał się wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie może więc być argumentem ze strony organu wskazany w odpowiedzi na skargę fakt prowadzenia przez Wydział Gospodarki Komunalnej, Rolnictwa i Ochrony Środowiska postępowania w sprawie wydania decyzji w trybie art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych przez właściciela działki nr ewid. (...) położonej w obrębie (...) m. P. ze szkodą dla gruntów sąsiednich tj. na działce nr ewid. (...) w obrębie (...) m. P., które to postepowanie na datę sporządzenia odpowiedzi na skargę, było zawieszone. Skoro wniosek skarżącego zawierał wyraźne żądanie wszczęcia postępowania w konkretnym przedmiocie, obowiązkiem organu było załatwienie tego wniosku w ustawowym terminie w odpowiedniej formie. Burmistrz zatem powinien wszcząć w tej sprawie postępowanie lub wydać postanowienie o odmowie jego wszczęcia, na które służy zażalenie, co umożliwiłoby skarżącemu skontrolowanie zasadności takiego rozstrzygnięcia. Tymczasem organ wbrew obowiązującym przepisom, poprzestał jedynie na poinformowaniu skarżącego pismem z dnia 12 sierpnia 2021 r. o braku podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji w trybie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. Nie jest zasadny argument organu przedstawiony w powyższym piśmie o braku podstaw do wszczęcia w sprawie postępowania "z urzędu". Wskazać bowiem należy, że przepis art. 61 § 1 przewiduje dwa sposoby wszczęcia ogólnego postępowania administracyjnego, tj. na żądanie strony lub z urzędu. W obu przypadkach czynności skutkujące wszczęciem postępowania powinny być podjęte przez podmioty uprawnione i powinny odpowiadać określonym w przepisach wymaganiom. Według wyroku NSA w Warszawie z 26 lutego 2009 r., I OSK 554/08, LEX nr 518252, niedopuszczalne jest mieszanie trybów postępowania, tj. traktowanie postępowania wszczętego na wniosek tak, jak postępowania wszczętego z urzędu. W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że postępowanie wszczęte zostało na wniosek skarżącego. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. Bezczynność ma miejsce zarówno wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, jak i wtedy gdy prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana okolicznościami zawinionymi przez organ. Bezczynność organu prowadzącego postępowanie administracyjne ma bowiem miejsce wówczas, gdy ten – będąc właściwym w sprawie – nie załatwia jej w ustawowym terminie, tj. nie wydaje rozstrzygnięcia bez usprawiedliwienia pozwalającego na przesunięcie tego terminu. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdzie organ niezgodnie z obowiązującymi przepisami, nie wydał stosownego rozstrzygnięcia. Nie ma zatem wątpliwości co do tego, że organ dopuści ł się bezczynności. Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Brak stosownego rozstrzygnięcia organu, załatwienie wniosku skarżącego wbrew przepisom pismem nie dającym szans na weryfikację słuszności postępowania organu, oraz to, że wniosek skarżącego nie został rozpoznany od 21 maja 2021 r., uznać należy za wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Skarżący nie złożył w skardze wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Złożył natomiast wniosek o przyznanie mu kwoty 28. 548, 00 zł. W ocenie Sądu stwierdzenie bezczynności organu i zobowiązanie organu do wydania rozstrzygnięcia w określonym terminie stanowi wystarczający środek dyscyplinujący ten organ. Tym samym Sąd nie dostrzegł przesłanek do zastosowania z urzędu środków przewidzianych w art. 149 § 2 p.p.s.a. tj. przyznania sumy pieniężnej, czy wymierzenia grzywny organowi. Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1-4 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania (uiszczonego wpisu od skargi) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt 4 wyroku).
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 24 czerwca 2022
- Symbol z opisem
- 6159 Inne o symbolu podstawowym 615 658
- Skarżony organ
- Burmistrz Miasta
- Sędziowie
- Anna Milicka-Stojek Joanna Gierak-Podsiadły /przewodniczący/ Tomasz Janeczko /sprawozdawca/
Powiązane dokumenty
Sygnatura: II SAB/Gl 123/22 · 28 grudnia 2022
Postanowienie WSA w Gliwicach z 28 grudnia 2022 r., II SAB/Gl 123/22
Sygnatura: VII SAB/Wa 174/22 · 21 grudnia 2022
Postanowienie WSA w Warszawie z 21 grudnia 2022 r., VII SAB/Wa 174/22
Sygnatura: VIII SAB/Wa 64/22 · 21 grudnia 2022
Postanowienie WSA w Warszawie z 21 grudnia 2022 r., VIII SAB/Wa 64/22
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny