VII SAB/Wa 110/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2023 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Ministra Edukacji i Nauki w przedmiocie rozpoznania wniosku z 16 lutego 2023 r. I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; II. stwierdza, że Minister Edukacji i Nauki dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Ministra Edukacji i Nauki na rzecz K. J. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z 10 marca 2023 r. K.J., powoływany dalej jako: "skarżący" wniósł skargę na bezczynność Ministra Edukacji i Nauki w przedmiocie wydania zaświadczenia o uzyskaniu stypendium ministra właściwego do spraw nauki i wychowania w roku szkolnym 2022/2023. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z 16 lutego 2023 r. o wydanie zaświadczenia oraz o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych. Skarżący zarzucił organowi naruszenie : 1) art. 217 § 1 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 t.j., dalej jako: K.p.a.) w zakresie jakim stanowi normatywną podstawę do wydania zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, 2) art. 217 § 3 K.p.a. w zakresie, w którym organ jest zobowiązany do wydania zaświadczenia na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 7 dni (słownie: siedmiu) od dnia złożenia wniosku, poprzez brak wydania zaświadczenia przez skarżony organ. W uzasadnieniu skargi wskazał, że wnioskiem z 16 lutego 2023 r. za pośrednictwem platformy ePUAP złożył wniosek do Ministra Edukacji i Nauki w Warszawie o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 1 oraz § 2 pkt 1 K.p.a. o uzyskaniu stypendium ministra właściwego ds. oświaty i wychowania za szczególne osiągnięcia edukacyjne w roku szkolnym 2021/2022 oraz jego wysokości. Skarżący podał, że Minister Edukacji i Nauki w W. otrzymał wniosek na skrzynkę ePUAP, o czym świadczy wygenerowane potwierdzenie: Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia (UPP). Organ nie podjął jednak żadnych czynności do dnia złożenia skargi do Sądu (od 16 lutego 2023 r. do 7 marca 2023 r., minęło 19 dni). Skarżący podniósł, że Organ nie udzielił żadnej odpowiedzi, nie przesłał listownie ani wnioskowanego zaświadczenia, ani postanowienia o jego odmowie. Nie poinformował także o konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Skarżący wskazał, że ze względu na bezczynność organu pismem 7 marca 2023 r. wniósł skargę. Jednak wcześniej nie złożył ponaglenia na bezczynność organu. Z tego względu, 10 marca 2023 r. cofnął skargę z 7 marca 2023 r. (godz. 15:35) i złożył ponaglenie na bezczynność Organu (godz. 15:39). Następnie złożył skargę z 10 marca 2023 r. aby uczynić zadość kolejności wnoszenia pism w sprawie oraz nie odrzuceniu skargi przez Sąd z powodu nie wyczerpania środków zaskarżenia zgodnie z art. 53 § 2 b P.p.s.a. Skarżący podniósł, że po złożeniu wniosku o wydanie zaświadczenia powinien uzyskać albo zaświadczenie o żądanej treści, albo postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia bądź postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści. W świetle art. 217 § 3 k.p.a., wniosek ten powinien być rozpoznany przez organ bez zbędnej zwłoki, nie później jednak, jak stanowi powołany przepis, niż w terminie siedmiu dni. Uchybienie zaś temu terminowi powoduje, że organ pozostaje w stanie zwłoki kwalifikowanej jako bezczynność. Skarżący zaznaczył, że w przypadku niemożności załatwienia sprawy w określonym terminie, stosownie do treści art. 36 k.p.a., organ powinien wyznaczyć dodatkowy termin podając przyczyny zwłoki. Uzasadniając wniosek o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa Skarżący wskazał, że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie wynika z jakkolwiek rozumianych wątpliwości interpretacyjnych czy odmiennej interpretacji prawa. Zdaniem Skarżącego, Organ naruszył świadomie przepisy kodeksu, nie wydając zaświadczenia przez ponad 20 dni od dnia złożenia wniosku. Dodał, że organy powinny dążyć do skracania terminów procesowych, tymczasem w tym przypadku mamy do czynienia z brakiem reakcji na wniosek skarżącego. Niewydanie zaświadczenia lub odmowa jego wydania w terminie przewidzianym w art. 217 § 3 k.p.a. może świadczyć o pozostawaniu w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a w razie nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, że Skarżący przed złożeniem skargi nie wyczerpał dostępnych środków zaskarżenia. Organ podniósł, że Skarżący wniósł skargę tego samego dnia, co ponaglenie. Nie można więc utrzymywać, że wniósł skargę po wniesieniu ponaglenia. Na wypadek gdyby Sąd nie odrzucił skargi, organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w dacie składania wniosku o wydanie zaświadczenia Skarżący dysponował dyplomem, który stanowi zaświadczenie otrzymania stypendium od Ministra Edukacji i Nauki, a ponadto dysponował potwierdzeniem przelewu z 15 grudnia 2022 r. w kwocie 3.000,00 zł na wskazany przez Skarżącego rachunek bankowy. Organ nie mógł więc pozostawać w bezczynności. Minister zaznaczył, że pomimo tego uczynił zadość wnioskowi Skarżącego i ponownie zaświadczył o otrzymaniu przez niego stypendium Ministra Edukacji i Nauki. W odpowiedzi na przesłaną odpowiedź organu na skargę Skarżący nadesłał pismo z 25 maja 2023 r. W piśmie tym wskazał, że stan prawny, który wskazuje pełnomocnik organu jest nieaktualny oraz sprzeczny z najnowszą linią orzeczniczą WSA w Warszawie oraz NSA. Odnosząc się do twierdzenia organu o niepozostawaniu w bezczynności Skarżący stwierdził, że nie ma ono pokrycia w stanie faktycznym oraz jest sprzeczne z rzeczywistością. Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika organu o odrzuceniu skargi Skarżący wskazał, że skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Dodał, że ustawodawca nie określił terminu, w którym można wnieść skargę na bezczynność. Wprowadził jedynie warunek, że skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Nie można zatem przyjąć, ze warunek uprzedniego wniesienia ponaglenia w rozpatrywanej sprawie nie został zachowany. Odnosząc się do kwestii bezczynności organu Skarżący wskazał, że nawet gdyby przyjąć, że Organ nie miał takiego obowiązku to i tak pozostawał w stanie bezczynności, gdyż powinien pismem informacyjnym poinformować Skarżącego, że nie jest do tego zobowiązany. Organ nie podjął żadnych czynności od 1 lutego 2023 r. do 15 marca 2023 r. Ograniczył się tylko do wydania pisma informacyjnego z 15 marca 2023 r., które nie stanowi zaświadczenia w żaden sposób. Zdaniem Skarżącego, pismo to nie stanowi zaświadczenia i nie zostało należycie udowodnione jego podpisanie przez pracownika Organu. Do pisma nie został bowiem dołączony poświadczający dokonanie podpisu (tzw. Stwierdzenie zgodności kopii wydruku z dokumentem elektronicznym), będącym potwierdzeniem podpisu urzędnika, który je podpisał. Bez ww. stwierdzenia nie można uznać, ze dokument taki został należycie wydany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje : Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 t.j.) powoływanej dalej jako "P.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., sąd bada także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 - pkt 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) - dalej: k.p.a., oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W związku z tym, Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Na wstępie wyjaśnić należy, że skarga na bezczynność organu z 10 marca 2023 r. wniesiona za pośrednictwem platformy ePUAP prawidłowo została poprzedzona ponagleniem z 10 marca 2023 r., wniesionym za pośrednictwem platformy ePUAP, w którym Skarżący zarzucił Ministrowi Edukacji i Nauki bezczynność w załatwieniu wniosku o wydanie zaświadczenia o otrzymaniu stypendium ministra właściwego ds. oświaty i wychowania za rok szkolny 2021/2022. W związku z podniesionym przez organ w odpowiedzi na skargę wnioskiem o jej odrzucenie ze względu na wniesienie skargi tego samego dnia co wniesienie ponaglenia stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom organu, spełniony został warunek formalny skargi wynikający z art. 53 § 2b P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność istotne jest zatem jedynie zainicjowanie toku zaskarżenia przewidzianego w art. 37 k.p.a., tj. wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia. Nie ma przy tym znaczenia, czy ponaglenie złożone zostało tego samego dnia co skarga, czy też skarga na bezczynność została złożona następnego dnia po złożeniu ponaglenia (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 387/20, wyrok NSA z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1314/19). Istotne jest tylko to, aby wymagane ponaglenie było złożone nie później niż wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie z kopii potwierdzających dokonanie czynności – wydruki z platformy ePUAP wynika, że ponaglenie zostało wysłane 10 marca 2023 r. o godzinie 15:39, a skarga 10 marca 2023 r. o godzinie 15:54. Z akt sprawy bezspornie wynika zatem, że obie czynności zostały dokonane tego samego dnia, z zachowaniem ustawowej kolejności. Tym samym już samo wniesienie ponaglenia, w tym także tego samego dnia co skargi, powoduje spełnienie przesłanki dopuszczalności skargi na bezczynność. Nie można więc uznać wniosku organu o odrzucenie skargi ze względu na jej niedopuszczalność za zasadny. Przedmiotem postępowania organu w niniejszej sprawie było załatwienie wniosku o wydanie zaświadczenia o ściśle skonkretyzowanej treści. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń zostało uregulowane w przepisach Działu VII k.p.a. Stosownie do art. 217 § 1 i § 2 k.p.a. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). Co istotne, zgodnie z art. 217 § 3 k.p.a., zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Przepis art. 218 k.p.a. przewiduje, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, stosownie do art. 219 k.p.a., następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Wskazać należy, że postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia cechuje się szczególną, uproszczoną procedurą. Ten szczególny charakter ujawnia się zwłaszcza w tym, że w ramach tego postępowania obowiązkiem organu, do którego skierowano wniosek inicjujący to postępowanie, jest dokonanie w pierwszej kolejności porównania treści żądania strony ze stanem wynikającym z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaznaczyć należy, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia jest wąski i nie obejmuje kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, to jest ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, a sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji organu. Organ może zatem zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego ustawowych kompetencji. W konsekwencji postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia może zakończyć się więc przez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana, lub przez odmowę wydania zaświadczenia, np. gdy organ jest niewłaściwy, gdy nie dysponuje danymi, gdy wnioskodawca nie ma interesu prawnego, gdy organ nie może spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia, np. z powodu niepotwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żądała osoba ubiegająca się o zaświadczenie. Zatem po złożeniu wniosku o wydanie zaświadczenia strona powinna uzyskać zaświadczenie o żądanej treści albo postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia bądź postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. Termin na wydanie zaświadczenia lub jego odmowę określony w art. 217 § 3 k.p.a. stanowi lex specialis w stosunku do terminów wskazanych w art. 35 § 3 k.p.a. Oznacza to, że ogólne terminy na załatwienie sprawy przewidziane ustawą nie mogą być stosowne nawet odpowiednio (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Tak określony termin nakłada na organ, do którego został złożony wniosek, duży rygoryzm co do sprawności prowadzonego postępowania związanego z rozpatrzeniem żądania wydania zaświadczenia, albowiem podstawowym nakazem dla organu jest w tym przypadku działanie nieujawniające zbędnej zwłoki. Dalej wskazać należy, że czynność w postaci wydania zaświadczenia jest czynnością jednostronną z zakresu administracji publicznej, podejmowaną w sprawie indywidualnej, w tym znaczeniu że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny (uprawnienie), którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Dla dokonania powyższej czynności ustawodawca przewidział szczególny, rygorystyczny termin. Mając powyższe na uwadze Sąd stoi na stanowisku, że bezczynność w przedmiocie wydania żądanego przez stronę skarżącą zaświadczenia podlega kognicji sądu administracyjnego stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Powyższe jest zbieżne ze stanowiskiem innych sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie NSA z 7 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 891/19; wyrok WSA w Łodzi z 10 maja 2018 r., sygn. akt III SAB/Łd 81/17; wyrok WSA w Warszawie z 9 marca 2022 r., sygn. akt I SAB/Wa 453/21; wyrok WSA w Olsztynie z 4 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Ol 165/21, wszystkie dostępne: CBOSA). Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Pojęcie "bezczynności" zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.: "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym w art. 36 § 1". Nadto, należy sięgnąć do ogólnych zasad postępowania administracyjnego i regulacji dotyczących terminów zakreślanych organom do załatwienia sprawy. W myśl art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Artykuł 8 § 1 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zgodnie z art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie, pismem z 16 lutego 2023 r. wniesionym za pośrednictwem platformy ePuap strona skarżąca wniosła o wydanie przedmiotowego zaświadczenia. Pismo strony pozostało bez reakcji ze strony organu. Wobec tego w dniu 10 marca 2023 r. do organu wpłynęło najpierw ponaglenie, a następnie w tym samym dniu 10 marca 2023 r. została wniesiona skarga w przedmiocie wydania zaświadczenia. Pismem z 15 marca 2023 r. organ po upływie 19 dni od upływu 7 – dniowego terminu na wydanie zaświadczenia wydał na wniosek strony żądane zaświadczenie. Ze względu na nieznaczne przekroczenie (o 19 dni) ustawowego terminu na wydanie zaświadczenia Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli również terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Poza tym rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach powinno być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Biorąc przy tym pod uwagę, czas trwania postępowania Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, stosownie do treści art. 149 § 1a P.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). Sąd nie zobowiązał organu do wydania w określonym terminie aktu administracyjnego kończącego postępowanie lub dokonanie czynności, gdyż na dzień wyrokowania sprawa została już załatwiona zaświadczeniem z dnia [...] marca 2023 r., znak : [...]. Odnosząc się do formy i prawidłowości wydanego przez organ zaświadczenia wyjaśnić należy, że przepisy nie wskazują, jakimi wymaganiom formalnym powinno odpowiadać zaświadczenie. Zdaniem K. Zalasińskiej powinno ono zawierać przynajmniej oznaczenie organu, który je wydał, datę wydania, osnowę, tj. określenie stanu prawnego lub okoliczności faktycznych, których istnienie potwierdza, wskazanie adresata zaświadczenia oraz podpis osoby upoważnionej do jego wydania (K. Zalasińska [w:] Komentarz, 2011, s. 1007; podobnie K. Klonowski [w:] Komentarz, 2019c, s. 1345). W ocenie Sądu, pismo Ministra Edukacji i Nauki z 15 marca 2023 r. spełnia ww. wymogi formalne, a zatem stanowi zaświadczenie o jakim mowa w art. 217 § 1 k.p.a. Dodatkowo wskazać należy, że zaświadczenie jest wydawane na piśmie, które może mieć postać papierową lub elektroniczną. Pisma utrwalone w postaci papierowej opatruje się podpisem własnoręcznym. Pisma utrwalone w postaci elektronicznej opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu administracji publicznej ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią (art. 14 § 1a K.p.a.). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy zaświadczenie organu z 15 marca 2023 r. zostało prawidłowo podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym przez Zastępcę Dyrektora Ministerstwa Edukacji i Nauki Departament Kształcenia Ogólnego i Podstaw Programowych M.S, co potwierdzają metadane dokumentu dołączone do akt elektronicznych sprawy. Skoro przed rozpoznaniem skargi organ załatwił sprawę poprzez wydanie zaświadczenia w przewidzianej prawem formie i prawidłowo podpisanego, postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez Sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Odpadła bowiem przesłanka wydania orzeczenia na podstawie ww. przepisu, tj. zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu. Z tego też względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu (pkt I sentencji wyroku). Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, stosownie do treści art. 149 § 1a P.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). O kosztach Sąd orzekł zgodnie z art. 200 P.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).