VII SAB/Wa 108/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, asesor WSA Anna Milicka-Stojek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2022 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oddala skargę

Przedmiotem skargi K. K. ("skarżący") jest bezczynność Wojewody Mazowieckiego ("Wojewoda") w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w następujących okolicznościach sprawy: Pismem z 15 października 2021 r., które w tej samej dacie wpłynęło do organu, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad ("GDDKiA", "inwestor") zwrócił się do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi krajowej nr [...] do parametrów klasy GP na odcinku L. – Z.". Inwestor wniósł również, w powyższym piśmie, o przeprowadzenie, na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm. – "ustawa środowiskowa") ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wojewoda Mazowiecki pismem z 17 listopada 2021 r., wezwał inwestora do usunięcia braków ww. wniosku w terminie 30 dni pod rygorem pozostawienia sprawy bez rozpoznania. Braki te zostały usunięte przez inwestora przy piśmie z 16 grudnia 2021 r. (data wpływu do organy: 20 grudnia 2021 r.). Dalej, Wojewoda pismem z 5 stycznia 2022 r. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie ("RODŚ w Warszawie", "organ uzgadniający") o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowej inwestycji. Organ uzgadniający dostrzegł jednak braki złożonego wniosku i wezwał Wojewodę do uzupełnienia braków wniosku; ten zaś pismami z 25 stycznia 2022 r. oraz 27 stycznia 2022 r. wezwał inwestora do ustosunkowania się do wezwania RDOŚ w Warszawie oraz usunięcia braków wniosku. Braki powyższe uzupełnione zostały przez GDDKiA 10 lutego 2022 r. (data wpływu do Wojewody), co zostało przekazane do RDOŚ w Warszawie przy piśmie z 11 lutego 2022 r. 13 grudnia 2021 r. skarżący wniósł do Wojewody Mazowieckiego zastrzeżenia do projektu przedmiotowej inwestycji, które organ przekazał inwestorowi przy piśmie z 28 lutego 2022 r. z prośbą o zapoznanie się z ich treścią i przekazanie odpowiedzi skarżącemu. Pismem z 28 lutego 2022 r. Wojewoda Mazowiecki zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. RDOŚ w Warszawie pismem z 4 marca 2022 r. wezwał Wojewodę Mazowieckiego o wyjaśnienie rozbieżności występujących we wniosku z 15 października 2021 r., które to wezwanie Wojewoda przekazał inwestorowi przy piśmie z 11 marca 2022 r. Skarżący przy piśmie z 22 marca 2022 r. ponownie złożył do Wojewody zastrzeżenia do projektu przedmiotowej inwestycji, które organ przekazał GDDKiA przy piśmie z 30 marca 2022 r. Inwestor pismem z 24 marca 2022 r., które wpłynęło do organu 25 marca 2022 r. zawiadomił Wojewodę Mazowieckiego, że pismem z 24 marca 2022 r. (dołączając kopię tego pisma) udzielił skarżącemu odwiedzi na jego zastrzeżenia zgłoszone w piśmie z 13 grudnia 2021 r. Natomiast pismem z 20 kwietnia 2022 r., które wpłynęło do organu w tym samym dniu, GDDKiA zawiadomił Wojewodę Mazowieckiego, że pismem z 19 kwietnia 2022 r. (dołączając kopię tego pisma) udzielił skarżącemu odwiedzi na jego zastrzeżenia zgłoszone w piśmie z 22 marca 2022 r. Pismem z 21 kwietnia 2022 r. skarżący złożył do organu ponaglenie w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – dalej: "k.p.a."). Minister Rozwoju i Technologii postanowieniem z 18 maja 2022 r., znak: DLI-II.7621.15.2022.AZ.1, uznał ww. ponaglenie za nieuzasadnione. Minister wskazał, że ponaglenie przysługuje na niezałatwienie sprawy w terminie, ale wyłącznie sprawy administracyjnej, w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., czyli wynikającej z przepisów prawa materialnego kompetencji organu administracji publicznej do wydania decyzji administracyjnej w indywidualnej sprawie albo załatwianych milcząco. Taka jednak sytuacja – zdaniem Ministra – w tej sprawie nie występuje, gdyż przedmiotem ponaglenia jest bezczynność organu w przedmiocie braku odpowiedzi na pismo skarżącego z 13 grudnia 2021 r. zawierające zastrzeżenia dotyczące wniosku o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ ten podkreślił, że przepisy prawa nie przewidują załatwienia zastrzeżeń stron złożonych w postępowaniu prowadzonym w sprawie zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej w innej formie niż w decyzji kończącej postępowanie administracyjne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej złożył skarżący, wnosząc o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności ww. sprawie, a bezczynność ta miała charakter rażącego naruszenia prawa oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. Skarżący wskazał, że Wojewoda zlekceważył obowiązek stosowania art. 7 k.p.a., gdyż nie podjął próby oceny zastrzeżeń i uwag zgłaszanych na piśmie przez skarżącego, pozostawiając ich ocenę inwestorowi, a zatem stronie tego samego postępowania. To zdaniem skarżącego narusza jego słuszne interesy jako obywatela Rzeczypospolitej Polskiej. W jego ocenie Wojewoda naruszył również art. 8 § 1 k.p.a., gdyż nie robi niczego, aby wzbudzić zaufanie stron do organu administracji publicznej pierwszej instancji, a brak jakiejkolwiek reakcji ze strony tego organu świadczy wręcz o jego lekceważącym stosunku do skarżącego. Dalej skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez przyjęcie przez Wojewodę strategii nieodpowiadania na pisma i uwagi skarżącego, czym uniemożliwia skarżącemu pełną ochronę jego praw w tym postępowaniu i możliwość przygotowania strategii, w tym co do możliwości i zakresu prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast przez nieodnoszenie się do uwag skarżącego, Wojewoda – zdaniem skarżącego, czyni uprawnienie strony wynikające z art. 10 § 1 k.p.a. iluzorycznym. Skarżący wyjaśnił również, że bezczynność Wojewody nie dotyczy jedynie wydania decyzji administracyjnej kończącej postępowanie w danej sprawie, ale dotyczy również niewykonywania ciążących na organie administracji publicznej obowiązków określonych zarówno w przepisach prawa materialnego, jak również w przepisach prawa procesowego, w celu pozbawiania strony pełnej możliwości ochrony jej praw, poprzez całkowite lekceważenie jej uwag, wniosków i postulatów, przy jednoczesnym faworyzowaniu strony inicjującej postępowanie w opisanej na wstępie sprawie. W odpowiedzi na powyższą skargę Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że podniesione zarzuty są bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił ponadto, że z uwagi na zawnioskowanie przez inwestora o przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zwrócił się do RDOŚ w Warszawie o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowej inwestycji. Dodał, że w związku z powyższym dalsze prowadzenie postępowania jest uzależnione wyłącznie od uzyskania ww. uzgodnienia. W odpowiedzi na wystąpienie Sądu z 8 listopada 2022 r., w piśmie z 14 listopada 2022 r. Wojewoda Mazowiecki wskazał, że przedmiotowe postępowanie administracyjne nie zostało zakończone, a także nie zostało zakończone postępowanie prowadzone przez RDOŚ w Warszawie w sprawie uzgodnienia tej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przed rozwinięciem tej oceny Sąd dostrzega, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, "p.p.s.a."), przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być brak działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Z treści przywołanych przepisów ustawy procesowej wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postaci – bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego omawianej skargi jest to, aby została ona poprzedzona ponagleniem skierowanym do właściwego organu. Rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności Wojewody w przypadku określonym w pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a., (v. art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy), i jest dopuszczalna, jako że przed jej wniesieniem skarżący skierował do organu wyższego stopnia ponaglenie. Przechodząc do rozważań, czy w rozpoznawanej sprawie doszło do zarzuconej w skardze opieszałości w rozpatrzeniu sprawy wywołanej wnioskiem inwestora – GDDKiA z 15 października 2021 r. Sąd wyjaśnia, że pojęcia bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. po zmianach tej ustawy dokonanych ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 r., poz. 935), uzyskując odmienny znaczeniowo sens. I tak, bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy, zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Z treści przywołanych definicji należy wywieść, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. "Aby zatem stwierdzić, że organ administracji publicznej prowadzi postępowanie przewlekle, należy wykazać, iż w okolicznościach konkretnej sprawy administracyjnej organ administracji publicznej miał możliwość załatwić sprawę jeszcze przed upływem terminu do jej załatwienia, a mimo to prowadził ją opieszale, niesprawnie i nieskutecznie, a to doprowadziło do naruszenia przepisów o szybkości postępowania. W takim postępowaniu ocenie podlega również zasadność wyznaczenia nowego terminu do rozpoznania sprawy w oparciu o art. 36 § 1 k.p.a." (v. postanowienie NSA z 1 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2317/19). Powyższe prowadzi do wniosku, że o przewlekłym prowadzeniu postępowania w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić tylko wówczas, gdy jeszcze nie upłynął termin do wydania decyzji określony według przepisów wskazanych w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., a organ przy dołożeniu należytej staranności mógłby sprawę załatwić przed upływem tych terminów. Po ich upływie ocenie może podlegać jedynie stan bezczynności organu. Przy czym bezczynność jest związana z naruszeniem terminów załatwienia sprawy, zarówno terminów określonych w ustawach, jak i wskazanych przez organ administracji na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość nie łączy się z przekroczeniem żadnych terminów. Inaczej mówiąc bezczynność zachodzi wówczas, gdy terminy ustawowe oraz wskazane przez organ administracji na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. upłynęły, a sprawa nie została załatwiona, zaś przewlekłość występuje wtedy, gdy terminy ustawowe oraz wskazane na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. jeszcze nie upłynęły, a sprawa nie została załatwiona, mimo że z uwagi na swój charakter mogła być już załatwiona (v. wyrok NSA z 7 września 2022 r., sygn. akt II OSK 871/22). Kierując się powyższym, Sąd orzekając w niniejszej sprawie uznał, że rozpoznawana skarga dotyczy bezczynności; wywodzi się w niej w istocie o niezałatwieniu sprawy poprzez wydanie aktu z uwzględnieniem stanowiska skarżącego, akcentując brak podjęcia przez organ koniecznych działań w celu uwzględnienia jego interesu prawnego. Przy czym dokonując takiej kwalifikacji zarzucanej w sprawie opieszałości organu, Sąd wziął pod uwagę stanowisko wyrażone przez NSA w ww. wyroku z 7 września 2022 r., sygn. akt II OSK 871/22, w którym to przyjęto, że z art. 37 § 1 k.p.a. wynika, że bezczynność i przewlekłość są pojęciami rozłącznymi, co oznacza, że w tej samej sprawnie nie może występować zarówno bezczynność, jak i przewlekłość. Nadto, analizując zarzuconą w skardze opieszałość organu Sąd wziął pod uwagę, że organ ten ma obowiązek rozstrzygnąć w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 176; "specustawa drogowa"), która w art. 11h określa termin dla organu na wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (a tego dotyczy żądanie, które uruchomiło niniejsze postępowanie). Sąd wziął pod uwagę także i to, że wnioskodawca – GDDKiA we wniosku o wydanie decyzji w ww. przedmiocie zwrócił się również o przeprowadzenie na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W efekcie, uwzględniając zakres wniosku GDDKiA, wskazany stan prawny, a także okoliczność braku zakończenia postępowania przed RDOŚ w Warszawie, Sąd uznał, że nie upłynął dla organu w niniejszej sprawie termin na wydanie decyzji. Skutkuje to stwierdzeniem, że Wojewoda nie pozostaje w sprawie w bezczynności. I tak, Sąd zauważa, że w myśl art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2 art. 35). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3 art. 35). Zgodnie z § 4 art. 35 k.p.a. przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a. Natomiast w myśl art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 569 i 1002), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. Stosownie do art. 36 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. W kontekście wskazanego powyżej § 4 art. 35 k.p.a. i okoliczności sprawy zważyć zaś należy, że zgodnie z art. 11h ust. 1 specustawy drogowej w przypadku gdy właściwy organ nie wyda decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wpływy z kar stanowią dochód budżetu państwa. Zgodnie zaś z art. 11h ust. 3 specustawy drogowej, do terminu, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Z przywołanych przepisów wynika, że ustawodawca uregulował ustawowo termin na wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wynosi on 90 dni i biegnie począwszy od dnia złożenia wniosku o wydanie tej decyzji, niezależnie od tego czy wniosek ten był kompletny. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2632/17, "Inne rozumienie art. 11h ust. 1 specustawy nie znajduje uzasadnienia, tak w samym brzmieniu tego przepisu, jak i w celu, jaki przyświecał ustawodawcy w określeniu ustawowego terminu do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Motywem wprowadzenia tego przepisu jest zapobieżenie bezczynności organu i przewlekłości postępowania administracyjnego. Wykładnia przepisu nie może prowadzić do obejścia prawa. A tak mogłoby być, gdyby termin ten biegł dopiero od dnia usunięcia braków wniosku. Wówczas bowiem nie miałoby znaczenia, jak długo organ pozostawał bezczynny od dnia wpływu wniosku o wydanie decyzji do dnia wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków wniosku." Wskazany termin na wydanie decyzji obowiązuje Wojewodę w niniejszej sprawie; biegnie od 15 października 2021 r. Oceniając sprawę i występujące w niej okoliczności Sąd uznał, że termin jeszcze nie upłynął, choć organ (jak wskazał w piśmie z 14 listopada 2022 r.) nie wydał jeszcze decyzji. Na zasadzie art. 11h ust. 3 specustawy drogowej od czasu trwania tego postępowania należy bowiem odliczyć czas trwania postępowania przed RDOŚ w Warszawie. Pismem z 5 stycznia 2022 r. Wojewoda, wobec wniosku inwestora, zwrócił się bowiem do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowej inwestycji. Wojewoda skierował to wystąpienie (jeszcze) w terminie 90 dni na wydanie decyzji. Jak wynika z pisma organu z 14 listopada 2022 r., postępowanie przed RDOŚ w Warszawie nie zostało dotychczas zakończone. Biorąc pod uwagę przepisy ustawy środowiskowej przyjąć trzeba za organem, że stanowi to okoliczność uniemożliwiającą zakończenie niniejszego postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji, a jednocześnie stanowi o pozostawaniu tego organu w terminie ustawowym do zakończenia postępowania. Sąd wskazuje bowiem, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 10 ustawy środowiskowej wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – wydawanej na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 176). Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 1 tej ustawy ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania albo zmiany decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, oraz pozwolenia, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4b lit. b, przeprowadza się także: na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, złożony do organu właściwego do wydania decyzji. Stosownie do art. 90 ust. 1 ustawy środowiskowej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska albo właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Na podstawie art. 92 tej ustawy postanowienie, o którym mowa w art. 90 ust. 1, wiąże organ właściwy do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, oraz do wydania pozwoleń, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4b. Z regulacji tych wynika, że organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie może wydać decyzji bez zakończenia postępowania prowadzonego przez organ środowiskowy w związku z żądaniem inwestora o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, jeśli takie jest prowadzone. Taka też sytuacja, na co wskazują akta administracyjne, występuje w niniejszej sprawie, co uzasadnia przyjęcie o bezzasadności skargi skarżącego na bezczynność Wojewody Mazowieckiego. Organ ten ma 90 dni na wydanie decyzji, ale do czasu tego, liczonego od wpływu wniosku, nie wlicza się okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Stąd też okres trwania postępowania począwszy od 5 stycznia 2022 r. (kiedy to Wojewoda wystąpił do RDOŚ w Warszawie), nie może być liczony do terminu załatwienia niniejszej sprawy. Wskazane powyżej postępowanie przed RDOŚ w Warszawie stanowi obiektywną przeszkodę w zakończeniu kontrolowanego postępowania. Sąd uznał więc, że skarga nie jest zasadna, bo nie można zarzucić organowi pozostawania w bezczynności. Sąd wyjaśnia jednocześnie, że rozpoznając niniejszą skargę mógł się odnieść wyłącznie do wskazanych powyżej kwestii, dotyczących załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji w ustawowym terminie; nie miał natomiast żadnych kompetencji do tego, aby w tego rodzaju sprawie (dotyczącej opieszałości w wydaniu decyzji), badać wywiązanie się organu z obowiązków określonych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Prawidłowość załatwienia sprawy przez organ zgodnie m.in. z ww. zasadami będzie natomiast mogła być poddana kontroli sądowoadministracyjnej po wydaniu aktu w tej sprawie i wyczerpaniu instancyjnego trybu administracyjnego, na skutek skargi uprawnionego podmiotu prawidłowo wniesionej. W tych warunkach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.