VII SAB/Wa 107/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K., A. S., M. B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Budowlanego [...] postanawia: odrzucić skargę M. B.

Pismem z dnia 21 listopada 2016 r. K. K., A. S., i M. B. wnieśli skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Budowlanego [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku M. B., K. K. i A. S. z 20 stycznia 2016 r. o przeprowadzenie kontroli i podjęcie interwencji dotyczącej uciążliwości hałasowych odczuwalnych wewnątrz pomieszczeń mieszkalnych, złożonego w toku postępowania toczącego się pod sygn. [...]. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż M. B. nie posiadała przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. nr 718 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie kluczowym jest zbadanie przez Sąd, czy M. B. mogła skutecznie wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Budowlanego [...], a wobec tego czy posiada legitymację prawną (interes prawny) do takiej właśnie czynności i w konsekwencji do udziału w postępowaniu. Zgodnie z doktryną oraz utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest osoba mająca w tym interes prawny. Przede wszystkim legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego daje naruszenie interesu prawnego, nie zaś faktycznego. W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02 podkreśla się, iż interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się zaś bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Także w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 9/96 (ONSA 1997, nr 3, poz. 102, s. 45-46) wskazuje się, iż interes prawny legitymujący stronę postępowania wywodzi się z prawa materialnego i musi to być własny interes danego podmiotu. Zatem stroną jest podmiot, którego własny interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 1989 r., IV SA 1254/88, nie publ. – B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H Beck Warszawa 2004, s. 231). W przedmiotowej sprawie uznać należy, że skarżąca nie ma przymiotu strony, gdyż nie została uznana zarówno za stronę w postępowaniu administracyjnym toczącym się pod sygn. [...], jak również nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku złożonego w toku ww. postępowania administracyjnego. Jednym z warunków formalnych skutecznego złożenia skargi jest jej wniesienie przez osobę, której zgodnie z powołanym art. 50 § 1 i 2 przyznano legitymację do jej wniesienia. Skargę bowiem może wnieść wyłącznie podmiot, który dysponuje legitymacją skargową (legitymacją do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego). Stwierdzić zaś należy, że skarżąca M. B. nie jest stroną postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ którego bezczynność obecnie. Wobec tego skarga wniesiona została przez nieuprawniony podmiot, pozbawiony legitymacji procesowej, co czyni skargę niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.