VII SAB/Wa 106/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 15 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.C. na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę [...] postępowania w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2019 r., znak: [...] postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zwrócić skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

Pismem z [...] maja 2019 r. J.C., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę [...]postępowania w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Starosty [...]z dnia [...]lutego 2019 r., znak:[...]. W piśmie z [...] września 2020 r. skarżąca zawarła oświadczenie o cofnięciu powyższej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., strona skarżąca może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie wystąpiły w sprawie przesłanki skutkujące oceną, że cofnięcie skargi złożonej przez J.C. na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę {...} postępowania odwoławczego jest niedopuszczalne. Należy zatem uznać, że skarżąca cofnęła skargę z uwagi na nadaną jej oświadczeniu skuteczność. W tych warunkach, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.