VII SA/Wa 975/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi T. T. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz T. T. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 134 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez T. T. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r., Nr [...], znak: [...], stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. T. pozwolenia na budowę ziemnego uszczelnionego zbiornika wodnego - łowisko wędkarskie, zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...]. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ powołując się na art. 129 § 2 i art. 111 § 2 k.p.a. wskazał, że postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015r., znak: [...] odmawiające uzupełnienia ww. decyzji z dnia [...] października 2015r., zostało doręczone B. M., pełnomocnikowi T. T., w dniu 7 grudnia 2015r., zaś T. T. poinformował organ wojewódzki o wycofaniu pełnomocnictwa udzielonego B. M. dopiero w piśmie z dnia 29 grudnia 2015r. Tym samym termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji organu wojewódzkiego upłynął z dniem 21 grudnia 2015r. Natomiast, jak wynika z akt sprawy, T. T. odwołanie z dnia 19 grudnia 2015 r., nadał w placówce pocztowej w dniu 22 grudnia 2015r., a zatem z uchybieniem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Odnosząc się do twierdzenia zawartego w ww. piśmie z dnia 19 grudnia 2015r., że stanowi ono uzupełnienie pisma z dnia 27 października 2015r., które winno być potraktowane jako odwołanie, organ wyjaśnił, że pismo z dnia 27 października 2015r. zawierało wyraźne żądanie uzupełnienia, na podstawie art. 111 k.p.a., ww. decyzji organu wojewódzkiego. W związku z tym powyższe podanie zostało już rozpatrzone jako wniosek o uzupełnienie decyzji, zgodnie z jednoznaczną treścią żądania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniósł T. T. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 9 w zw. z art. 50 i art. 61 oraz art. 111 i art. 128 k.p.a., poprzez: a) nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, mającego na celu dokładne ustalenie faktycznych intencji skarżącego wyrażonych w piśmie z dnia 27 października 2015r., tj. ustalenia rzeczywistego charakteru tegoż pisma, w sytuacji gdy w treści pisma opatrzonego datą 27 października 2015r. skarżący zawarł dwa odrębne żądania podnosząc jednocześnie, że po pierwsze, nie zgadza się z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2015r., albowiem zachodzą okoliczności określone w art. 156 § 2 k.p.a. uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, co też zostało ostatecznie potwierdzone przez skarżącego w piśmie z dnia 19 grudnia 2015r., jako uzupełnienie odwołania, po drugie, że żąda uzupełnienia decyzji Wojewody [...] powołując się na art. 111 k.p.a., po trzecie zaś, wobec odmowy przez Wojewodę [...] w postanowieniu z dnia [...] listopada 2015r. uzupełnienia ww. decyzji i stwierdzenia pośrednio, że skarżący de facto wnosił o uchylenie tejże decyzji, nie zaś o jej uzupełnienie, a w konsekwencji b) błędne zakwalifikowanie pisma z dnia 27 października 2015r., jako żądania uzupełnienia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2015r., znak [...], zamiast odwołania od tejże decyzji, c) błędne uznanie pisma z dnia 19 grudnia 2015r., jako odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2015r., zamiast uzupełnienia odwołania od tejże decyzji, wniesionego uprzednio pismem z dnia 27 października 2015r. - art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a., poprzez bezzasadne uznanie, iż Skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2015r., znak [...], w sytuacji gdy termin ten został dochowany, albowiem Skarżący wniósł odwołanie od rzeczonej decyzji pismem nienazwanym z dnia 27 października 2015r., które wpłynęło do Wojewody [...] w dniu [...] października 2015r., natomiast pismem z dnia 19 grudnia 2015r. jedynie uzupełnił rzeczone odwołanie. Zarzuty skargi znalazły swoje rozwinięcie w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga zasługuje na uwzględnienie, zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem przepisów prawa. Organ w okolicznościach sprawy niniejszej nie miał podstaw do oceny, że pismo skarżącego z dnia 27 października 2015r., stanowiło li tylko wniosek o uzupełnienie decyzji. Pismo to zostało sformułowane przez stronę, która nie jest profesjonalistą. Już w pierwszym zdaniu zostało zawarte stwierdzenie cyt. "(...) z decyzja ta się nie zgadzam (...)", dalej sformułowano wniosek o uzupełnienie decyzji oraz stwierdzono, że zostanie wniesione odwołanie z poszerzona argumentacją. Taki obraz dokumentu nie pozwalał na przyjęcie, że nie stanowił on odwołania wraz z wnioskiem o uzupełnienie decyzji - odwołania, które będzie jeszcze uzupełnione o dodatkową argumentację. Przywołać należy treść przepisu art. 128 k.p.a. - odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2016 r., poz. 718 tj.). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.