VII SA/Wa 953/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Maciej Majewski po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oraz nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkownie postanawia: 1. umorzyć postępowanie w sprawie przyznania S. R. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych; 2. przyznać S. R. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.

Skarżąca S. R. złożyła w dniu 7 listopada 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na formularzu PPF, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wniosek ten jest drugim wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym w niniejszej sprawie, z tym, że pierwszy został złożony w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych, a obecny w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Z tego względu, wobec okoliczności, że wnioskodawczyni przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, postępowanie w tym zakresie należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe (w oparciu o art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) zgodnie z którym jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się), gdyż zwolnienie to nadal obowiązuje, a merytorycznie rozpoznać wniosek w zakresie ustanowienia pełnomocnika. We wniosku skarżąca podała, że w skład jej gospodarstwa domowego wchodzą dwie osoby. Wnioskodawczyni utrzymuje się z zasiłku z opieki społecznej w wysokości 544 zł. Syn wnioskodawczyni z tytułu wynagrodzenia za pracę otrzymuje 2 560 zł netto (umowa na czas określony). Skarżąca podała, że posiada dom jednorodzinny o pow. ok. 100 m2 na działce 254 m2. Innego majątku nie posiada. Wskazała, że syn wnioskodawczyni jest poważnie chory na zespół zesztywnienia stawów kręgosłupa oraz talasemię. Wnioskodawczyni ma dyskopatię kręgosłupa oraz niedowład lewego barku. Do wniosku załączyła kserokopię umowy o pracę syna. Wskazała, że ponosi miesięczne koszty – gaz w sezonie zimowym ok. 1 600 zł. (płatności co 1,5 miesiąca), energia elektryczna 250 zł., wywóz nieczystości 120 zł. co 2 miesiące, śmieci 54 zł., co 2 tygodnie, podatek od nieruchomości 300 zł. rocznie, 1 400 zł., ok. 100 zł., leki 550 zł., do tego żywność, ubrania, telefon. Do wniosku dołączono kopie zaświadczeń o stanie zdrowia i innych dokumentów lekarskich, kopie rachunków, kopia decyzji o przyznaniu wnioskodawczyni stałego zasiłku (przy pierwotnie złożonym formularzu PPF). W niniejszej sprawie zważono, co następuje. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienia adwokata jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Strona musi zatem wykazać, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia poczynienie odstępstwa od tej generalnej zasady. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawczyni uznać należy, iż zasadnym jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Wnioskodawczyni utrzymuje się z zasiłku społecznego w wysokości 544 zł. w gospodarstwie domowym pozostaje także syn pracujący na czas określony, uzyskujący dochód netto 2 560 zł. Wnioskodawczyni jak i jej syn są osobami chorymi. Uznano, że wnioskodawczyni po opłaceniu niezbędnych życiowych (koniecznych) wydatków nie jest w stanie samodzielne ponieść kosztów opłacenia pełnomocnika, tym bardziej, że domowy budżet jest obciążony koniecznymi wydatkami na leki. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.