VII SA/Wa 945/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tadeusz Nowak Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. W. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie ze skargi T. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zasypania stawu postanawia: odmówić skarżącemu T. W. wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2012 r. oddalającego skargę.

Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zasypania stawu. W dniu 9 sierpnia 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) T. W. złożył wniosek o wykładnię ww. orzeczenia Sądu. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w treści uzasadnienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że orzeczony w sprawie nakaz rozbiórki skutkuje upadkiem postępowania legalizacyjnego oraz utratą mocy prawnej aktów administracyjnych wydanych w jego toku. Z uwagi na powyższe wnioskodawca powziął wątpliwości jaką procedurę należy zastosować do wyeliminowania postanowienia nakładającego opłatę legalizacyjną z obrotu prawnego oraz czy należy wystąpić do organów nadzoru budowlanego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zw. "p.p.s.a.") sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, zbiór LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II FZ 294/07). W doktrynie podkreśla się, że wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie w wyjątkowych okolicznościach (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 575). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. W żadnym jednak wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne, czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia nie może prowadzić bowiem do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wniosek o wykładnie orzeczenia nie jest zasadny. Przede wszystkim sentencja wyroku z dnia 4 grudnia 2012 r. o sygn. akt VII SA/Wa 945/12 nie nasuwa żadnych wątpliwości, jest bowiem ona jednoznaczna - skarga została oddalona. Dalej należy wskazać, że w ramach instytucji określonej w art. 158 p.p.s.a. sąd, nie może udzielać odpowiedzi na pytania formułowane przez wnioskodawcę, a odnoszące się do sposobu i zakresu prowadzenia sprawy oraz przepisów właściwych do przeprowadzenia tego postępowania. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt I GSK 148/10, LEX nr 1239309). Wyjaśnienie wątpliwości, które są przedmiotem wniosku, w kontekście powołanego wyżej orzeczenia, byłoby w istocie udzieleniem porady prawnej, do czego zmierza wniosek o wykładnię złożony w niniejszej sprawie. Strona domaga się bowiem wskazania jaką procedurę należy zastosować do wyeliminowania postanowienia nakładającego opłatę legalizacyjną z obrotu prawnego oraz czy należy wystąpić do organów nadzoru budowlanego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia. Pytania te nie są związane z wątpliwościami co do treści rozstrzygnięcia, czy też z nieprecyzyjnym sformułowaniem jego treści. Dotyczą one skutków procesowych wyroku sądu administracyjnego. Z orzecznictwa sądowo-administracyjnego wynika, że ta sfera problematyki pozostaje bez związku z treścią podjętego rozstrzygnięcia i tym samym nie może podlegać wykładni (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2012 r. I GSK 111/12, LEX nr 1243869). Jednocześnie Sąd zauważa, iż ewentualne zarzuty co do rozstrzygnięcia Sądu mogą być podnoszone w drodze skargi kasacyjnej od wskazanego wyroku, nie zaś we wniosku o wykładnię orzeczenia. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 158 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.