VII SA/Wa 929/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 30 stycznia 2015 r. odmawiającego przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odmówić przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy

Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym z dniu 3 grudnia 2014 r. adw. A. K., działająca z substytucji pełnomocnika wyznaczonego z urzędu wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając zarazem, że nie zostały one pokryte ani w części ani w całości. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2015 r. po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym ww. wniosku odmówiono przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Na orzeczenie to został skutecznie (w zakreślonym terminie) złożony sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że wobec skutecznego wniesienia przez wnioskodawcę sprzeciwu – na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), postanowienie referendarza sądowego traci moc a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownie rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Zauważyć następnie trzeba, że zgodnie z art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Treść powołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu otrzymuje wyznaczony adwokat. Przez wyznaczonego adwokata należy zaś rozumieć adwokata wyznaczonego przez właściwą okręgową radę adwokacką. W przedmiotowej sprawie Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła dla skarżącej pełnomocnika w osobie adw. T. P. Tylko jemu zatem może zostać przyznane wynagrodzenie na podstawie art. 250 p.p.s.a. Sąd wyjaśnia, że złożone do akt sprawy w dniu 20 listopada 2014 r. pełnomocnictwo substytucyjne nie daje podstaw do uznania, że pełnomocnik substytucyjna stała się pełnomocnikiem pełnomocnika, który został wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w W. Nie może tu mieć zatem zastosowania art. 39 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do odbioru kosztów postępowania. Przepis ten dotyczy bowiem kosztów należnych stronie postępowania a nie pełnomocnikowi działającemu w ramach prawa pomocy. Udzielenie substytucji przez wyznaczonego pełnomocnika nie zwalnia go od udzielenia pomocy prawnej i nie oznacza, że substytut może wystąpić o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa powoduje powstanie określonego stosunku jedynie pomiędzy substytutem i stroną. Przyznanie wynagrodzenia wyznaczonemu pełnomocnikowi w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków następuje zatem wyłącznie na wniosek tego pełnomocnika. Zgodnie z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Także więc wymagane powołanym przepisem oświadczenie musi być złożone przez adwokata wyznaczonego przez Okręgową Radę Adwokacką w W. Podobne stanowisko zajmował Naczelny Sąd Administracyjny np. w postanowieniach z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt I OZ 184/10 (niepubl.), z dnia 22 grudnia 2010 r. sygn. akt II OZ 1288/10 (niepubl.), czy z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt I OZ 1001/14 (niepubl.). Z powyższych względów, na podstawie art. 250 w zw. z art. 260 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.