VII SA/Wa 918/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Artur Kuś, asesor WSA Aneta Żak, , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2024 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 1 marca 2023 r. nr 155/OPON/2022 w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z 1 marca 2023 r. nr 155/OPON/2022 Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000), dalej: k.p.a., oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351), dalej: p.b., po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., uchylił w całości decyzję Prezydenta W. z [...] czerwca 2022 r. nr [...] i udzielił pozwolenia na rozbiórkę jednokondygnacyjnego garażu podziemnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...], (jednostce ew. [...]) w rejonie ul. [...] i ul. [...] w Dzielnicy W. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W dniu 21 czerwca 2018 r. do Prezydenta W. wpłynął wniosek spółki P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: inwestor) o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę jednokondygnacyjnego garażu podziemnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] i ul. [...] w W. Prezydent W. (dalej także jako: organ I instancji) decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...], sprostowaną postanowieniem z [...] października 2018 r. nr [...], odmówił zatwierdzenia projektu rozbiórki i odmówił udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. Wojewoda Mazowiecki decyzją z 10 kwietnia 2019 r. nr 301/OPON/2019 uchylił ww. decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Prezydent W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] ponownie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę i ponownie Wojewoda Mazowiecki (decyzją nr 658/OPON/2021 z 2 września 2021 r.) rozstrzygnięcie to uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po raz trzeci prowadzone postępowanie pierwszoinstancyjne zakończyło się wydaniem w dniu [...] czerwca 2022 r. przez Prezydenta W. decyzji nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. Na skutek odwołanie wniesionego od ww. decyzji przez inwestora, Wojewoda Mazowiecki wydał opisaną na wstępie decyzję z 1 marca 2023 r. nr 155/OPON/2022, którą uchylił w całości decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] i udzielił inwestorowi pozwolenia na rozbiórkę jednokondygnacyjnego garażu podziemnego na opisanej powyżej działce nr ew. . Uzasadniając to rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 7 p.b. rozbiórkę można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę (z zastrzeżeniem art. 29 – 31), a warunki jej uzyskania określają przepisy art. 32 ust. 1 oraz art. 30b ust. 3 p.b. Po dokonaniu analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ odwoławczy stwierdził, że wszystkie wynikające z ww. przepisów wymagania warunkujące uzyskanie pozwolenia na rozbiórkę zostały przez inwestora spełnione. Inwestor przedłożył projekt rozbiórki jednokondygnacyjnego garażu, sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia, zawierający m.in. szkic usytuowania obiektu podlegającego rozbiórce, projekt rozbiórki, opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Do wniosku dołączono zgodę właściciela obiektu tj. P. Sp. z o.o. na rozbiórkę garażu. Wojewoda przypomniał, że organ I instancji odmowę udzielenia pozwolenia na rozbiórkę uzasadnił tym, że przedmiotowy budynek garażowy stanowi współwłasność wnioskodawcy, tj. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. - właściciela działki nr ew. [...] oraz współwłaścicieli działki nr ew. [...], co oznacza, że rozbiórka części budynku stanowiącego współwłasność wymaga, zgodnie z art. 199 k.c. zgody wszystkich jego współwłaścicieli. Mając na uwadze, że wnioskodawca (inwestor) nie przedstawił zgody wszystkich współwłaścicieli obiektu przeznaczonego do rozbiórki, organ I instancji stwierdził, że oznacza to brak możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na jego rozbiórkę. W odniesieniu do powyższego zapatrywania organu I instancji Wojewoda wskazał, że z akt sprawy wynika, iż działka o nr ew. [...] z jednostki ewidencyjnej [...], dzielnica [...], obręb [...], ma urządzoną księgę wieczystą [...], w której jako właściciel jest wpisany Skarb Państwa, a jako użytkownik wieczysty P. sp. z o.o. z siedzibą w W. Zarówno z księgi wieczystej jak i informacji z rejestru gruntów wynika, że jest to teren zabudowany. Wojewoda stwierdził, że sprawa usytuowania przedmiotowego budynku garażowego nie stanowi podstawy orzekania. Kluczowe znaczenie ma to, komu przysługuje prawo własności do garażu podziemnego, a zwłaszcza do jego części usytuowanej na działce nr [...]. Wojewoda podkreślił, że sprawa własności obiektu budowlanego podlegającego rozbiórce nie może być przedmiotem spekulacji, lecz musi wynikać z dokumentów, albowiem w przypadku rozbiórki wymagana jest jedynie zgoda właściciela rozbieranego obiektu, zaś organy administracji publicznej nie mają możliwości rozstrzygania o stosunkach cywilnoprawnych. Wojewoda wskazał następnie, że do akt sprawy został włączony wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 czerwca 2022 r. sygn. II OSK 2456/19 wydany w sprawie ze skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o., mocą którego sąd kasacyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 lutego 2019 r, sygn. VII SA/Wa 1352/18 oraz kontrolowane w ww. postępowaniu sądowym decyzje organów obu instancji. Stanowisko NSA wyrażone w tym wyroku uwzględniało stanowisko Sądu Okręgowego w W., który w wyroku z dnia 23 marca 2022 r. w sprawie [...] stwierdził, że współużytkownicy wieczyści nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] nie są współwłaścicielami przedmiotowego garażu. Jak zaznaczył Wojewoda, Sąd Okręgowy w W. dokonał zatem oceny tytułu prawnego do przedmiotowego garażu uczestników postępowania. Organ dodał, że inwestor w piśmie z 28 sierpnia 2018 r. wyjaśnił, że prace rozbiórkowe będą prowadzone wyłącznie w obrębie działki [...], część garażu rozbieranego od pozostałej oddziela ściana w odporności REI120 oraz budynek nie jest wykorzystywany gospodarczo, a ponadto 5 lat wstecz wypowiedziano umowy najmu miejsc garażowych i nie zawarto nowych. W tych okolicznościach, zdaniem Wojewody, należy przyjąć, że po uzyskaniu pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego, który nie jest częścią składową nieruchomości i w związku z tym jest przedmiotem własności podmiotu występującego o udzielenie takiego pozwolenia, a nie jest przedmiotem własności właściciela nieruchomości, i tak konieczne będzie uzyskanie zgody właściciela nieruchomości na wejście na teren jego nieruchomości w celu usunięcia takiego obiektu budowlanego. Do wydania pozwolenia na rozbiórkę nie jest wymagana nawet zgoda właścicieli nieruchomości, na których zlokalizowany jest obiekt przeznaczony do rozbiórki, natomiast wymagana jest wyłącznie zgoda właściciela obiektu podlegającego rozbiórce, która może być wyrażona w dowolny sposób. Powyższe oznacza, zdaniem Wojewody, że organ I instancji nie dokonał także prawidłowego ustalenia stron postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy biorąc pod uwagę cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy podał, że jest zdania, iż Prezydent W. nie ustalił prawidłowo ani stanu faktycznego dotyczącego przedmiotowego budynku garażowego ani też jego stanu prawnego. W ocenie Wojewody, wszystkie wymagania w zakresie uzyskania pozwolenia na rozbiórkę zostały spełnione, nie stwierdzono również innych naruszeń prawa przez inwestora, w związku z czym zasadne jest uchylenie decyzji Prezydenta W. nr [...] z [...] czerwca 2022 r. odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę i udzielenie – w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. – wnioskowanego pozwolenia na rozbiórkę dla jednokondygnacyjnego garażu podziemnego na działce nr ew. [...]. Skargę na decyzję Wojewody z 1 marca 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. K., jako współwłaściciel nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] i uczestnik postepowania administracyjnego, zaskarżając tę decyzję w całości. Skarżący zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem: 1) art. 6, 7 i 10 § 1 w związku z art 77 i 78 k.p.a. poprzez jednostronne ustalenie przez Wojewodę stanu faktycznego przedmiotowej sprawy oraz nadanie przez organ mocy wiążącej nieprawomocnemu wyrokowi Sądu Okręgowego w W. (sygn. akt [...]) i zbudowanie na jego rozstrzygnięciu uzasadnienia własnej decyzji; 2) art. 30b ust. 3 p.b. poprzez błędne przyjęcie, że ze względu na orzeczenie wydane przez Sąd Okręgowy w W. w sprawie o sygn. akt [...], nie było konieczne wystąpienie przez spółkę P. sp. z o.o. o wydanie przez współwłaścicieli nieruchomości nr [...] zgody na rozbiórkę garażu podziemnego posadowionego na terenie nieruchomości o numerach działek [...] oraz [...]. W oparciu o powołane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że garaż podziemny, którego dotyczy postępowanie, został zbudowany z przekroczeniem granicy nieruchomości o numerze ew. działki [...], wkraczając na teren nieruchomości o numerze ew. [...], której skarżący jest współwłaścicielem. Ze względu na obowiązującą w polskim prawie cywilnym zasadę, iż wszystko, co jest częścią składową gruntu, dzieli jego los prawny, zdaniem skarżącego należy stwierdzić, iż dotyczy to również tej części garażu podziemnego, która została posadowiona na terenie nieruchomości o numerze ew. działki [...] i w odpowiednich częściach stała się współwłasnością współwłaścicieli tejże nieruchomości. Zdaniem skarżącego, organ w wydanej decyzji kwestionuje taki stan prawny przyjmując, że: 1) wyrok wydany przez Sąd Okręgowy w W. w sprawie o sygn. akt [...] przesądza w kwestii, jakoby współwłaściciele nieruchomości o numerze ew. działki [...] nie posiadali tytułu prawnego do garażu wybudowanego na należącej do nich nieruchomości; 2) oświadczenie Spółki, zgodnie z którym prace rozbiórkowe miałyby dotyczyć tylko części garażu, która znajduje się na terenie nieruchomości o numerze ew. działki [...], usprawiedliwia wydanie pozwolenia na rozbiórkę, pomimo niewyrażenia na to zgody przez współwłaścicieli działki nr ew. [...]. Zdaniem skarżącego, powyższe wnioski są obarczone błędem, gdyż wyrok wydany w sprawie [...] na chwilę wydania zaskarżonej decyzji nie posiadał przymiotu prawomocności. Ponadto, organ wydaje się ignorować lub też akceptować fakt dopuszczenia się samowoli budowlanej i na podstawie bezprawnego działania inwestora buduje swoją argumentację. Jak wskazał skarżący, niezrozumiałe jest przychylenie się przez organ do argumentacji Spółki, która powołując się na dokonaną przez siebie samowolę budowlaną w postaci rozdzielenia części garażu przez postawienie murowanej ściany, usprawiedliwia niewystąpienie o udzielenie zgody przez współwłaścicieli nieruchomości o numerze ew. działki [...] na rozbiórkę przedmiotowego garażu. Ściana blokująca dostęp do tej części garażu, która znajduje się na terenie działki ew. nr [...] została wzniesiona przez spółkę bez uzyskania koniecznej do tego zgody na przebudowę. Wydzielona w ten sposób część garażu nie może funkcjonować samodzielnie, ponieważ samowolnie wybudowany przez Spółkę mur pozbawił tę część garażu jedynego wejścia, zaś utworzone w ten sposób pomieszczenie nie spełnia wymogów prawa budowlanego i nie może tym samym stanowić oddzielnego budynku - a tym właśnie skutkowałoby wykonanie rozbiórki w sposób zaproponowany przez Spółkę. Mając powyższe na względzie, jak podkreślił skarżący, nie sposób zgodzić się z rozstrzygnięciem organu II instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w sprawie oraz wnosi o oddalenie skargi. Pismem z 31 października 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się do Sądu Apelacyjnego w W. o nadesłanie odpisu wyroku z 23 marca 2022 r. sygn. [...] za stwierdzeniem jego prawomocności (k. 171 akt sądowych). Przy piśmie z 21 grudnia 2023 r. Sąd Apelacyjny przesłał odpis wyroku tego Sądu z 28 czerwca 2023 r. sygn. [...] (k. 206-226), oddalającego apelację. W toku postępowania stanowisko w sprawie przedstawili: uczestnik postępowania P. sp. z o.o. w W. (pismo z 20 października 2023 r. oraz złożone na rozprawie w dniu 20 marca 2024 r. pismo z 19 marca 2024 r.) oraz uczestniczka postępowania A. J. (pismo z 12 marca 2024 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Kontrolowana w tej sprawie reformatoryjna decyzja Wojewody Mazowieckiego z 1 marca 2023 r. nr 155/OPON/2022, uchylająca decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] i udzielająca na wniosek P. Sp. z o.o. w W. pozwolenia na rozbiórkę jednokondygnacyjnego garażu podziemnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...], (jednostce ew. [...]) w rejonie ul. [...] i ul. [...] w W. nie narusza prawa. W ocenie Sądu, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ odwoławczy nie naruszył ani art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., ani wskazanych w petitum skargi przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (art. 6, art. 7, art. 10 § 1 w zw. z art. 77 i art. 78 k.p.a.), ani art. 30b ust. 3 p.b. W jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym procedowany był w tej sprawie wniosek ww. Spółki o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę jednokondygnacyjnego garażu podziemnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...], (jednostce ew. [...]) w W., a zatem zakres postępowania wyjaśniającego w tej sprawie określały przepisy art. 30b p.b., zgodnie z którymi rozbiórkę można rozpocząć po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę (ust. 1). Wobec prawidłowego stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 31 p.b. (określający przesłanki rozbiórki w oparciu o zgłoszenie), organy miały za zadanie ustalić, czy procedowany wniosek zawiera wszystkie obligatoryjne załączniki wskazane w art. 30b ust. 3 p.b. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymagania wynikające z art. 30b ust. 3 p.b, w związku z czym istniała podstawa do udzielenia wnioskowanego pozwolenia na rozbiórkę, a stanowisko to Sąd w całości podziela. Jako że przedmiotem sporu w tej sprawie jest wyłącznie kwestia związana z zastosowaniem art. 30b ust. 3 pkt 1 b.p., przypomnieć należy, że w świetle ww. przepisu warunkiem wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę jest dołączenie do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę zgody właściciela obiektu budowlanego. W tym przypadku organ odwoławczy stwierdził, że zgoda taka została przez inwestora przedstawiona, a biorąc pod uwagę okoliczność, że działka o nr ew. [...] z jednostki ewidencyjnej [...], dzielnica [...], obręb [...], ma urządzoną księgę wieczystą [...], w której jako właściciel jest wpisany Skarb Państwa, a jako użytkownik wieczysty P. sp. z o.o. z siedzibą w W., zgoda ta była wystarczająca do udzielenia wnioskowanego pozwolenia na rozbiórkę. Powyższe zapatrywanie Wojewody Mazowieckiego Sąd uznaje w całości za uprawnione. Odnosząc się zaś do kontestującego go stanowiska skarżącego wyrażonego w rozpoznawanej skardze, Sąd za zasadne uznaje przypomnieć, że opiera się ono na twierdzeniu przez skarżącego, że w rozważanym przypadku spełnienie przez inwestora warunku z art. 30b ust. 3 pkt 1 p.b. wiązało się z koniecznością wyrażenia zgody na przedmiotową rozbiórkę przez współwłaścicieli nieruchomości o numerze działki [...] (w tym, m.in. skarżącego), zaś zgody takiej inwestor nie uzyskał. Przypomnieć zatem trzeba, że powyższe twierdzenie skarżącego ma związek z tym, że pomiędzy inwestorem a uczestnikami postępowania – współużytkownikami wieczystymi zabudowanej domem mieszkalnym wielorodzinnym działki nr ew.[...] pojawił się spór dotyczący własności garażu podziemnego, ponieważ okazało się, że przedmiotowy garaż usytuowany jest w części na działce nr ew. [...], a w części na działce nr ew. [...], w związku z czym współużytkownicy wieczyści działki nr ew.[...] podnosili w toku postępowania, że są współwłaścicielami przedmiotowego garażu i w związku z tym wymagana jest ich zgoda na jego rozbiórkę. Podkreślenia wymaga, że do powyższej kwestii spornej w pogłębiony sposób odniósł się Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroku tego Sądu z 7 czerwca 2022 r., wydanym w sprawie II OSK 2456/19 ze skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 lutego 2019 r., sygn. VII SA/Wa 1352/18 wydanego w sprawie ze skargi Spółki P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 28 marca 2018 r., nr 138/I/2018 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] i ul. [...] w W. Otóż wskazać należy, że w uzasadnieniu tego wyroku NSA stwierdził, że działki nr [...] oraz [...] stanowiły pierwotnie działkę nr ew. [...], której użytkownikiem wieczystym było Przedsiębiorstwo S.A. z siedzibą w W. W wyniku podziału tej działki (decyzją z dnia [...] września 2000r.) powstały działki nr ew.[...] i nr ew.[...]. W dniu [...] listopada 2000r. została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, którą objęto budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr ew. [...] oraz budynku garażu podziemnego na działce nr ew. [...]. Uczestnicy postępowania kupili miejsca postojowe w tym garażu, który miał być usytuowany zgodnie z ww. pozwoleniem na budowę na działce nr ew.[...], do której nie przysługiwał im żaden tytuł prawny. Na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 2003r. działka nr ew. [...] została podzielona na działki o nr.ew. [...] i [...]. Po dokonaniu podziału geodezyjnego okazało się, że garaż podziemny, na skutek błędu popełnionego przy wytyczaniu granicy położony jest częściowo na działce nr ew.[...] i częściowo na działce nr ew. [...]. W 2009 r. P. S.A. została wykreślona z rejestru przedsiębiorców, a jej następcą prawnym została T. S.A. z siedzibą w W. W dniu 28 czerwca 2013r. T. S.A. umową w formie aktu notarialnego sprzedała P. sp. z o.o. z siedzibą w W. m.in. prawo użytkowania wieczystego zabudowanej działki nr ew.[...]. W 2015r. w związku z ogłoszonym przez Spółkę zamiarem remontu budynku podziemnego garażu, jak już wskazano usytuowanego na działkach nr ew. [...] i [...], w przebiegu granicy między tymi działkami, w garażu postawiona została ściana o odporności REI120, uniemożliwiająca korzystanie uczestnikom z miejsc postojowych zlokalizowanych na działce nr [...]. W dniu 24 marca 2016 r. P. sp. z o.o. wystąpiła o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z rozbiórką kolidującego garażu podziemnego na działce nr ew.[...] nie obejmującej części budynku garażu usytuowanej na działce nr ew.[...], a w postępowaniu zainicjowanym tym wnioskiem została wydana decyzja kontrolowana przez NSA w ww. sprawie II OSK 2456/19. Jak wskazał dalej NSA, przy takim stanie faktycznym, w jego ocenie, dla ustalenia własności garażu mającego ulec rozbiórce istotna powinna być treść ksiąg wieczystych nieruchomości. Z treści księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości stanowiącej działkę nr ew.[...] w dacie orzekania przez organ odwoławczy wynikało, że działka ta stanowi własność Skarbu Państwa, a jej jedynym użytkownikiem wieczystym jest P. sp. z o.o. Nie został w niej ujawniony przedmiotowy budynek garażowy posadowiony w przeważającej części na tej działce, a w części na działce nr [...]. Ujawniono budynek wybudowany w 1984 r. W akcie notarialnym z dnia 28 czerwca 2013 r. zaznaczono jednak, że miejsca garażowe zorganizowane w budynku usytuowanym na nieruchomości stanowią przedmiot najmu z tytułu 10 umów najmu miejsc postojowych, oraz że nieruchomość jest zabudowana budynkiem transportu i łączności ujawnionym w księdze wieczystej wybudowanym w 1984 r. Na podstawie umowy P. sp. z o.o. nabyła prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości oraz budynku na niej usytuowanego stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności. Z kolei z treści księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] nr [...] wynika, że własność nieruchomości przysługuje Skarbowi Państwa, współużytkownikami wieczystym są m.in. uczestnicy tego postępowania we wskazanych udziałach, nieruchomość zabudowana jest budynkiem przeznaczonym na cele mieszkalne. W tej księdze wieczystej nie ujawniono spornego budynku garażu. Taka treść powyższej księgi wieczystej, jak stwierdził NSA, nie wyjaśnia, czy współużytkownicy wieczyści działki nr ew.[...] są również współwłaścicielami podziemnego garażu. W ocenie NSA, ustalenie czy współużytkownikom wieczystym działki nr ew. [...] przysługuje do przedmiotowego tytuł własności jest zaś konieczne, gdyż niewątpliwie nie jest rzeczą organów architektoniczno-budowlanych rozstrzyganie sporów o własność, które mają cywilnoprawny charakter. Jak odkreślił NSA, organy administracyjne są związane dokumentami, z których wynika aktualny stan prawny i którego ustalenie jest wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. NSA stwierdził ponadto, że z nieprawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 marca 2022 r., sygn. [...] z powództwa W. N. i A. J. przeciwko P. sp. z o.o. o zapłatę wynika, że powodowie – tj. W. N. i A. J. będący współużytkownikami wieczystymi działki nr [...] (obok wielu innych osób) na mocy zawartych umów nigdy nie nabyli prawa własności, użytkowania wieczystego czy żadnego innego tytułu prawnego do działki o nr ew.[...] (poprzednio [...]). Powodowie nie są więc ani właścicielami budynku w części w jakiej doszło do przekroczenia granic i garaż został wybudowany na działce nr ew. [...], ani nie legitymują się żadnym tytułem prawnym do działki nr ew.[...]. Hipotetyczne umożliwienie korzystania z miejsc garażowych, z których korzystali do 2015r. wymagałoby jakiegokolwiek tytułu prawnego, na podstawie którego mogliby "korzystać" z działki nr ew.[...], którym się nie legitymują. Co więcej budynek garażowy od początku miał być wybudowany na działce nr ew.[...], a do tej działki powodowie na mocy zawartych umów, nie nabyli udziałów w prawie własności czy użytkowania wieczystego (umowy dotyczyły wyłącznie działki nr ew.[...]. Powodowie nie są więc ani właścicielami budynku w części w jakiej doszło do przekroczenia granic i garaż został wybudowany na działce nr ew.[...], ani nie legitymują się żadnym tytułem prawnym do działki nr ew. [...], co czyniło powództwo o zapłatę bezzasadnym. Konkludując NSA przyjął, że z tych względów rozpoznając wniosek inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną z rozbiórką garażu podziemnego na działce nr ew.[...] organy powinny wziąć pod uwagę wynik prawomocnie zakończonego postępowania w w/w sprawie Sądu Okręgowego w W., w którym dokonał on oceny tytułu prawnego uczestników do przedmiotowego garażu. Powyższe fragmenty uzasadnienia ww. wyroku NSA z 7 czerwca 2022 r. tut. Sąd za zasadne uznał zacytować w powyższy, obszerny sposób, mając na uwadze, że: 1) zarzuty skargi obejmują zarzut oparcia się przez Wojewodę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji na wskazanym powyżej wyroku Sądu Okręgowego z 23 marca 2022 r., sygn. [...], choć w dacie wydania zaskarżonej decyzji wyrok ten był nieprawomocny; 2) w wyroku z 7 czerwca 2022 r. NSA podniósł, że ze z urzędu posiada wiedzę co do tego, że wątpliwości odnośnie do tytułu prawnego do przedmiotowego garażu stały się podstawą wydania rozstrzygnięć w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę tego samego garażu (tj. decyzji Prezydenta W. z [...] kwietnia 2021r., uchylonej przez Wojewodę Mazowiecki decyzją z 2 września 2021r.), w których również rozważana była kwestia tego, kto jest właścicielem garażu (zob. też wyrok WSA w Warszawie z 3 marca 2021r. VII SA/Wa 2055/21). Powołany powyżej wyrok NSA nie jest bezpośrednio wiążący dla organów w tej sprawie, jednakże mając na uwadze, że NSA odniósł się w nim do tożsamej kwestii co występująca na gruncie tej sprawy (tj. uprawnień współużytkowników wieczystych działki nr [...] do przedmiotowego garażu), nie można zarzucić Wojewodzie, że przy rozstrzyganiu sprawy wyrok ten uwzględnił, gdyż w ten sposób wyeliminowane zostało zagrożenie, że dojdzie do rozbieżności co do tej samej kwestii prawnej na gruncie dwóch odrębnych postępowań, w których tożsama kwestia prawna wystąpiła. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego okoliczność, że w zaskarżonej decyzji wątpliwości odnośnie do tytułu prawnego do przedmiotowego garażu Wojewoda ocenił z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego w ww. wyroku Sądu Okręgowego w sposób tożsamy, jak uczynił to NSA w ww. wyroku z 7 czerwca 2022 r., nie daje podstaw do zarzucenia Wojewodzie Mazowieckiemu wydania decyzji z 1 marca 2023 r. z naruszeniem prawa, w szczególności z naruszeniem przepisów powołanych w skardze. Również i okoliczność, że w powołanym wyroku NSA zobowiązał organy do "wzięcia pod uwagę wyniku prawomocnie zakończonego postępowania w w/w sprawie Sądu Okręgowego w W., w którym dokonał on oceny tytułu prawnego uczestników do przedmiotowego garażu", zaś w dacie wydawania zaskarżonej decyzji – zapadłej przy tym w sprawie innej, niż ta, której dotyczyło rozstrzygnięcie NSA - wyrok ten nie był prawomocny, w ocenie tut. Sądu nie może być uznane za naruszenie prawa dające podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, stosownie do treści przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., skoro wyrokiem z 28 czerwca 2023 r. [...] Sąd Apelacyjny w W. apelację W. N. i A. J. oddalił, prostując jedynie oczywistą niedokładność w zaskarżonym wyroku Sądu Okręgowego w ten sposób, iż jako przedmiot postepowania żądania w miejsce "o zapłatę" wpisał "o dopuszczenie do współposiadania i korzystania oraz o zapłatę" (k. 207 akt sądowych). W tych warunkach, w odniesieniu do prawidłowo dokonanych przez Wojewodę ustaleń, że prace rozbiórkowe, których dotyczy wniosek inwestora, będą prowadzone wyłącznie w obrębie działki [...], zaś część garażu rozbieranego od pozostałej jego części oddziela ściana w odporności REI120, a ponadto 5 lat wstecz wypowiedziano umowy najmu miejsc garażowych i nie zawarto nowych, Sąd stanowisko Wojewody Mazowieckiego zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, w tym odnoszące się do omówionych powyżej spornych kwestii dotyczących zastosowania w tej sprawie art. 30b ust. 3 pkt 1 p.b., ocenił jako prawidłowe. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji jakichkolwiek innych, niepodnoszonych przez skarżącego, wadliwości, które uzasadniałby tę decyzję uchylić na podstawie przepisów art. 145 § 1 p.p.s.a. Wszystkie kwestie prawnie relewantne w tej sprawie z punktu widzenia zastosowania art. 32 w zw. z art. 30b p.b. zostały przez Wojewodę Mazowieckiego prawidłowo rozstrzygnięte, a postępowanie odwoławcze nie uchybia przepisom prawa procesowego w sposób wskazany w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Jeśli zaś chodzi o argumentację skargi dotyczącą skutków rozbiórki dla pozostałej części garażu oddzielonej postawioną w granicy działek ścianą trwałą, to stwierdzić należy, że również i ona nie prowadzi do uwzględnienia skargi. Prace rozbiórkowe, jak wynika z akt sprawy, prowadzone mają być wyłącznie w obrębie działki inwestora i zarówno z prawnego, jak i technicznego punktu widzenia ich wykonaniu nie stoi na przeszkodzie wskazanie w skardze, że część garażu odgrodzona trwałą ścianą nie może funkcjonować samodzielnie. Jeszcze raz podkreślić trzeba, że przedmiotem zaskarżonej decyzji w świetle zatwierdzonej dokumentacji projektowej jest pozwolenie na rozbiórkę jednokondygnacyjnego garażu podziemnego wyłącznie na działce nr ew. [...] z obrębu [...], której właścicielem jest Skarb Państwa, a użytkownikiem wieczystym P. sp. z o.o. w W. Okolicznością bezsporną pozostaje, że część garażu podlegająca rozbiórce od pozostałej jego części oddziela postawiona w granicy trwała ściana. Celem jej wybudowania było uniemożliwienie korzystania współwłaścicielom nieruchomości nr ew. [...] z miejsc postojowych zlokalizowanych na działce nr [...]. Stanowi ona element obiektu zrealizowany w 2015 r. Zaskarżona decyzja nie ingerując w sposób wydzielenia obiektu zrealizowanego na działkach nr ew. [...] i [...] w żaden sposób nie zmienia dotychczasowego stanu rzeczy. Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.