VII SA/Wa 895/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia: odrzucić skargę.

W dniu 31 marca 2017 r. skarżący nadał bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej p.p.s.a. – sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Taki tryb wnoszenia skargi powoduje, iż za skuteczne można uznać jedynie wniesienie skargi pod adresem organu i to przed upływem 30 dniowego terminu. Inaczej mówiąc złożenie skargi bezpośrednio w Sądzie nie wywołuje skutku jaki ustawa łączy z wniesieniem skargi, nie powoduje zatem zachowania ww. terminu. Skarżący, wbrew prawidłowemu pouczeniu zawartemu w zaskarżonej decyzji, wniosła skargę bezpośrednio do Sądu, zamiast, jak nakazują ww. przepisy, za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako niewłaściwy do przyjęcia skargi, przesłał skargę do organu, celem zajęcia stanowiska i nadesłania akt. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 3 marca 2017 r. W związku z powyższym termin 30 dniowy upłynął z dniem 2 kwietnia 2017 r. (niedziela). Zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Mając na uwadze powyższy przepis uznać należy, że termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upływał w dniu 3 kwietnia 2017 r. (poniedziałek). Z akt sprawy wynika, że skarga na postanowienie Wojewody [...] została wniesiona bezpośrednio do Sądu w dniu 31 marca 2017 r. (data nadania skargi w Urzędzie Pocztowym). Jednakże błąd skarżącego we wniesieniu skargi bezpośrednio do Sądu, zamiast do organu, spowodował, iż Sąd przesłał ww. skargę do organu przy piśmie z dnia 7 kwietnia 2017 r. Wskazać należy, iż w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do Sądu, termin do wniesienia skargi zachowany jest jedynie wtedy, gdy Sąd, do którego wniesiono omyłkowo skargę, zdoła ją nadać na adres organu przed upływem wspomnianego trzydziestodniowego terminu. Ewentualne ryzyko przekroczenia w/w procesowego terminu oraz skutki z tym związane (odrzucenie skargi) obciążają stronę postępowania. Skarga wniesiona zatem została z uchybieniem terminu. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. postanowiono odrzucić skargę.