VII SA/Wa 881/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Lucyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. M. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 18 lutego 2025 r. znak: DOZ-APN.650.486.2024.WK w przedmiocie rozpoznania ponaglenia postanawia: . odrzucić skargę.

Pismem z dnia 17 marca 2025 r. I. M. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na postanowienie z dnia 18 lutego 2025 r. w przedmiocie rozpoznania ponaglenia. Skarżąca nie zgodziła się z ww. postanowieniem, którym uznano ponaglenie za zasadne i stwierdzono, że organ I instancji pozostawał w bezczynności lecz bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie skarżącej bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca domaga się częściowego uchylenia zaskarżonego postanowienia i orzeczenia, że organ działał z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na enumeratywnie wymienione w tym przepisie akty i czynności z zakresu administracji publicznej oraz bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji, w tym na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Przyjdzie zauważyć, że na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania służy stronie ponaglenie stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. Środek ten ma na celu zniesienie stanu bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wniesienie takiego ponaglenia stanowi jednocześnie warunek formalny wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania administracyjnego (por. art. 52 p.p.s.a.). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.). Z kolei zgodnie z art. 37 § 6 k.p.a. organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, na które nie służy zażalenie. Jak bowiem stanowi art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie tylko w przypadkach, gdy kodeks tak stanowi. W przypadku zaś postanowienia podejmowanego w trybie art. 37 § 6 k.p.a. brak jest przepisu, który uprawniałby do złożenia zażalenia. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 6/21). Omawiana instytucja odnosi się więc wyłącznie do ściśle procesowej kwestii uregulowanej w przepisach art. 35 i 37 k.p.a. Wobec powyższego należy stwierdzić, że postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 6 k.p.a. nie jest aktem podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego w myśl art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 872/12, postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2259/10; postanowienie WSA w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SAB/Kr 25/19, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt IV SAB/Wa 538/19). W związku z powyższym, skarga na powyższe postanowienie, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. Powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych pochodzą z bazy orzeczeń znajdującej się pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.