VII SA/Wa 819/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi K. D. na postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 10 lutego 2025 r. znak: DOP-WOPPN.61.119.2024.MŚP w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę

Minister Klimatu i Środowiska (dalej: "organ odwoławczy", "Minister") postanowieniem z 10 lutego 2025 r. znak: DOP-WOPPN.61.119.2024.MŚP, działając na podstawie art, 105 § 1 oraz art. 126 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), w związku z art 60 ust. 1 oraz art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, ze zm.), w sprawie zażalenia K. D. ( dalej: "skarżący" , "inwestor") na postanowienie Dyrektora O. Parku Narodowego z [...] lutego 2024 r. znak: [...] dotyczące odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pn. "Rozbudowa, nadbudowa i przebudowa istniejących budynków gospodarczych na budynek mieszkalny oraz budynki gospodarcze stanowiące zabudowę zagrodową dla rolnika na działce o nr [...], obręb S., Gmina S.", umorzył postępowanie w całości. W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z 22 stycznia 2024 r. znak: [...], Burmistrz Miasta i Gminy S. zwrócił się do Dyrektora O. Parku Narodowego (dalej "Dyrektor Parku"), z prośbą o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa, nadbudowa i przebudowa istniejących budynków gospodarczych na budynek mieszkalny oraz budynki gospodarcze stanowiące zabudowę zagrodową dla rolnika na działce o nr [...], obręb S., Gmina S.". Postanowieniem z [...] lutego 2024 r. znak: [...], Dyrektor Parku odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Na postanowienie to zażalenie wniósł K. D. (zażalenie z 9 marca 2024 r.). Minister wskazał, że procedował już sprawę inwestora, dotyczącą zażalenia na postanowienie Dyrektora Parku z [...] lutego 2023 r. znak [...], w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji położonej na przedmiotowej działce nr [...] obręb S., Gmina S. Wówczas inwestycja była zgłoszona pod nazwą: "Rozbudowa, nadbudowa i przebudowa istniejących budynków gospodarczych na Ekologiczne Gospodarstwo Pasieczne (w tym budowa budynku mieszkalnego oraz budynków gospodarczych stanowiących zabudowę zagrodową w ramach działalności rolniczej na działce nr [...] obręb S., gmina S.". W sprawie tej Minister wydał postanowienie z 30 września 2024 r. znak: DOP-WOPPN.61. 120.2024.MŚP, dotyczące stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Przytoczone postanowienie Ministra jest ostateczne w administracyjnym toku instancji. W aktach sprawy znajduje się również zawiadomienie Burmistrza Miasta i Gminy S. z [...] lutego 2024 r. o znaku [...], którym poinformowano o korekcie złożonej przez K. D., wyrażonej w piśmie z 5 lutego 2024 r., do wniosku w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na działce o nr [...] w miejscowości S. W piśmie tym wyraźnie zaznaczono, że zmianie ulega jedynie nazwa inwestycji, zaś parametry kubaturowe projektowanych budynków pozostają bez zmian i nie wpłyną na zmianę wyników analizy urbanistycznej. Zatem planowane do realizacji przedsięwzięcie nadal zakłada przebudowę, nadbudowę i rozbudowę istniejących budynków gospodarczych na budynek mieszkalny jednorodzinny o dwóch kondygnacjach oraz budynki gospodarcze stanowiące zabudowę zagrodową dla rolnika na działce [...] obręb S., gmina S. Z uwagi na powyższe, organ stwierdził że w aktualnie procedowanej sprawie we wniosku dotyczącym uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji tj. "Rozbudowa, nadbudowa i przebudowa istniejących budynków gospodarczych na budynek mieszkalny oraz budynki gospodarcze stanowiące zabudowę zagrodową dla rolnika na działce o nr [...], obręb S., Gmina S.", zmianie uległa jedynie nazwa przedsięwzięcia, zaś zakres inwestycji pozostał taki sam, co może wskazywać na tożsamość sprawy z inną, już rozstrzygniętą ostatecznie. Organ wyjaśnił, że tożsamość sprawy ma miejsce wówczas, gdy w sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu, a także dotyczy tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym. Stan faktyczny sprawy pozostał niezmienny, mimo zmiany nazwy przedsięwzięcia. W obu sprawach zakres określony wnioskiem dotyczący parametrów i przeznaczenia przedsięwzięcia (obiektów budowlanych planowanych do realizacji) jest tożsamy. Zmianie nie uległ także stan prawny, bowiem zarówno procedura uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i ocena planowanego przedsięwzięcia na przyrodę Parku pozostają niezmienne. Minister także zwrócił uwagę, że wpływ ten jest determinowany przez parametry planowanego przedsięwzięcia. Co istotne w obu sprawach występują te same podmioty, tak po stronie wnioskodawcy, jak i po stronie organów podejmujących rozstrzygnięcia w sprawie. Powyższe pozwala stwierdzić, że w sprawie mamy do czynienia z tożsamością obu spraw, tj. rozstrzygniętej skarżonym postanowieniem Dyrektora Parku (postanowienie z [...] lutego 2024 r. znak: [...]) oraz postanowieniem Dyrektora Parku z [...] lutego 2023 r. znak [...]. Minister wskazał, że niemożliwe jest w świetle procedury administracyjnej ponowne wydanie decyzji w tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawie. Postępowanie prowadzone w sprawie należy umorzyć jako bezprzedmiotowe, gdyż wydanie decyzji w sprawie już rozstrzygniętej inną decyzją stanowi rażące naruszenie prawa, a decyzja taka jest obarczona wadą nieważności. Skargę do sądu administracyjnego na ww. postanowienie złożył K. D. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił w szczególności naruszenie przepisów mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.: 1. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. - poprzez ich wadliwą wykładnię i przyjęcie, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe w całości, w szczególności poprzez wadliwe uznanie, że pozostawienie bez rozpoznania (na skutek błędnego przyjęcia, że złożono środek zaskarżenia po upływie terminu) równoległego środka zaskarżenia na odrębne orzeczenie Dyrektora Parku (z [...] lutego 2024 r.) jest równoznaczne z uznaniem, że w niniejszym postępowaniu ma miejsce tożsamość przedmiotowa uniemożliwiająca merytoryczne rozpoznanie sprawy; 2. art. 156 § 1 pkt. 3 k.p.a. - poprzez jego wadliwą wykładnię i bezzasadne przyjęcie (oraz zastosowanie) w sytuacji, gdy wniosek o wydanie warunków zabudowy z 22 września 2023 r. nie jest tożsamy przedmiotowo z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy z 5 lutego 2024 r., a tym samym brak jest podstaw negatywnych do wydania orzeczenia w niniejszej sprawie; 3. art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych i bezzasadne przyjęcie, że: - wniosek Skarżącego z 22 września 2023 r. o wydanie pozwolenia na budowę, który był przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, jest tożsamy przedmiotowo z wnioskiem z 5 lutego 2024 r. (zatytułowany jako "korekta"), który to wniosek w istocie jest odrębny treściowo - a zatem nie można twierdzić, że rozstrzygnięcie wniosku z 5 lutego 2024 r. uniemożliwia rozpoznanie wniosku z 22 września 2023 r.; - wniosek obejmujący "zabudowę zagrodową dla rolnika" jest tym samym, co wniosek wskazujący na zamiar prowadzenia Ekologicznego Gospodarstwa Pasiecznego - a przez to bezzasadne przyjęcie, że zachodzi tożsamość podmiotowo-przedmiotowa dająca podstawę do umorzenia postępowania. Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości; zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości według norm prawem przewidzianych; W uzasadnieniu skargi wskazano, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z tożsamością przedmiotową (tym samym stanem faktycznym i prawnym), a tym samym także z podstawą do umorzenia przedmiotowego postępowania. Podniesiono, że Minister nie wskazał wprost podstawy prawnej umorzenia - zatem jedynie z treści uzasadnienia (zwłaszcza zaś ostatni akapit) Skarżący niejako "domyśla się", że podstawą tą jest art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Jest to wszakże podstawa wadliwa. Wskazano, że w dniu 22 września 2023 r. Skarżący złożył do Burmistrza Miasta i Gminy S. wniosek o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji: "Rozbudowa, nadbudowa i przebudowa istniejących budynków gospodarczych na budynek mieszkalny oraz budynki gospodarcze stanowiące zabudowę zagrodową dla rolnika na działce o nr [...], obręb S., Gmina S.". Dyrektor Parku - w trybie uzgodnienia projektu decyzji - wydał postanowienie z 5 lutego 2024 r, negatywnie opiniujące ów projekt. Orzeczenie to zostało doręczone Skarżącemu 5 marca 2024 r. Od orzeczenia tego złożono zażalenie, będące przedmiotem niniejszego postępowania. Niezależnie od powyższego - 7 lutego 2024 r. - Skarżący złożył odrębny zupełnie wniosek (zatytułowany jako "korekta"), którego przedmiotem było wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji: "Rozbudowa, nadbudowa i przebudowa istniejących budynków gospodarczych na Ekologiczne Gospodarstwo Pasieczne, w tym budowa budynku mieszkalnego oraz budynki gospodarcze stanowiące zabudowę zagrodową dla rolnika na działce o nr [...], obręb S., Gmina S.". Wniosek ten został negatywnie zaopiniowany przez Dyrektora O. Parku Narodowego postanowieniem z [...] lutego 2024 r. od którego to orzeczenia także złożono środek zaskarżenia. To właśnie to postanowienie Dyrektora Parku Organ II instancji uznał za ostateczne, bowiem przyjął, że ww. środek zaskarżenia został złożony po terminie - co jest tezą oczywiście błędną, bowiem ww. orzeczenie pełnomocnik Skarżącego otrzymał 6 marca 2024 r., zaś zażalenie złożono 13 marca 2024 r. Wskazano, że oba ww. wnioski - mimo pozornego podobieństwa - są przedmiotowo odmienne. Zupełnie "czym innym" jest rozbudowa, nadbudowa i przebudowa mająca na celu posadowienie budynku mieszkalnego oraz budynków gospodarczych dla rolnika - w zabudowie zagrodowej (jak we wniosku który jest przedmiotem niniejszej sprawy, notabene jest to wniosek wcześniejszy), a czym innym rozbudowa, nadbudowa i przebudowa "celowa" - tj. w celu powstania ("wybudowania", stworzenia) Ekologicznego Gospodarstwa Pasiecznego. Mamy zatem do czynienia z dwoma różnymi inwestycjami: - zmierzającą do stworzenia zabudowy zagrodowej dla rolnika, oraz - zmierzającą do stworzenia wyspecjalizowanego gospodarstwa pasiecznego. Wbrew czynionym przez Organ II instancji ustaleniom, są to dwa zupełnie różne "byty" w sensie przedmiotowym (faktycznym) - a tym samym teza, jakoby miała miejsce tożsamość w tym obszarze, uniemożliwiająca rozpoznanie wniosku - jawi się jako oczywiście błędna. Nadto, co uszło uwadze Organowi II instancji, także podstawy prawne są inne - przecież sam Organ I instancji w swym postanowieniu z [...] lutego 2024 r. wskazał na istnienie norm prawnych regulujących prowadzenie ekologicznych gospodarstw pasiecznych, których to norm - w ocenie (błędnej) tegoż Organu, Skarżący nie może dochować. Co więcej, by stwierdzić, że są to wnioski (przedmioty postępowań) odmienne przedmiotowo, można porównać - przykładowo - postanowienia Dyrektora Parku z [...] lutego 2024 r. i [...] lutego 2024 r. Są one - w części - odmienne. W postanowieniu z [...] lutego 2024 r. Dyrektor Parku wprost odnosi się do kwestii pasiek oraz powstania ekologicznego gospodarstwa pasiecznego, argumentując swe (negatywne) uwagi co do tegoż projektu (zwłaszcza s. 8 postanowienia). Abstrahując od ich bezzasadności - już tylko z powyższego wynika, że nawet Organ I instancji "dostrzega", że mamy do czynienia z dwoma różnymi treściowo (przedmiotowo) wnioskami. W odpowiedzi na skargę, Minister wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przeprowadzona w tak zakreślonych ramach sądowa kontrola legalności zaskarżonego postanowienia doprowadziła Sąd do uznania, że odpowiada ono prawu. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 10 lutego 2025 r. znak: DOP-WOPPN.61.119.2024.MŚP, który po rozpoznaniu zażalenia skarżącego na postanowienie Dyrektora O. Parku Narodowego z dnia [...] lutego 2024 r. znak: [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pn. "Rozbudowa, nadbudowa i przebudowa istniejących budynków gospodarczych na budynek mieszkalny oraz budynki gospodarcze stanowiące zabudowę zagrodową dla rolnika na działce o nr [...], obręb S., Gmina S.", umorzył postępowanie w całości. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Umorzenie postępowania jest orzeczeniem formalnym, kończącym postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Okoliczności stanowiące podstawę do umorzenia postępowania mogą pojawić się zarówno przed wszczęciem postępowania, jak i w jego trakcie. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego może mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy. W rozpoznawanej sprawie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania o charakterze przedmiotowym. Okazało się bowiem, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczne postanowienie wydane w tożsamej sprawie. W niniejszej sprawie, postanowieniem z dnia [...] lutego 2024 r. znak: [...], Dyrektor O. Parku Narodowego odmówił inwestorowi uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa, nadbudowa i przebudowa istniejących budynków gospodarczych na budynek mieszkalny oraz budynki gospodarcze stanowiące zabudowę zagrodową dla rolnika na działce o nr [...], obręb S., Gmina S.". Jak słusznie jednak zauważył organ odwoławczy, Minister procedował już sprawę inwestora dotyczącą zażalenia na postanowienie Dyrektora O. Parku Narodowego z dnia [...] lutego 2024 r. znak [...], w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji położonej na przedmiotowej działce nr [...] obręb S., Gmina S. Wówczas inwestycja była zgłoszona pod nazwą: "Rozbudowa, nadbudowa i przebudowa istniejących budynków gospodarczych na Ekologiczne Gospodarstwo Pasieczne (w tym budowa budynku mieszkalnego oraz budynków gospodarczych stanowiących zabudowę zagrodową w ramach działalności rolniczej na działce nr [...] obręb S., gmina S.." W tej sprawie ( gospodarstwa pasiecznego), Minister Klimatu i Środowiska wydał postanowienie z 30 września 2024 r. znak: DOP-WOPPN.61.120.2024.MŚP, stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, postanowienie Ministra z 30 września 2024 r. znak: DOP-WOPPN.61.120.2024.MŚP, dotyczące stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia jest ostateczne w administracyjnym toku instancji. Jak wynika z jego uzasadnienia postanowienie organu I instancji, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 6 marca 2024 r. ( a nie w dniu 5 marca 2024 jak wskazano w skardze), a zatem termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 13 marca 2024 r., zaś zażalenie na to postanowienie zostało wniesione w dniu 15 marca 2024 r., a więc z uchybieniem terminu. Zatem w dacie wydania zaskarżonego postanowienia ( 10 luty 2025 r.), postanowienie z 30 września 2024 r. znak: DOP-WOPPN.61.120.2024.MŚP, było ostateczne w administracyjnym toku instancji. Zasadnie również w ocenie Sądu Minister ocenił, że niniejsza sprawa, jest tożsama ze sprawą zakończoną postanowieniem Ministra z 30 września 2024 r. znak: DOP-WOPPN.61.120.2024.MŚP, stwierdzającym uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Postępowanie w tej sprawie, zostało zainicjowane złożoną w niniejszej sprawie w dniu 5 lutego 2024 r. korektą wniosku o wydanie warunków zabudowy. Korekta ta, potraktowana została przez Dyrektora O. Parku Narodowego jako kolejny wniosek ( dotyczący gospodarstwa pasiecznego), który rozpatrzono w postępowaniu zakończonym postanowieniem Ministra z 30 września 2024 r. znak: DOP-WOPPN.61.120.2024.MŚP, stwierdzającym uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Odnośnie tożsamości obu spraw, wskazać należy, że z treści znajdującej się w aktach sprawy korekty (k.38), wynika, że zmianie ulega jedynie nazwa inwestycji, zaś parametry kubaturowe projektowanych budynków pozostają bez zmian i nie wpłyną na zmianę wyników analizy urbanistycznej. Planowane do realizacji przedsięwzięcie nadal zakłada przebudowę, nadbudowę i rozbudowę istniejących budynków gospodarczych na budynek mieszkalny jednorodzinny o dwóch kondygnacjach oraz budynki gospodarcze stanowiące zabudowę zagrodową dla rolnika na działce [...] obręb S., gmina S. W obu sprawach zakres określony wnioskiem dotyczący parametrów i przeznaczenia przedsięwzięcia (obiektów budowlanych planowanych do realizacji) jest tożsamy. Zmianie nie uległ także stan prawny, bowiem zarówno procedura uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i ocena planowanego przedsięwzięcia na przyrodę Parku pozostają niezmienne. Ocena ta jest zdeterminowana parametrami planowanego przedsięwzięcia. Ponadto w obu sprawach występują te same podmioty, tak po stronie wnioskodawcy, jak i po stronie organów podejmujących rozstrzygnięcia w sprawie. Zachodzi zatem tożsamość obu spraw, tj. rozstrzygniętej postanowieniem Dyrektora O. Parku Narodowego z dnia [...] lutego 2024 r. znak: [...] oraz postanowieniem Dyrektora O. Parku Narodowego z dnia [...] lutego 2023 r. znak [...], co sprzeciwia się wydaniu merytorycznego rozstrzygnięcia w nowej sprawie. Naruszałoby to bowiem zasadę trwałości decyzji administracyjnych, określonej w art. 16 § 1 k.p.a. i stanowiłoby przesłankę nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 1708/22, LEX nr 3857556, tożsamość spraw administracyjnych zachodzi wtedy, gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i stanu prawnego przy niezmienionym stanie faktycznym w stosunku do postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Przy czym tożsamość przedmiotową należy rozumieć szerzej niż tylko jako przedmiot sprawy. Chodzi w tym wypadku zarówno o identyczny przedmiot nowej sprawy w stosunku do sprawy uprzednio ostatecznie rozstrzygniętej, jak i o tożsamość stanu prawnego tej sprawy przy niezmienionych jej okolicznościach faktycznych. Z uwagi na to, że taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, Minister słusznie zastosował regulację określoną w art. 105 § 1 k.p.a. i umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Jednocześnie odpowiadając na argumentację zawartą w skardze wyjaśnić należy, że podstawę prawną rozstrzygnięcia ministra, stanowił art. 105 § 1 k.p.a., nie zaś jak wskazuje skarżący 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Ten ostatni przepis nie stanowi bowiem podstawy umorzenia postępowania, lecz wadę rozstrzygnięcia uzasadniającą stwierdzenie jego nieważności. W skardze nie przedstawiono żadnej argumentacji, która mogłaby zmienić ocenę, że w obu wspomnianych sprawach zachodzi tożsamość przedmiotowa. Skarżący ogranicza się jedynie do ogólnikowych stwierdzeń, że: "czym innym jest bowiem rozbudowa, nadbudowa i przebudowa mająca na celu posadowienie budynku mieszkalnego oraz budynków gospodarczych dla rolnika - w zabudowie zagrodowej (...), a czym innym rozbudowa, nadbudowa i przebudowa "celowa" - tj. w celu powstania ("wybudowania", stworzenia) Ekologicznego Gospodarstwa Pasiecznego albo "są to dwa zupełnie różne "byty" w sensie przedmiotowym (faktycznym)". W obu sprawach mimo odmiennej nazwy inwestycji, podstawowym celem skarżącego jest w istocie wzniesienie budynku mieszkalnego, a jedyną różnicą jest nazwa inwestycji. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, jakoby za brakiem tożsamości spraw przemawiać miała częściowa odmienność brzmienia postanowień Dyrektora Parku z [...] lutego 2024 r. i [...] lutego 2024 r" w tym powołanie się w uzasadnieniu późniejszego postanowienia na normy prawne dotyczące prowadzenia gospodarstw pasiecznych. To nie treść uzasadnienia rozstrzygnięcia, ale stan faktyczny decyduje bowiem o tożsamości spraw. Tożsame w swej istocie rozstrzygnięcia mogą posiadać natomiast różniące się uzasadnienia. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.