VII SA/Wa 744/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, asesor WSA Nina Beczek, , Protokolant: referent Radosław Fijałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] września 2024 r. znak: [...] w przedmiocie nadania stopnia naukowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Rady Doskonałości Naukowej na rzecz A. A. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Rada Doskonałości Naukowej decyzją z [...] września 2024 r., na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1789, ze zm., dalej: "u.s.n.") w zw. z art. 179 ust. 1 w zw. z art. 179 ust. 10 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 3 lipca 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1669 ze zm.), odmówiła poparcia odwołania A. A. (dalej: "skarżący") i utrzymała w mocy zaskarżone uchwały Rady Wydziału Elektrotechniki, Elektroniki, Informatyki i Automatyki Politechniki Ł: nr [...] z [...] maja 2019 r., w sprawie odmowy nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie elektronika oraz uchylającą uchwałę Rady Wydziału Elektroniki Politechniki W. z [...] października 2015 r., nr [...] o nadaniu skarżącemu stopnia doktora habilitowanego, nr [...] z [...] lipca 2019 r., uchylającą uchwałę Rady Wydziału Elektroniki Politechniki W. z [...] października 2015 r., nr [...] o nadaniu skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie elektronika oraz odmawiającą nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie elektronika. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. Rada Wydziału Elektroniki Politechniki W. uchwałą z [...] października 2015 r., nr [...] nadała skarżącemu stopień doktora habilitowanego w dyscyplinie elektronika. Prezydium Centralnej Komisji 29 stycznia 2018 r., na podstawie art. 29 u.s.n., podjęło uchwałę o wznowieniu postępowania habilitacyjnego skarżącego. Jednocześnie przekazała sprawę w ramach wznowienia - z Politechniki Ś. na Politechnikę Ł. W uzasadnieniu wskazano, że ujawnione zostały okoliczności, iż skarżący mógł przypisać sobie autorstwo istotnego fragmentu cudzego utworu lub ustalenia naukowego. Ponadto osiągnięcia naukowe zostały błędnie zakwalifikowane do dyscypliny elektronika, który to błąd, w sposób świadomy lub w efekcie niestaranności, został popełniony nie tylko przez skarżącego, ale także przez osobę działającą przy Radzie Wydziału Komisji ds. Rozwoju Kadry Naukowej. Podejmując uchwałę o nadaniu skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie elektronika Rada Wydziału Elektroniki Politechniki W. przekroczyła swoje uprawnienia. Przewodniczący Rady, pod wpływem presji wywołanej wystąpieniem jednego z członków, poddał pod głosowanie jako pierwszą uchwałę o treści sprzecznej z uchwałą komisji habilitacyjnej. Rada Wydziału Elektrotechniki, Elektroniki, Informatyki i Automatyki Politechniki Ł. uchwałą z [...] maja 2019 r. odmówiła skarżącemu nadania stopnia doktora habilitowanego nauk technicznych we wznowionym postępowaniu habilitacyjnym i uchyliła uchwałę Rady Wydziału Elektroniki Politechniki W. nr [...] z [...] października 2015 r. Następnie w wyniku uznania, że ww. uchwała zawierała wadę bowiem w jednym głosowaniu odmówiono nadania stopnia doktora habilitowanego skarżącemu i uchylono ww. uchwałę z [...] października 2015 r., jak również nie została ona doręczona jak i ogłoszona, Rada Wydziału Elektrotechniki, Elektroniki, Informatyki i Automatyki Politechniki Ł. uchwałą nr [...] z [...] lipca 2019 r. uchyliła uchwałę Rady Wydziału Elektroniki Politechniki W. z [...] października 2015 r. o nadaniu skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie elektronika oraz odmówiła nadania mu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie elektronika. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że w toku przeprowadzonego wznowionego postępowania, decyzją Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów o nr [...] z [...] września 2018 r. oraz z [...] lutego 2019 r. powołana została Komisja Habilitacyjna oraz sporządzone zostały recenzje dorobku skarżącego. Rada podała, że konkluzje dokonanej recenzji dr hab. inż. A. J. świadczą o naruszeniu przez skarżącego dobrych obyczajów w nauce. W ocenie recenzenta przeprowadzone badania należą do dziedziny inżynieria materiałowa. Na podstawie lektury zarówno monografii jak i cyklu trzynastu (13) publikacji można wskazać cztery zasadnicze osiągnięcia naukowe - ich autorstwo nie może zostać jednak jednoznacznie przypisane skarżącemu. Dużym mankamentem opublikowanych prac są też zapożyczenia. W skrajnym przypadku praca zawiera 80% materiału z pracy już opublikowanej. Postępowanie takie nie jest zgodne z dobrymi obyczajami w nauce. Podano także, że podobna konkluzja zawarta została w recenzji dr. hab. inż. P. K., który wymienił szczegółowo w recenzji nagminne zapożyczenia w pracach skarżącego. W efekcie Komisja Habilitacyjna negatywnie oceniła częste zapożyczenia wyników i tekstów w cyklu publikacji przedstawionym do oceny. Prof. H. zaprezentował Radzie Wydziału przykład takiego zapożyczania. W związku z powyższym stwierdzono, że zachodzą okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania, zgodnie żart. 29 ust. 2 u.s.n. jak i uchylenie decyzji Rady Wydziału Elektroniki Politechniki [...] z października 2015 r. Rada Wydziału dokonując ponownej oceny dorobku naukowego podzieliła ww. stanowisko Komisji Habilitacyjnej dotyczące odmowy nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego ze względu na brak wystarczających osiągnięć w dyscyplinie elektronika oraz brak wkładu do tej dyscypliny. Skarżący złożył odwołanie od powyższych uchwał z 14 maja 2019 r. oraz z 2 lipca 2019 r. Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu się z dokumentacją sprawy, oraz w wyniku głosowania tajnego [...] grudnia 2020 r. podjęło decyzję o odmowie poparcia odwołania skarżącego od uchwał z [...] maja 2019 r. oraz z [...] lipca 2019 r., i utrzymało w mocy zaskarżone uchwały. Sporządzona w tym zakresie decyzja została podpisana przez sekretarza Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 2412/21 uchylił powyższą decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z 23 grudnia 2020 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że z protokołu posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji z [...] grudnia 2020 r. (wyciągu) znajdującego się w aktach administracyjnych organu wynika, że w posiedzeniu brał udział (był obecny) Przewodniczący Centralnej Komisji. Prezydium obradowało bowiem w składzie 11 osób. Decyzja z [...] grudnia 2020 r. nie została jednakże podpisana przez Przewodniczącego, lecz przez sekretarza Komisji, a zatem z naruszeniem art. 189 ust. 1b ustawy – Przepisy wprowadzające (...) w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.). Powyższe uchybienie skutkowało wyeliminowaniem ww. decyzji z obrotu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 2412/21 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W uwagi na uchylenie decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] grudnia 2020 r., Rada Doskonałości Naukowej będąca organem właściwym w sprawie na podstawie art. 179 ust. 10 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce ponownie rozpoznała odwołanie skarżącego. Zespół II Nauk Inżynieryjno-Technicznych po przeanalizowaniu wszystkich okoliczności sprawy uznał, że nie ma argumentów merytorycznych, które pozwalałyby świadczyć o zasadności odwołania. W tajnym głosowaniu Zespół wyraził opinię odmawiającą w sprawie zasadności odwołania. Powołaną na wstępie zaskarżoną decyzją z [...] września 2024 r. Prezydium Rady Doskonałości Naukowej odmówiła uwzględnienia odwołania oraz uznając je za niezasadne utrzymała w mocy obie uchwały Rady Wydziału Elektrotechniki, Elektroniki, Informatyki i Automatyki Politechniki Ł. W uzasadnieniu przedstawiła przebieg postępowania, a następnie odniosła się do zarzutów odwołania powołując się na wydane w toku postępowania recenzje. W zakresie zarzutu odwołania dotyczącego nieprawnego podjęcia dwóch uchwał (z [...] maja 2019 i z [...] lipca 2019 r.) przez ten sam organ w tej samej sprawie przywołała opinię dr. hab. inż. R. S., w której wskazano, że art. 110 § 1 k.p.a., literalnie stanowi, że "organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia", co jednoznacznie rozstrzyga sprawę, i nie ma mowy o dwóch decyzjach podjętych przez ten sam organ w tej samej sprawie. Uchwała z [...] maja 2019 r. nigdy nie została ogłoszona, ani skutecznie stronie doręczona (co wynika z odwołania złożonego przez skarżącego). Zaznaczył przy tym, że dywagacje skarżącego co do wyników tajnego głosowania są bezpodstawne - jak z nich wynika, uprawnionych do głosowania było 51 osób, a nie wszyscy byli obecni w czasie posiedzenia, a nawet gdyby głosowały te same osoby, to odległość czasowa między głosowaniami umożliwia przemyślenie sprawy i zmianę decyzji, którą każdy z członków Rady podejmuje samodzielnie w tajnym głosowaniu. Odnosząc się do zarzutu co do właściwości rzeczowej organu także powołała się na ww. opinię – wskazując, że stwierdzono w niej, iż uchwały zostały podjęte przez właściwy organ tj. Radę wyznaczoną przez Centralną Komisję do przeprowadzenia postępowania, a decyzja została właściwie umotywowana w piśmie Centralnej Komisji z [...] czerwca 2018 r. Przesłanki określone w art. 29 ust 2 u.s.n. dawały podstawę do wznowienia postępowania, a art. 29 ust 3 u.s.n. mówi, że organem wydającym postanowienie o wznowieniu postępowania jest Centralna Komisja. Natomiast art. 21 ust. 2 u.s.n. stanowi, że Centralna Komisja ma prawo przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej. W związku uzasadnionymi wątpliwościami, co do jakości przeprowadzenia postępowania przez Radę Wydziału Elektroniki Politechniki W., Centralna Komisja podjęła właściwą decyzję dotyczącą wyznaczenia innej jednostki, co moim zdaniem prowadziło do zapewnienia bezstronności w przeprowadzonym wznowionym postępowaniu. Opierając się także na ww. opinii podała, że zarzut dotyczący wznowienia postępowania na podstawie postanowienia z [...] stycznia 2018 r. w zw. z art. 29. ust. 2 i 3 u.s.n., jest niezasadny. Podstawą podjęcia tej decyzji było bowiem uznanie, iż: przebieg posiedzenia Rady Wydziału Elektroniki Politechniki W. i jej decyzja są niezgodne z wnioskiem komisji habilitacyjnej, który nie został przegłosowany, a także z uwagi na wypowiedzi jakie padały w czasie tego posiedzenia, a nie zostały zaprotokołowane lub niedokładnie ujęte w protokole, opinia prof. W. P., w której odnosi się zarówno do sposobu przeprowadzenia postępowania, poszczególnych jego etapów, jak i charakteryzuje główne osiągnięcie naukowe skarżącego oraz potwierdza nieprawidłowo wskazaną dyscyplinę, w której prowadzone jest postępowanie. W opinii tej oprócz wspomnianych wątków, prof. P. odnosi się również do faktu, że skarżący wielokrotnie podkreśla własne autorstwo osiągnięcia w przypadku prac współautorskich, do których współautorzy wnieśli wkład znaczący. W podsumowaniu prof. P. zestawił wszystkie uchybienia i stwierdził, że stanowią one podstawę do wznowienia postępowania. opinia prof. J. G., która m.in. odnosi się do problemu naruszenia praw autorskich przez skarżącego i przypisania sobie istotnych fragmentów cudzych utworów. Prof. J. G. w konkluzjach stwierdził, że wiele wyników badań prowadzonych w wieloautorskich zespołach zostało przekopiowanych do monografii, a więc zachodzi podejrzenie przypisania sobie istotnego fragmentu cudzego utworu, a w związku z tym jest to jedna z przesłanek do wznowienia postępowania., wstępna opinia specjalistów systemu Plagiat.pl Instytutu Socjologii Uniwersytetu J., którzy na zlecenie CK zbadania sprawy zapożyczeń odpowiedzieli, że jest wysoce prawdopodobne, iż monografia skarżącego pt. "Wybrane zagadnienia z laserowej modyfikacji materiałów", zawiera zapożyczenia dokonane z naruszeniem prawa. Rada uznała, że przy tylu przesłankach Centralna Komisja popełniła by błąd nie podejmując decyzji o konieczności ponownego zbadania sprawy. Jeden z wątków dotyczył bowiem możliwości wykorzystania cudzych utworów, co pozwalało na wznowienie postępowania na podstawie art. 29. ust. 2 u.s.n. Centralna Komisja wyznaczyła Wydziałowi Politechniki Ł. za zadanie ponowną ocenę całego zgromadzonego materiału dowodowego, w tym dotychczasowych opinii recenzentów, przyczyn, dla których wznowiono postępowanie wraz z ujawnionymi okolicznościami sprawy i na tej podstawie rozstrzygnięcie kwestii uchylenia poprzedniej uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego wraz z odmową nadania stopnia we wznowionym postępowaniu lub utrzymania tej uchwały w mocy, a nie tylko odniesienia się do art. 29. ust. 2 u.s.n. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdzono, że nie jest spełnione wymaganie ustawowe o znacznym wkładzie w rozwój wskazanej we wniosku dyscypliny. Nie wskazano więc "braku wkładu w dyscyplinę" jak zarzucił skarżący, ale brak znacznego wkładu w jej rozwój. Zaznaczono, że w postępowaniu wznowionym, recenzenci także zwrócili uwagę na problem zapożyczeń pomiędzy pracami składającymi się na opiniowany cykl. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego braku dopuszczenia dowodu z odpowiednich wyjaśnień skarżącego i opinii oraz oświadczeń współautorów, także powołano się na opinię dr. hab. R. S., który uznał, że w tych kwestiach kilkakrotnie były podejmowane odpowiednie uchwały i wyjaśnienia wraz z powoływaniem się na obowiązujące przepisy prawa. W zakresie ponownej rozmowy skarżącego z komisją habilitacyjną, uwzględniając całą zebraną dokumentację, stwierdził, że wniosek ten był bezpodstawny, bowiem z zapisów ustawy (art. 18a ust. 10) wynika, że to komisja w przypadku wątpliwości dotyczących dokumentacji osiągnięć naukowych może wystąpić o przeprowadzenie takiej rozmowy w zakresie osiągnięć i planów naukowych skarżącego. Ten fragment procedury jest precyzyjnie i wyczerpująco opisany w ustawie (a sposób jego realizacji w rozporządzeniu w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzenia czynności w przewodzie doktorski, postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora - § 15 ust 1 i 2) i nie ma powodu odwoływania się w tym przypadku do Kodeksu postępowania administracyjnego. Co do ocenianej w postępowaniu dokumentacji sprawa jest również jasno określona w przepisach, i tak w ustawie, art. 18a ust. 1 mówi się o wniosku osoby ubiegającej się o nadanie stopnia skierowanym wraz z autoreferatem do Centralnej Komisji. Dokładniej komplet składanych dokumentów, które podlegają potem ocenie, określa ww. rozporządzenie (§ 12 pkt 2). W art. 12. pkt. 3 wyraźnie jest mowa, że: "habilitant załącza do wniosku o wszczęcie postępowania habilitacyjnego oświadczenia wszystkich jej współautorów określające indywidualny wkład każdego z nich w jej powstanie". Nie ma więc powodu uznania dowodu z oświadczeń współautorów składanego już na etapie wdrożonego postępowania. Natomiast zarzut dotyczący niedopuszczenia jako dowodu dodatkowych opinii jest również bezpodstawny, ponieważ w postępowaniu o nadanie stopnia nie przewiduje się takiej możliwości. Następnie podano, że również drugi z rzeczoznawców - prof. dr hab. inż. Z. B. w swojej opinii uznał zarzuty skarżącego za jednoznacznie bezzasadne. W opinii wskazał, że Rada Wydziału rozpatrzyła odwołanie skarżącego na posiedzeniu 24 września 2019 r. formułując uchwałę nr [...], zdecydowaną większością głosów (51 uprawnionych, 42 obecnych, 34- za odrzuceniem, 1- za przyjęciem, 7- wstrzymujących). Stwierdzono, iż uchwała z [...] maja 2019 r. nie weszła do obiegu prawnego, nie została skutecznie doręczona stronie i nie wywołała żadnych skutków prawnych po stronie skarżącego, co potwierdza choćby brak jego odwołania od tej uchwały, złożonego skutecznie przed upływem terminu odwoławczego. W logicznej konsekwencji Rada była zobligowana, po powzięciu, co ważne - we własnym zakresie, informacji o usterce prawnej w treści uchwały z [...] maja 2019 r., do korekty tej treści przegłosowanej jako uchwała z 2 lipca 2019 r. (jedyna w sprawie skutecznie wprowadzona do obiegu prawnego poprzez jej przesłanie skarżącemu). Nie ma żadnych podstaw, w szczególności dowodów rzeczowych, dla formułowania zarzutu fałszerstwa treści uchwały z [...] maja 2019 r., także powoływania się na przesłaną skarżącemu kopię tej uchwały, o którą zwrócił się dopiero 21 sierpnia 2019 r., czyli 7 tygodni po uchwaleniu i 5 tygodni po wysłaniu do niego ważnej prawnie uchwały z [...] lipca 2019 r. Treść uchwały z [...] maja 2019, która nie weszła ostatecznie do obiegu prawnego, mogła być w międzyczasie, zgodnie z wykładnią prawną, dowolnie zmieniana i kształtowana do postaci nie zawierającej wady prawnej, co też uczyniono. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego wyboru organu właściwego do postępowania wznowieniowego, prof. dr hab. inż. Z. B. zwrócił uwagę jednoznaczną delegację dla Centralnej Komisji, wynikającą z art. 29 ust. 3 u.s.n., zgodnie z którym, to Centralna Komisja wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania habilitacyjnego i wskazuje (art. 21 ust. 2 ustawy) tę samą lub inną uprawnioną jednostkę organizacyjną do przeprowadzenia postępowania wznowieniowego. Wskazano, że Z. B. stwierdził błędną w odwołaniu interpretację przesłanek w nawiązaniu do art. 29 ust. 2 u.s.n. i w efekcie niedopuszczalną sugestię, iż to negatywna ocena merytoryczna dorobku skarżącego w odniesieniu do wnioskowanej dyscypliny, stała się podstawą wznowienia postępowania. Uznał, że sugestia ta jest całkowicie niezgodna z faktami i świadczy o braku zdolności rozróżnienia odrębnych kwestii - uchylenia skutków uchwały nadającej stopień doktora habilitowanego - od kwestii ponownej oceny dorobku i podjęcia decyzji w sprawie powtórnego nadania/odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego w postępowaniu wznowieniowym. Potwierdził, iż obydwie te kwestie - fazy postępowania, zostały w ocenianej sprawie przeprowadzone bez zastrzeżeń mogących mieć wpływ na końcowe rozstrzygnięcie. W zakresie zarzutu zaniechania przeprowadzenia dowodu z wyjaśnień skarżącego oraz dodatkowych oświadczeń współautorów prac wchodzących do jego dorobku, a także dodatkowych opinii odnoszących się do kwestii naruszenia praw autorskich i do przypisania tego dorobku do wskazanej dyscypliny naukowej, prof. dr hab. inż. Z. B. stwierdził, że tryb postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oznacza istotne ograniczenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu względem zakresu przewidzianego w art. 10 k.p.a. Recenzje naukowe nie stanowią opinii biegłego w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i strona postępowania (formalnie - administracyjnego) nie może z recenzjami polemizować. Mając powyższe na uwadze Rada Doskonałości Naukowej podjęła uchwałę o odmowie poparcia odwołania skarżącego od ww. uchwał Rady Wydziału Elektrotechniki, Elektroniki, Informatyki i Automatyki Politechniki Ł., uznając je za niezasadne, tym samym utrzymując w mocy zaskarżone uchwały. Skarżący na powyższą decyzję złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości oraz utrzymanych nią obu uchwał organu I instancji względnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanych nią obu uchwał. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez zaaprobowanie sytuacji, w której organ I instancji podjął uchwałę 2 lipca 2019 r. pomimo wcześniejszego podjęcia 14 maja 2019 r. przez ten sam organ uchwały w tej samej sprawie, skutkiem czego rażąco naruszono art. 110 § 1 k.p.a. wobec nieuprawnionego stanowiska, że uchwala niedoręczona jest uchwałą nieistniejącą w sensie prawnym, podczas gdy Rada Wydziału Elektrotechniki, Elektroniki, Informatyki i Automatyki Politechniki Ł. jest związana uchwałą z 14 maja 2019 r., sama zaś uchwała została podjęta, art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 19 i 20 i art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n., przez zaaprobowanie sytuacji, gdzie organ I instancji przeprowadził postępowanie i podjął uchwały będąc organem niewłaściwym rzeczowo, gdy tymczasem właściwym organem jest wyłącznie Rada Wydziału Elektroniki Politechniki W., w sprawie bowiem nie zaszły jakiekolwiek przesłanki wyłączenia tej ostatniej, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 2 u.s.n., przez zastosowanie niewłaściwego trybu postępowania, tj. wznowienia postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 2 u.s.n., przez stwierdzenie zaistnienia przesłanki dla wznowienia postępowania, uchylenia uchwały nadającej skarżącemu stopień naukowy oraz uchwały odmawiającej mu nadania stopnia naukowego, tj. braku wystarczających osiągnięć w dyscyplinie elektronika oraz braku wkładu do tej dyscypliny, podczas gdy okoliczności te nie są przesłanką do wznowienia postępowania i podjęcia wskazanych uchwał, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 7 k.p.a.. mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zaaprobowaniu sytuacji, gdzie w toku postępowania zaniechano przeprowadzenia dowodu z wyjaśnień skarżącego, z opinii dra J. J. oraz z oświadczeń współautorów artykułów przygotowanych wspólnie ze skarżącym, jak również profesorów na temat przynależności dyscyplinarnej osiągnięcia naukowego skarżącego, a poprzestano jedynie na recenzjach pozyskanych od komisji habilitacyjnej, przez co zebrany materiał dowodowy jest niewystarczający dla stwierdzenia, że dzieło skarżącego jest osiągnięciem niewystarczającym w dyscyplinie elektronika i nie stanowi wkładu do tej dyscypliny, albowiem w świetle tych dowodów jego ocena wypada odwrotnie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji Do Spraw Stopi i Tytułów (zarządzenie Prezesa RM nr 47 z dnia 4 czerwca 2012 r.), mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na wyborze dwóch recenzentów z dziedzin naukowych nie związanych z elektroniką, przez co decyzja nie jest oparta na prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu opiniodawczym, naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na braku istotnych elementów uzasadnienia zaskarżonej decyzji uniemożliwiające przeprowadzenie kontroli zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Rady Doskonałości Naukowej z 30 września 2024 r. o utrzymaniu w mocy: - uchwały Rady Wydziału Elektrotechniki, Elektroniki, Informatyki i Automatyki Politechniki Ł. nr [...] z [...] maja 2019 r., w sprawie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie elektronika skarżącemu oraz uchylającą uchwałę Rady Wydziału Elektroniki Politechniki W. z [...] października 2015 r., nr [...] o nadaniu skarżącemu stopnia doktora habilitowanego, - uchwały Rady Wydziału Elektrotechniki, Elektroniki, Informatyki i Automatyki Politechniki Ł. nr [...] z [...] lipca 2019 r., uchylającą uchwałę Rady Wydziału Elektroniki Politechniki W. z [...] października 2015 r., nr [...] o nadaniu skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie elektronika oraz odmawiającą nadania mu stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie elektronika. Z rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji wynika, że utrzymuje ona w mocy dwie uchwały wydane przez ten sam organ, odnoszące się do skarżącego w tym samym przedmiocie. Tego rodzaju rozstrzygnięcie uznać należy za niedopuszczalne. Oznaczałoby bowiem, iż Rada Doskonałości Naukowej zaaprobowałaby możliwość wydania przez organ I instancji dwóch uchwał w tożsamym przedmiocie. Żaden przepis prawa nie przewiduje zaś takiej możliwości. Zwrócić przy tym należy uwagę, że powyższe rozstrzygnięcie w zakresie utrzymania w mocy uchwały z [...] maja 2019 r., jest o tyle niezrozumiałe, iż pozostaje w sprzeczności z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Rada Doskonałości Naukowej uznała bowiem, że uchwała z [...] maja 2019 r. nie weszła do obrotu ponieważ nie została doręczona skarżącemu - w jej ocenie jedynie uchwała z [...] lipca 2019 r., wywołała skutki prawne. W tych okolicznościach niezrozumiałym jest dlaczego organ za zasadne uznał rozpoznanie odwołania od uchwały, która w jego ocenie nie weszła do obrotu prawnego. Wskazania wymaga, że stosownie do treści art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Z przepisu tego wynika, że dopiero doręczenie stronie postępowania decyzji/uchwały wiąże ze sobą doniosłe skutki prawne - od chwili jej doręczenia organ jest związany wydaną decyzji, a zatem może dokonać jej zmiany w trybach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Uznanie, że doszło do tego rodzaju doręczenia wymaga zbadania czy organ administracji podjął czynności zmierzające do jej zakomunikowania zgodnie z przepisami. W niniejszej sprawie, co wprost wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, organ administracji nie podjął żadnych czynności zmierzających do doręczenia skarżącemu uchwały z [...] maja 2019 r. Wprawdzie skarżący powziął wiadomość o jej istnieniu, jednakże okoliczność ta sama w sobie nie może jeszcze w okolicznościach niniejszej sprawy stanowić, że weszła ona do obrotu prawnego, a w konsekwencji aby możliwym było wniesienie od niej odwołania (zwrócić przy tym należy uwagę, że odwołanie od niej zostało złożone dopiero wraz z odwołaniem na uchwałę z 2 lipca 2019 r.). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 7 marca 2022 r., II OPS 1/21 stwierdził, że za rozstrzygnięcie sprawy przez organ należy uznać "nie tyle samo wydanie aktu administracyjnego, ale jego uzewnętrznienie wobec stron postępowania w postaci jego doręczenia stronom ze skutkiem prawnym ostatecznego zakończenia postępowania administracyjnego. Samo wydanie aktu przez organ jest bowiem czynnością techniczną, która nabiera doniosłości prawnej w postaci rozstrzygnięcia sprawy dopiero w chwili, gdy zostanie skutecznie oświadczona stronom postępowania, jako kończąca tok postępowania". W orzecznictwie także się przyjmuje, że w sytuacji, w której organ nie podjął żadnych czynności mających na celu doręczenie decyzji, okoliczność faktyczna zapoznania się z aktami (w tym ewentualne wydanie jej kserokopii) nie oznacza, że decyzja weszła do obrotu prawnego, a w konsekwencji, że możliwe jest wniesienie od niej odwołania (por. wyrok NSA z 29 grudnia 2022 r., I OSK 2744/19). W konsekwencji, skoro w ocenie organu ww. uchwała z [...] maja 2019 r. nie została doręczona ani opublikowana (organ nie podjął jakikolwiek działań w tym zakresie), a zatem nie weszła do obrotu prawnego, Rada Doskonałości Naukowej nie miała podstaw do utrzymania jej w mocy. Organ odwoławczy nie może bowiem utrzymać w mocy decyzji/uchwały, która nie weszła do obrotu prawnego. Odnosząc się natomiast do uchwały z [...] lipca 2019 r. zwrócić należy uwagę, że z akt sprawy wynika, że została ona podjęta z uwagi na przyjęcie, że uchwała z [...] maja 2019 r. nie weszła do obrotu prawnego. Kodeks postępowania administracyjnego w żaden sposób nie reguluje kwestii bytu i trybu wzruszania decyzji wydanych, lecz niedoręczonych. W uchwale 25 listopada 2013 r., I OPS 6/13 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "z chwilą doręczenia decyzji stronie organ jest nią związany (art. 110 k.p.a.), co oznacza, że organ ten nie może wydać innej decyzji w sprawie; określane jest to, jako wejście wydanej decyzji do obrotu prawnego". Tym samym przyjąć należy, że do czasu doręczenia może ona zostać zmieniona, bowiem nie weszła ona jeszcze do obrotu prawnego. W piśmiennictwie także przyjmuje się, że organ administracji może dowolnie i wielokrotnie zmienić treść decyzji przed jej doręczeniem lub ogłoszeniem, również wówczas, gdy decyzja została podpisana. Prawny byt decyzji na zewnątrz rozpoczyna się z chwilą jej doręczenia lub ogłoszenia i dopiero od tej chwili organ, który decyzję wydał, jest nią związany (por. wyrok NSA z 22 stycznia 1999 r., I SA 117/99, oraz T. Woś, Glosa do wyroku SN z 3 czerwca 1993 r., III ARN 27/93, OSP 1995, nr 3, poz. 50; P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 110). Za nietrafny trzeba uznać zatem pogląd, że "z przepisu art. 110 § 1 k.p.a. nie można wywieść w sposób uprawniony wniosku, że decyzja niedoręczona lub doręczona nieprawidłowo jest decyzją nieistniejącą w sensie prawnym" (por. A. Krawczyk [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. W. Chróścielewski, Warszawa 2025, art. 110). Biorąc powyższe pod uwagę uznać należy, że z uwagi, iż organ I instancji nie podjął jakichkolwiek czynności mających na celu doręczenie uchwały z 14 maja 2019 r., a w konsekwencji nie doszło do jej doręczenia, mógł dokonać jej zmiany. W ocenie Sądu Rada Doskonałości Naukowej przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji, niezasadnie przy tym uznała, iż w niniejszej sprawie Rada Wydziału Elektrotechniki, Elektroniki, Informatyki i Automatyki Politechniki Ł. była właściwa do podjęcia rozstrzygnięcia jako organ I instancji. Zwrócić należy uwagę, że organ I instancji został wyznaczony przez Centralną Komisję. Jak wynika z pisma Centralnej Komisji z 12 czerwca 2018 r. wyznaczenie to dokonanie zostało na podstawie art. 21 ust 2 u.s.n. Stosownie do treści art. 21 ust. 1 u.s.n. osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania. Wedle natomiast art. 21 ust 2 ww. u.s.n., po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej. W ocenie Sądu powyższy przepis nie mógł stanowić podstawy do wyznaczenia Rady Wydziału Elektrotechniki, Elektroniki, Informatyki i Automatyki Politechniki Ł. Przepis ten określa rodzaj rozstrzygnięć dopuszczalnych jedynie w postępowaniu odwoławczym. Dopuszczalne sposoby zakończenia postępowania odwoławczego określone w art. 21 ust. 2 u.s.n. dotyczą wyłącznie spraw, w których podjęto uchwały, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11 tej ustawy (por. wyrok WSA w Warszawie z 20 czerwca 2020 r., II SA/Wa 4088/21). Nie odnosi się zatem do etapu samego wszczęcia postepowania wznowieniowego w trybie art. 29 ust. 2 u.s.n. W tym zakresie należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 29 ust. 1 u.s.n., w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia i pozbawienia uprawnienia do nadania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela zatem argumentację zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1604/13, iż odrębna regulacja, jaką przewidywał art. 29 u.s.n. dotyczy wznowienia postępowania o nadanie stopni doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora. Ust. 2 art. 29 stanowił bowiem, że przesłankami wznowienia mogą być także, oprócz wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień albo tytuł został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich lub dobrych obyczajów w nauce, zaś ust. 3, że w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia organem wydającym postanowienie o wznowieniu jest Centralna Komisja (aktualnie: Rada Doskonałości Naukowej). Art. 29 ust. 2 i 3 u.s.n. przewiduje zatem odrębność od Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie dodatkowej przesłanki wznowienia, nieznanej art. 145 § 1, art. 145a i 145b k.p.a., z konsekwencjami z tego powodu wynikającymi, a także inny organ właściwy do wznowienia postępowania, aniżeli przewiduje to art. 150 § 1 k.p.a. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza, że w przypadku wznowienia postępowania o nadanie stopnia lub tytułu była Centralna Komisja (na podstawie art. 29 ust. 3 u.s.n.), jednak organem właściwym do jego przeprowadza był organ, o którym mowa w art. 150 § 1 k.p.a. i to ten organ winien wydać rozstrzygniecie w I instancji. Obowiązujące w dniu wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego przepisy ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, nie wskazywały bowiem, który organ jest właściwy do prowadzenia tego postępowania. Wbrew zatem stanowisku Rady Doskonałości Naukowej, ówcześnie obowiązujące przepisy nie uprawniały Centralnej Komisji do wyznaczenia organu do prowadzenia wznowionego postępowania (była ona jedynie uprawiona do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania). Uprawienie do wyznaczenia właściwego organu do prowadzenia postępowania w trybie wznowieniowym nie można zaś – jak już wskazano powyżej – wywodzić z art. 21 ust. 2 u.s.n. Dlatego też uznać należy, że właściwym organem do wydania rozstrzygnięcia w I instancji w niniejszej sprawie była Rada Wydziału Elektroniki Politechniki W. To ona bowiem w niniejszej sprawie jest organem, o którym mowa w art. 150 § 1 k.p.a. Tym samym zgodzić należy się ze skarżącym, że rozstrzygnięcie I instancji wydane zostało przez organ niewłaściwy. Za trafny uznać należy także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. W tym zakresie wyjaśnienia wymaga, że przy ocenie spełnienia wymagań o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. należy wziąć pod uwagę szczególny charakter przedmiotowego postępowania, tj. iż w jego toku decyzje podejmowane są w głosowaniu tajnym. Okoliczność ta uniemożliwia zaś sporządzenie uzasadnienia rozstrzygnięcia, odpowiadającego w pełni wymaganiom z art. 107 § 3 k.p.a. Jak już wskazano powyżej, "odpowiednie" stosowanie prawa, o którym mowa w ww. art 29 ust. 1 u.s.n., zakłada możliwość niezastosowania określonych przepisów lub poddania ich modyfikacji, jednakże wyłącznie wówczas, gdy są one bezprzedmiotowe lub nie przystają do materii, w której miałyby znaleźć zastosowanie. Odpowiednie stosowanie art. 107 § 3 k.p.a. nie daje jednak podstaw do stwierdzenia, że po stronie Rady Doskonałości Naukowej nie istnieje obowiązek uzasadnienia decyzji w sposób, który w podstawowym przynajmniej zakresie umożliwiałby poznanie motywów rozstrzygnięcia oraz dokonanie jego instancyjnej, a następnie sądowej kontroli. Zatem organ winien uzasadnić swoją decyzję w stopniu umożliwiającym Sądowi dokonanie kontroli podjętego rozstrzygnięcia, zwłaszcza że sądowa kontrola w istotnej części ogranicza się do tego, czy w postępowaniu przed organami I i II instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania w sprawach stopni naukowych" (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2022 r. III OSK 2661/22 i powołane w nim orzecznictwo). W niniejszej sprawie to minimum nie zostało zachowane, gdyż zarówno z materiału dowodowego sprawy, jak i przede wszystkim z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wprost nie wynika dlaczego uznano, że doszło do spełnienia przesłanki z art. 29 ust. 2 u.s.n., która stanowiła podstawę do wszczęcia postępowania wznowieniowego. Jak już wskazano powyżej, stosownie do treści art. 29 ust. 2 u.s.n. przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopni doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora mogą być także, oprócz wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce. Zatem po wznowieniu przez Centralną Komisję postępowania zakończonego uchwałą Rady Wydziału Elektroniki Politechniki W. z [...] października 2015 r., o nadaniu skarżącemu stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie elektronika, Rada miała obowiązek przeprowadzić postępowanie w celu ustalenia, czy przedmiotowe nadanie skarżącemu stopnia doktora habilitowanego zostało dokonane na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, Rada w uchwale z [...] lipca 2019 r. przyjęła, że skarżący nie przedstawił "wystarczających osiągnięć w dyscyplinie elektronika" oraz "wkładu do tej dyscypliny". Podważyła zatem wartość przedstawionego dorobku, nie zaś aby powstał on z naruszeniem prawa czy też dobrych obyczajów w nauce. Stanowisko to zostało zaakceptowane przez Radę Doskonałości Naukowej - wprawdzie w zaskarżonej decyzji przywołano dodatkowo, że recenzenci zwrócili uwagę na problem zapożyczeń pomiędzy pracami, jednakże z decyzji tej nie wynika, że właśnie ta konkretna okoliczność stanowiła finalnie podstawę do odmowy nadania skarżącemu stopnia doktora habilitowanego. W toku postępowania wskazywano bowiem, że przedstawiony dorobek odnosi się do innej dziedziny nauki niż elektronika - okoliczność ta nie mogła natomiast stanowić podstawy do uchylenia uchwały Rady Wydziału Elektroniki Politechniki W. z [...] października 2015 r., o nadaniu skarżącemu stopnia doktora habilitowanego. Nie odnosi się bowiem przesłanki stanowiącej podstawę wznowienia. W konsekwencji stwierdzić należy, że w sprawie nie wyjaśniono dostatecznie, czy doszło do spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 29 ust. 2 u.s.n., czym w konsekwencji naruszono art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenie w toku postępowania art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. z uwagi na zaniechanie dowodu z przesłuchania skarżącego jak też z przedstawionych przez niego oświadczeń i opinii uznać należy, że jest on niezasadny. Wyjaśnienia wymaga, że postępowanie w przedmiocie nadania stopnia naukowego, uregulowane w ustawie o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki cechuje odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z ww. art. 29 ust. 1 zdanie pierwsze u.s.n., w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że niektóre przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w ogóle nie znajdą w tym postępowaniu zastosowania. Dotyczy to w szczególności art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała, nie korzysta również z praw strony w rozumieniu art. 10 k.p.a. Powyższy, szczególny charakter postępowania, dotyczy również postępowania odwoławczego, które jest ograniczone do uzyskania recenzji, zgodnie z art. 35 ust. 3 u.s.n. (por. wyrok NSA z 25 września 2024 r., III OSK 4762/21). Podnieść należy, że wnioski recenzji nie są wiążące dla organu w tym kontekście, że nawet pozytywne recenzje nie przesądzają z góry pozytywnego wyniku postępowania o nadanie stopnia naukowego. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. może być stosowany w postępowaniu o nadanie stopnia doktora habilitowanego jedynie odpowiednio, co oznacza ograniczenie materiału dowodowego do środków dowodowych wymienionych w ustawie o stopniach, to jest w szczególności do sporządzonych w ramach postępowania recenzji (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 czerwca 2024 r., VII SA/Wa 1690/23). Tym samym organ nie był obowiązany do uwzględnienia wniosków skarżącego o przeprowadzenie dowodu z jego przesłuchania czy też z przedstawionych przez niego oświadczeń i opinii. Końcowo odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ § 18 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, stwierdzić należy, że nie mógł on zostać uwzględniony. Zwrócić bowiem należy uwagę, że zaskarżona decyzja została wydana przez Radę Doskonałości Naukowej, a zatem nie miały do zastosowania ww. przepisy. Biorąc wszystkie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w kwocie stanowiącej równowartość wynagrodzenia działającego w sprawie pełnomocnika (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wpisu od skargi (200 zł).