VII SA/Wa 709/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Maciej Majewski po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. H. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: 1. odmówić S. H. przyznania prawa pomocy w zakresie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych; 2. przyznać S. H. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek S. H. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika. Wnioskodawca w formularzu PPF wskazał, że prowadzi gospodarstwo domowe z żoną. W uzasadnieniu wniosku podał, że z uzyskiwanych dochodów wnioskodawcy nie stać na opłacenie adwokata. Posiada dom o pow. 90 m2 oraz 12 arową działkę. Nie wskazał posiadania innego majątku, ani przedmiotów wartościowych. Podał, że uzyskuje z żoną wspólny dochód w wysokości 2 320,82 zł. i stanowią go emerytury. Wskazał, że ponosi duże wydatki na leczenie – 950 zł. W niniejszej sprawie zważono, co następuje. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Żądanie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie zawodowego pełnomocnika jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu własnym i rodziny. Jak wynika z powołanych przepisów ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie wnoszącej o przyznanie prawa pomocy. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Strona musi zatem wykazać, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia poczynienie odstępstwa od tej generalnej zasady. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową S. H. uznać należy, iż uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy w jednak tylko w ograniczonym zakresie tj. częściowego przyznania prawa pomocy dotyczącego ustanowienia zawodowego pełnomocnika. Wnioskodawca dotychczasowe koszty sądowe poniósł samodzielnie, co oznacza, że i ewentualny wpis od skargi kasacyjnej (100 zł.) jest w zasięgu możliwości finansowych strony. Wnioskodawca uzyskuje stały dochód w postaci emerytury, która jest świadczeniem wypłacanym comiesięcznie. Z tego względu uznano, że stronę z ww. dochodu stać jest na samodzielne opłacenie pozostałych kosztów sądowych, których wysokość jest znacznie mniejsza niż wysokość kosztów już poniesionych. Jednocześnie uznano, że strona z pozostałych dochodów, nie będzie w stanie samodzielnie opłacić zawodowego pełnomocnika. W tej sytuacji przychylono się tylko częściowo do wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.