VII SA/Wa 709/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2016 r. sprawy ze skargi E. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2015 r, Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania E. T. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2015 r, Nr [...] nakazującą E. T. rozbiórkę wiaty o wymiarach 2,10m x 12,00 zrealizowanej bez wymaganego zgłoszenia na działce nr [...] z obr. [...] w miejscowości [...]. W uzasadnieniu wskazał, iż przeprowadzone w dniu [...] listopada 2006r czynności kontrolne wykazały, że E. T. w 2002 r. na działce nr [...] wykonał samowolnie zadaszenie o szerokości 2,1 m i długości 12 m, dwuspadowe o konstrukcji drewnianej , kryte eternitem. W granicy nieruchomości znajduje się również mur z pustaków o wysokości przekraczającej 2,2 m. W wyniku poczynionych ustaleń, PINB w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie przedmiotowej wiaty oraz nałożył na E. T. obowiązek dostarczenia w zakreślonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 49b ust 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Wobec niewywiązania się przez skarżącego z nałożonego obowiązku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] nakazał E. T. rozbiórkę przedmiotowej wiaty. W ocenie organu odwoławczego prawidłowo organ pierwszej instancji wdrożył procedurę zmierzającą do legalizacji przedmiotowej wiaty jak również wobec nie przedłożenia przez skarżącego wymaganych dokumentów, prawidłowo wydał nakaz jej rozbiórki. [...] WINB podzielił stanowisko organu pierwszej instancji dotyczące kwalifikacji przedmiotowego obiektu jako wiaty. Wskazując na brak legalnej definicji wiaty, a kierując się potocznym rozumieniem tego terminu wyjaśnił, że przedmiotowy obiekt odpowiadał tej definicji. Podkreślił, iż bezsporną okolicznością w sprawie jest fakt niezgłoszenia budowy przedmiotowego obiektu bowiem jak wynika z art. 29 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania budowa wiat i altan o powierzchni zabudowy do 25m2 wymagała zgłoszenia. Od wymienionej na wstępie decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł E. T. wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej organu, naruszenie art. 3 ust 1 lit. b Prawa budowlanego poprzez uznanie, że zadaszenie jest budowlą, a także naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez brak staranności i obiektywizmu przy ocenie treści odwołania. Zdaniem skarżącego w uzasadnieniu obu decyzji nie wskazano żadnego wiarygodnego dowodu, jakoby skarżący wykonał zadaszenie pod rządami ustawy Prawo Budowlane z dnia 7 lipca 1994 r.. Ponadto wskazał, że [...]WINB na użytek przedmiotowego postępowania stworzył własną definicję wiaty (budowli) sprzeczną z literalnym brzmieniem art. 3 pkt 1 lit b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Uwzględnienie skargi przez sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Rozpoznając sprawę w tak ustalonym zakresie kompetencji sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza dlatego skarga podlega oddaleniu. Bezspornym jest, że niniejsza sprawa dotyczy samowolnej budowy zadaszenia o szerokości 2,10 m i długości 12 m, dwuspadowego o konstrukcji drewnianej , krytego eternitem, co wynika z ustaleń zawartych w protokole oględzin. Do protokołu oględzin załączone zostały zdjęcia przedstawiające przedmiotowe zadaszenie. W ocenie sądu organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowały wykonane przez skarżącego zadaszenie jako wiatę, której budowa wymagała zgłoszenia. Zgodnie bowiem z art. 29 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania budowa wiat i altan o powierzchni zabudowy do 25m2 wymagała zgłoszenia. W protokole oględzin przeprowadzonych w dniu [...] listopada 2006r w obecności skarżącego zawarty jest zapis, że zadaszenie wykonał skarżący w 2002 r. Skarżący podpisał protokół nie wnosząc do niego żadnych zastrzeżeń dotyczących daty budowy i osoby inwestora. Obecnie skarżący kwestionuje te ustalenia podnosząc, że zadaszenie wykonał w latach 80-tych i wykorzystywał na składowanie stali potrzebnej do kuźni, którą prowadził. Zarzut zastosowania niewłaściwych przepisów polegający na rozpoznaniu sprawy w świetle przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. jest bezzasadny. Wyjaśnić należy, iż przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., który jest przepisem intertemporalnym, odnosi się tylko do przepisu art. 48 Prawa budowlanego. Dotyczy więc obiektów, których budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Tymczasem w niniejszej sprawie budowa przedmiotowej wiaty wymagała dokonania zgłoszenia, którego to wymogu skarżący nie dopełnił. W tej sytuacji prawidłowo zostało wszczęte postępowanie legalizacyjne w trybie przepisów art. 49b ust 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Brak wykonania obowiązków nałożonych na skarżącego postanowieniem PINB w [...] z dnia [...] maja 2014 r. skutkować musiał wydaniem decyzji rozbiórkowej. Decyzja rozbiórkowa została prawidłowo skierowana do skarżącego jako inwestora posiadającego tytuł prawny do nieruchomości stosownie do art. 52 Prawa budowlanego. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm), skargę oddalił.