VII SA/Wa 701/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Sawczuk asesor WSA Elżbieta Granatowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Prezesa Wód Polskich z dnia 16 lutego 2022 r. nr 11/2022/KUZ w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę

1. Zaskarżoną decyzją z 16 lutego 2022 r. nr 11/2022/KUZ, Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Prezes PGW WP", "organ odwoławczy") na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735., dalej: "k.p.a."), w zw. z art. 151 § 2, art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M G (dalej: "skarżący") od decyzji Prezydenta Miasta L (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") z [...] stycznia 2016 r. znak [...] odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji z [...] czerwca 2014 r., znak [...] sprostowanej postanowieniem z [...] października 2014 r. - uchylił ww. decyzję w całości i orzekł w pkt 1 stwierdził, że decyzja Prezydenta z [...] czerwca 2014 r. znak [...] sprostowana postanowieniem z [...] października 2014 r. została wydana z naruszeniem prawa, zaś w pkt 2 odmówił uchylenia decyzji Prezydenta z [...] czerwca 2014 r. znak [...] sprostowanej postanowieniem z [...] października 2014 r., ze względu na upływ pięcioletniego terminu wskazanego w art. 146 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że decyzją z [...] stycznia 2016 r. znak [...] Prezydent odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z [...] czerwca 2014 r. znak [...], sprostowanej postanowieniem z [...] października 2014 r., stanowiącej rozstrzygnięcie w sprawie wniosku - działającego z upoważnienia Marszałka Województwa L - Dyrektora Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w L z [...] marca 2014 r. o wydanie decyzji stwierdzającej przejście gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi rzeki O w obrębie G[...] m. L, stanowiących działkę ew. nr [...] o powierzchni 0,0143 ha, do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa. Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożył skarżący. W uzasadnieniu ww. decyzji z 16 lutego 2022 r. Prezes PGW WP wskazał, że Prezydent decyzją z 17 czerwca 2014 r. znak DSS-OŚR-IV.6332.1.2014 stwierdził przejście do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi rzeki O w obrębie G-[...] w L, stanowiących działkę ew. nr [...] o powierzchni 143 m², dla której Sąd Rejonowy dla L [...] w L XVI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr KW [...]. Wskazał również, że powyższa decyzja została sprostowana postanowieniem z [...] października 2018 r., poprzez wykreślenie w podstawie prawnej oraz w uzasadnieniu decyzji art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (dalej: "p.w."). Dalej wskazał, że skarżący wnioskiem z 14 października 2014 r. wystąpił do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P o uchylenie decyzji Prezydenta z [...] czerwca 2014 r. znak [...] stwierdzającej przejście gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi rzeki O w obrębie G-23 m. L, stanowiących dz. ew. nr [...] o powierzchni 0,0143 ha, do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa oraz o uchylenie decyzji Prezydenta z [...] lutego 2011 r. znak [...] ustalającej linię brzegu rzeki O od km 1+297 do 1+355, tj. na długości 58 m wzdłuż granic planowanych do wydzielenia działek w obr. G-[...]: północnej nieruchomości [...] (prawa linia brzegu rzeki) oraz południowej nieruchomości [...] (lewa linia brzegu rzeki). Skarżący wskazał, że został wyłączony jako strona z toczących się postępowań, które miały i nadal mają ścisły związek z potrzebą wykupienia odłączonych od jego nieruchomości gruntów zajętych trwale pod uregulowane koryto rzeki O. Poinformował również, że o istnieniu ww. decyzji Prezydenta z [...] czerwca 2014 r. dowiedział się we wrześniu 2014 r., tj. kiedy otrzymał od L Ośrodka Geodezji zawiadomienie o zmianie zapisów w księdze wieczystej. W związku z powyższym skarżący wnioskiem z 25 września 2014 r. wystąpił do L Ośrodka Geodezji o przesłanie ww. decyzji Prezydenta, którą otrzymał w dniu 10 października 2014 r. Następnie pismem z 30 października 2014 r. skarżący doprecyzował swój wniosek z 14 października 2014 r., wskazując, że dotyczy on wznowienia postępowania w związku z przesłanką wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P przekazał powyższy wniosek zgodnie z właściwością Prezydentowi przy piśmie z 4 listopada 2014 r. Prezydent postanowieniem z [...] marca 2015 r. znak [...] na podstawie art. 149 k.p.a. "podjął postępowanie w zakresie" ww. decyzji Prezydenta z [...] lutego 2011 r. oraz ww. decyzji Prezydenta z [...] czerwca 2014 r. Dalej organ odwoławczy wskazał, że Prezydent decyzją z [...] kwietnia 2015 r. znak [...] uchylił ww. decyzję z [...] czerwca 2014 r., sprostowaną postanowieniem z [...] października 2014 r. oraz zawiesił postępowanie w sprawie z wniosku działającego z upoważnienia Marszałka Województwa L Dyrektora Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w L z 24 marca 2014 r. o wydanie decyzji stwierdzającej przejście gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi rzeki O w obrębie G-[...] m. L, stanowiących działkę ew. nr [...] o powierzchni 0,0143 ha, do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, do czasu uzgodnienia treści księgi wieczystej [...] z rzeczywistym stanem prawnym. W związku ze złożonym odwołaniem przez Marszałka Województwa L, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P decyzją z [...] lipca 2015 r. znak [...] uchylił ww. decyzję Prezydenta z [...] kwietnia 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wyjaśnił również, że jak wynika z całości akt sprawy, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta z [...] czerwca 2015 r. nr [...] orzekającej o umorzeniu postępowania wznowionego w sprawie ww. decyzji z [...] lutego 2011 r., decyzją z [...] lipca 2015 r., znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości wraz z postanowieniem z [...] marca 2015 r. znak [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W związku z powyższym Prezydent zobowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy z wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z [...] czerwca 2014 r., postanowieniem z [...] października 2015 r. wznowił postępowanie w ww. sprawie. Prezydent, po dokonaniu analizy całości akt sprawy, decyzją z [...] stycznia 2016 r. znak [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z [...] czerwca 2014 r., sprostowanej postanowieniem z [...] października 2014 r. Następnie Prezydent przekazał całość akt sprawy do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P w związku ze złożonym przez skarżącego odwołaniem od ww. decyzji z [...] stycznia 2016 r. Postanowieniem z [...] maja 2016 r. znak [...] Dyrektor RZGW w P zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze w ww. sprawie, z uwagi na wystąpienie przesłanki o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., dotyczącej uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Dyrektor RZGW w P zwrócił bowiem uwagę, iż pismem z 11 maja 2016 r. zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta z [...] lutego 2011 r. Zdaniem Dyrektora RZGW w P postępowanie z odwołania skarżącego należało zawiesić, gdyż prawidłowe rozpatrzenie sprawy uzależnione jest od wyniku przeprowadzenia postępowania nadzwyczajnego w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta z dnia [...] lutego 2011 r. Ponadto zaznaczono, że stosownie do art. 545 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, niewymienionych w ust. 1-3, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego jest Prezes Wód Polskich, jeżeli przed wejściem w życie ustawy organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego był Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej albo dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej. W związku z powyższym Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie przekazał całość akt sprawy zgodnie z właściwością Prezes PGW WP. Wyjaśnił jednocześnie, że decyzją z [...] maja 2015 r. znak [...] Dyrektor RZGW w P stwierdził nieważność ww. decyzji Prezydenta z [...] lutego 2011 r. Wyjaśnił również, że powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] kwietnia 2017 r. znak [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1597/17 uchylił decyzję Prezesa KZGW z [...] kwietnia 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, jako organ właściwy do ponownego rozpatrzenia sprawy w związku z wejściem w życie przepisów Prawa wodnego z 2017 r., decyzją z 19 grudnia 2019 r. znak DOK.DOK.1.972.3.8.2019.PF uchylił decyzję Dyrektora RZGW w P z [...] maja 2015 r. znak: [...] i stwierdził nieważność punktu 2 i 3 decyzji Prezydenta z [...] lutego 2011 r. ustalającej linię brzegu rzeki O. WSA w Warszawie wyrokiem z 27 listopada 2020 r. (sygn. akt IV SA/Wa 445/20) oddalił skargę skarżącego na ww. decyzję MGMiŻŚ z 19 grudnia 2019 r. Z uwagi na powyższe Dyrektor RZGW w P PGW WP zwrócił również uwagę na ustąpienie przesłanki będącej przyczyną zawieszenia postępowania w sprawie z odwołania z 12 lutego 2016 r. skarżącego od ww. decyzji Prezydenta z [...] stycznia 2016 r. Prezes PGW WP odnosząc się do zaskarżonej decyzji Prezydenta z [...] stycznia 2016 r. wskazał, że wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ustalonej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej, gdyż jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1 lub art. 145a § 1 oraz art. 145aa § 1 k.p.a. Podniósł, że w związku z tym przepisy dotyczące wznowienia postępowania wymagają rygorystycznego i ścisłego ich stosowania. Dalej organ odwoławczy podniósł, że w przedmiotowej sprawie skarżący jako przesłankę do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta z [...] czerwca 2014 r. wskazał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponadto przywołał treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 146 § 1 k.p.a., a także odwołał się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka wznowienia, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., do uchylenia decyzji Prezydenta z [...] czerwca 2014 r., jednakże należy mieć na uwadze, że od dnia doręczenia tej decyzji upłynęło ponad 5 lat, co oznacza, iż mamy do czynienia ze skutkiem przedawnienia o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Zdaniem Prezesa PGW WP istotnym bowiem jest, że podstawowe znaczenie dla ustalenia przedawnienia ma data doręczenia decyzji, a nie data złożenia podania o wznowienie czy wszczęcia tego postępowania. Wskazał, że dla ustalenia zastosowania w tej sprawie dyspozycji art. 146 § 1 k.p.a. nie ma również znaczenia czasookres prowadzenia postępowania wznowieniowego i zapadłych rozstrzygnięć oraz orzeczeń sądowych. Zaznaczył, że decyzja Prezydenta z [...] czerwca 2014 r., znak [...] stwierdzająca przejście do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi rzeki O w obrębie G-[...] w L, stanowiących działkę ew. nr [...] o powierzchni 143 m², dla której Sąd Rejonowy dla L w L XVI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] została odebrana przez wnioskodawcę, tj. Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Łodzi, działający w imieniu Marszałka Województwa L, w dniu 25 czerwca 2014 r. Zdaniem organu odwoławczego od tej daty należy liczyć bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Zatem 25 czerwca 2019 r. przedawniła się możliwość uchylenia omawianej decyzji Prezydenta z [...] czerwca 2014 r. Prezes PGW WP wyjaśnił, że stwierdzenie upływu terminu z art. 146 § 1 k.p.a., bez względu na okoliczności (np. długość prowadzonego postępowania w tym przedmiocie, czy okresy bezczynności organu) uniemożliwia organowi uchylenie kontrolowanej decyzji ostatecznej nawet jeśli ta decyzja została wydana w postępowaniu dotkniętym kwalifikowaną wadliwością wymienioną w art. 145 § 1 k.p.a. Podkreślił również, że obowiązek zważania na terminy przewidziane w art. 146 § 1 k.p.a. dotyczy również organu II instancji, rozpatrującego odwołanie od decyzji kończącej wznowione postępowanie. Jeżeli temu organowi - inaczej niż organowi pierwszej instancji - przyjdzie orzekać po ich upływie, to uchylenie przezeń decyzji dotychczasowej nie wchodzi w rachubę. Inaczej rzecz ujmując, upływ odnośnych terminów w czasie trwania tzw. postępowania międzyinstancyjnego tudzież postępowania odwoławczego czyni niedopuszczalnym wydanie przez organ drugiej instancji jakiegokolwiek rozstrzygnięcia skutkującego ostatecznie kasacją decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. W związku z powyższym Prezes PGW WP zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a., z uwagi na stwierdzony upływ terminu o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. ograniczył się do stwierdzenia wydania decyzji Prezydenta z [...] czerwca 2014 r. sprostowanej postanowieniem z [...] października 2014 r. z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. 2. Skargę na decyzję Prezes PGW WP z 16 lutego 2022 r. złożył skarżący. W skardze podniósł, że wydana z naruszeniem prawa decyzja Prezydenta Miasta L z [...] czerwca 2014 r., która funkcjonuje nadal w obrocie prawnym, została wykorzystana przez Marszałka Województwa L za podstawę wpisu własności Skarbu Państwa względem dawnej działki odłączonej z jego własności, bez wyrażonej zgody, wiedzy oraz jakiejkolwiek odpłatności, z pominięciem właściwej w takim wypadku drogi sądowej. Wskazuje również, że Gmina m. L, odmawia wypłacenia od 1990 r. należnego odszkodowania za odłączone grunty z jego własności. 3. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. 1. Istota sprawy sprowadza się do oceny decyzji podjętej w tzw. postępowaniu wznowieniowym, w której: a) stwierdzono, że decyzja Prezydenta Miasta L z [...] czerwca 2014 r. została wydana z naruszeniem prawa (tj. zaszła przesłanka wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu); b) odmówiono uchylenia decyzji Prezydenta Miasta L z [...] czerwca 2014 r. ze względu na upływ pięcioletniego terminu wskazanego w art. 146 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja jest prawidłowa a wszelkie podnoszone w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Na skutek przedawnienia, organy nie mogły w sposób merytoryczny orzekać w niniejszej sprawie. 2. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ustalonej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej, gdyż jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1 lub art. 145a § 1 oraz art. 145aa § 1 k.p.a. W związku z tym przepisy dotyczące wznowienia postępowania wymagają rygorystycznego i ścisłego ich stosowania. Zasada trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 § 1 k.p.a., służy realizacji podstawowych dla porządku prawnego zasad prawa, a mianowicie, bezpieczeństwa prawego, pewność prawa, zaufania do państwa i stanowionego prawa oraz ochrony praw nabytych, co motywowane jest potrzebą zapewnienia stabilności i pewności stosunków administracyjnoprawnych w przestrzeni czasu (por. wyrok NSA z 24 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 814/21). Art. 146 § 1 k.p.a. stanowi natomiast, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a-145b nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Przepis ten określając początek biegu wskazanego w nim terminu, posługuje się pojęciem dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji, nie uzależnia zatem rozpoczęcia biegu tego terminu od tego, czy decyzja doręczona została wszystkim stronom. Przepis ten wskazuje w sposób jednoznaczny, że upływ określonych w nim terminów to negatywna przesłanka do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji i jest to przepis bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały. Upływ terminu oznacza zakaz merytorycznego orzekania w sprawie (por. wyrok WSA w Krakowie z 26 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1059/20). Ustawodawca w sposób sztywny i jednoznaczny określił w art. 146 § 1 k.p.a. granice czasowe, po upływie których decyzja obarczona istotnymi wadami nie może zostać wyeliminowana z obrotu prawnego (por. wyrok NSA z 18 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1358/18). Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka wznowienia, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta L z [...] czerwca 2014 r., jednakże należy mieć na uwadze, że od dnia doręczenia tej decyzji upłynęło ponad 5 lat, co oznacza, iż mamy do czynienia ze skutkiem przedawnienia o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Podstawowe znaczenie dla ustalenia przedawnienia ma data doręczenia decyzji, a nie data złożenia podania o wznowienie czy wszczęcia tego postępowania. Dla ustalenia zastosowania w tej sprawie dyspozycji art. 146 § 1 k.p.a. nie ma również znaczenia czasookres prowadzenia postępowania wznowieniowego i zapadłych rozstrzygnięć oraz orzeczeń sądowych. Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności mające znaczenie dla niniejszego rozstrzygnięcia: - decyzja Prezydenta Miasta L z [...] czerwca 2014 r. stwierdzająca przejście do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa gruntów pokrytych powierzchniowymi wodami płynącymi rzeki O w obrębie G-[...] w L, stanowiących dz. ewid. nr [...] o powierzchni 143 m2, dla której Sąd Rejonowy dla L w L XVI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] została odebrana przez wnioskodawcę, tj. Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w L, działający w imieniu Marszałka Województwa L - 25 czerwca 2014 r.; - od tej daty należy liczyć bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a.; - w związku z tym dnia 25 czerwca 2019 r. przedawniła się możliwość uchylenia decyzji Prezydenta Miasta L z [...] czerwca 2014 r.; upływ terminu 5 lat od doręczenia decyzji którejkolwiek ze stron biorących udział w postępowaniu jest wystarczający, aby odmówić uchylenia decyzji ostatecznej objętej wznowieniem (por. wyrok NSA z 26 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 1748/19). Przypomnieć trzeba, że skoro możliwość uchylenia kwestionowanej we wznowionym postępowaniu decyzji i ponowne rozstrzygnięcie istoty sprawy jest możliwe tylko w czasie określonym w art. 146 § 1 k.p.a. to upływ terminu uniemożliwiający uchylenie decyzji w trybie wznowieniowym ma charakter bezwarunkowy i jest niezależny od okoliczności, które to spowodowały. Termin pięcioletni, wynikający z art. 146 § 1 k.p.a., chociaż zamieszczony został w przepisie proceduralnym, ma charakter materialny, a zatem jego upływ powoduje skutek w postaci niemożności uchylenia decyzji dotychczasowej, nawet jeżeli została wydana z naruszeniem prawa. Upływ tego terminu oznacza więc bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. Zakaz uchylania decyzji dotkniętych wadami wymienionymi w art. 145 § 1 k.p.a. po upływie terminu wskazanego w art. 146 § 1 k.p.a. nie oznacza jednak sanacji takich decyzji - nadal są one decyzjami nieprawidłowymi, wydanymi z naruszeniem prawa. Biegu tego terminu nie przerywa żadna czynność procesowa, nie może być on przywrócony, a jego upływ organ zobligowany jest uwzględnić z urzędu (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 107/18). Upływu terminu z art. 146 § 1 k.p.a. bez względu na okoliczności (np. długość prowadzonego postępowania w tym przedmiocie, czy okresy bezczynności organu) uniemożliwia organowi uchylenie kontrolowanej decyzji ostatecznej nawet jeśli ta decyzja została wydana w postępowaniu dotkniętym kwalifikowaną wadliwością wymienioną w art. 145 § 1 k.p.a. Obowiązek zważania na terminy przewidziane w art. 146 § 1 k.p.a. dotyczy również organu II instancji, rozpatrującego odwołanie od decyzji kończącej wznowione postępowanie (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1521/11). Jeżeli temu organowi - inaczej niż organowi I instancji - przyjdzie orzekać po ich upływie, to uchylenie przezeń decyzji dotychczasowej nie wchodzi w rachubę. Upływ odnośnych terminów w czasie trwania tzw. postępowania międzyinstancyjnego tudzież postępowania odwoławczego czyni niedopuszczalnym wydanie przez organ II instancji jakiegokolwiek rozstrzygnięcia skutkującego ostatecznie kasacją decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. organ odwoławczy, z uwagi na stwierdzony upływu terminu o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. ogranicza się do stwierdzenia wydania decyzji Prezydenta Miasta L z [...] czerwca 2014 r., sprostowanej postanowieniem z [...] października 2014 r. z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Prowadzenie postępowania po upływie okresu przedawnienia określonego w art. 146 § 1 k.p.a. naruszałoby zasadę demokratycznego państwa prawa, której podstawową funkcją jest stabilizacja stosunków prawnych. Zgodnie z tą zasadą strony postępowania, mają prawo oczekiwać, że po upływie okresu przedawnienia ich uprawnienia i obowiązki, wynikające z decyzji administracyjnej, nie ulegną z tego powodu wzruszeniu, co w konsekwencji oznacza przyjęcie stanowiska, że upływ okresu przedawnienia oznaczonego w przepisie art. 146 § 1 k.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie (por. wyrok WSA w Krakowie z 30 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 199/21). 4. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.