VII SA/Wa 696/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, sędzia WSA Mirosław Montowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2021 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) postanowieniem z [...] stycznia 2021 r., na mocy art. 106 § 5 k.p.a. oraz art. 35 ust. 3 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020r., poz. 470 ze zm.- dalej u.d.p.) - odmówił uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] w [...], gm. [...] (dz. nr [...]). Organ wskazał, że uprzednio postanowieniem z [...] maja 2020 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji ww. inwestycji, które zostało utrzymane w mocy postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. Po rozpoznaniu skargi [...] Sp. z o.o. WSA w Warszawie wyrokiem z 22 października 2020 r. IV SA/Wa 1634/20 uchylił ww. postanowienia podnosząc, że organ winien albo uzgodnić projekt w przedłożonym kształcie, albo odmawiając uzgodnienia, wskazać przyczyny takiego stanowiska, zgodnie ze wskazaniami podanymi w uzasadnieniu wyroku. Organ winien odnieść się do konkretnych uwarunkowań, rzeczywistego położenia działki względem przebiegu w terenie drogi krajowej, natężenia ruchu na drodze ,a przede wszystkim rzeczywistego zagrożenia przewrócenia się budowli. GDDKiA przytoczył art. 35 ust. 3 i art. 43 ust. 1 u.d.p., zgodnie z którym zmianę sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi oraz w zakresie określenia linii zabudowy. W ocenie organu, lokalizacja inwestycji nie powinna być bliższa niż 94,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...]. Zaproponowane 40 m jest niewystarczające, gdyż ewentualne przewrócenie konstrukcji nie zagrozi życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego. Działka nr [...] leży poza obszarem zabudowanym, zatem zgodnie z art. 43 ust. 1 u.d.p. odległość obiektu od zewnętrznej krawędzi jezdni winna wynosić co najmniej 25 m. Ustawodawca wskazał jedynie minimalną odległość zabudowy a więc przy jej zwiększeniu organ winien uzasadnić stanowisko, co uczynił z uwagi na bezpieczeństwo, uwzględniając obowiązki zarządcy drogi, tj. dbałość o ochronę drogi poprzez działania w celu niedopuszczenia do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu (art. 4 pkt. 21 u.d.p. - zob. np. wyrok NSA z 29 października 2020 r. II OSK 1376/20). Dalej wskazał, że wieża telekomunikacyjna ma mieć wysokość do 63 m n.p.t. Ocena jej usytuowania co do bezpieczeństwa ruchu drogowego musi zatem uwzględniać rozmiary, kształt i inne parametry konstrukcyjne oraz miejsce. Lokalizacja takiego masztu 40 m od krawędzi jezdni miałaby wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku katastrofy budowlanej, czy zdarzeń spowodowanych siłą wyższą, a przez to na zdrowie i życie uczestników ruchu drogowego. Przy natężeniu ruchu na drodze krajowej nr [...] na ww. odcinku 19.727 pojazdów/dobę, takie zdarzenie jest wysoce realne. Wieża upadłaby na jezdnię i pojazdy, innych uczestników ruchu (rowerzyści, piesi). Oderwane elementy mogłyby spowodować uszkodzenie ciała, czy mienia, a pośrednio być przyczyną wypadków drogowych. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, przy doborze konstrukcji masztów należy brać pod uwagę czynnik obciążenia konstrukcji wiatrem, uwzględnić charakterystyczne ciśnienie prędkości wiatru, współczynniki: ekspozycji, aerodynamiczny i działania porywów wiatru. Wartości te są uzależnione od strefy obciążenia wiatrem, na które podzielony jest obszar kraju. Normę, na mocy której przyjmuje się dane do obliczeń wprowadzono 1977 r. Obecnie obserwuje się nasilenie gwałtownych zjawisk atmosferycznych - burz z silnymi wiatrami po zniszczenia budynków, budowli. Sytuacje te wymuszają na zarządcy drogi, który posiłkując się opiniami audytorów bezpieczeństwa ruchu drogowego, analizujących możliwość bezpośredniego i pośredniego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, podejmowanie decyzji maksymalnie ograniczających sytuacje wpływające na wzrost zagrożenia uczestników ruchu drogowego. W innych krajach, o większym doświadczeniu kompleksowo reguluje się odległości obiektów wysokościowych. W USA obowiązuje "Dokument techniczny - Stanowy Program Planistyczny numer: 161, czerwiec 2012r. Departamentu Administracji [...] Wydział Planowania, Stanowy Program Planistyczny [...] "Wytyczne dotyczące lokalizacji instalacji odnawialnych źródeł energii", w którym wskazano m.in., że zgodnie z normami przestrzennymi pozioma odległość posadowienia instalacji DIEW (Dużych Instalacji Energii Wiatrowej) od dróg publicznych i terenów objętych prawem drogi wynosi odpowiednik od 1,25 x 1,5 x wysokość turbiny, czyli półtora krotność wysokości konstrukcji nośnej od przyległej drogi. Takie zalecenia przyjęła również GDDKiA w 2017 r. Optymalna odległość stacji bazowej w świetle ww. wytycznych, winna zatem wynosić 94,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej. Organ wskazał, że według Sądu podstawą rozstrzygnięcia nie może być "przypuszczenie organu oraz wskazanie zagrożenia hipotetycznego" i zadał pytanie czy zatem w ocenie Sądu, aby zaistniały jednoznaczne i twarde argumenty na poparcie stanowiska zarządcy drogi musi dojść do katastrofy skutkującej ofiarami ? Czy gdyby choć raz miał miejsce przypadek przewrócenia się wieży telekomunikacyjnej, powodujący uszczerbek na zdrowiu lub utratę życia ludzkiego, wówczas Sąd uznałby zagrożenie za rzeczywiste, a nie tylko hipotetyczne? Należy zadać pytanie, czy w przypadku możliwości odsunięcia wieży od drogi krajowej na bezpieczną odległość nie lepiej z ostrożności i dbałości o bezpieczeństwo kierowców i osób z nimi podróżujących uznać to "hipotetyczne założenie" za słuszne, niż wychodząc naprzeciw oczekiwaniom inwestora podjąć nawet marginalne ryzyko naruszenia zdrowia czy życia ludzkiego. GDDKiA by chronić życie i zdrowie użytkowników dróg krajowych stworzyła program ,,Drogi zaufania". Jest to pierwszy kompleksowy program poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego w Polsce, poprzez prace inżynieryjne poprawiające bezpieczeństwo na drodze. Polska jest w niechlubnej czołówce państw, na której drogach ginie najwięcej osób. Zarządca drogi ma zapobiegać wypadkom, a więc działać prewencyjnie, a nie biernie oczekiwać na ich wystąpienie. Nie jest to subiektywna ocena organu, ale dbałość o bezpieczeństwo ruchu drogowego, które jest priorytetowe. Dalej zaznaczył, że jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo na drogach, a zatem posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji związanych z lokalizacją obiektów budowlanych przy drogach krajowych. Zgodnie z art. 19 u.d.p., do właściwości zarządcy drogi należą sprawy m.in. z zakresu utrzymania i ochrony dróg. W myśl art. 4 pkt 21 u.d.p. ochrona drogi to działania mające na celu niedopuszczenie między innymi do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Usytuowanie obiektów budowlanych przy drogach normuje art. 43 ust. 1 i 2 u.d.p., który określa minimalne odległości obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni i w tym zakresie wiąże organ. Natomiast rozstrzygnięcie, czy odległość minimalna jest wystarczająca pozostaje w sferze uznania zarządcy drogi. Określenie odległości z powołaniem się na zapobieganie pogorszeniu bezpieczeństwa ruchu (art. 4 pkt 21 i art. 19 ust. 1 u.d.p.), co do zasady oznacza kierowanie się ustawowymi kryteriami uznania administracyjnego. Wybór ten, co do tej inwestycji nie ma zatem charakteru abstrakcyjnego, ani biurokratycznego, ale jest uzasadniony w okolicznościach sprawy. Z uwagi na wysokość obiektu, obowiązkiem zarządcy było określenie odległości tak, aby ewentualne przewrócenie się masztu nie spowodowało zagrożenia bezpieczeństwa ruchu na drodze krajowej. Cel ten będzie osiągnięty wyłącznie przy odległości od krawędzi jezdni większej od wysokości obiektu. Lokalizacja wieży w odległości 1,5 krotności jej wysokości od drogi krajowej nr [...] jest optymalna dla bezpieczeństwa użytkowników drogi. Skargę na ww. postanowienie złożyła [...] Sp. o.o. zarzucając naruszenie: - art. 153 p.p.s.a. poprzez wydanie postanowienia niezgodnego z oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku WSA z 22 października 2020 r. sygn. IV SA/Wa 1634/20 i nie odniesienie się do "rzeczywistego zagrożenia przewrócenia się tej właśnie budowli" oraz wskazania, "dlaczego akurat w odniesieniu do planowanej inwestycji upatruje możliwości jej przewrócenia, podczas gdy inne inwestycje takich obaw nie generują"; - art. 43 ust. 1 u.d.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że odległość inwestycji ok. 40 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], jest niewystarczająca; - art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do należytego ustalenia stanu faktycznego i bezpodstawne uznanie, że posadowienie masztu w odległości mniejszej niż 94,5 m od krawędzi jezdni może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego; - art. 8 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia naruszającego prawo, co stoi w jawnej sprzeczności z obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Spółka wniosła m.in. o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Po obszernym przedstawieniu stanu faktycznego sprawy skarżąca wskazała, że zaskarżone postanowienie rażąco narusza prawo. Następnie przytoczyła art. 43 ust. 1 u.d.p. podkreślając, że w tej sprawie chodzi o drogę krajową nr [...]. Faktem jest, że ustawodawca wskazał jedynie minimalną odległość obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni, jednak organy nie mogą dowolnie tej odległości zwiększać, a zwiększając muszą uzasadnić swoje stanowisko. Zdaniem skarżącej, organ wybiórczo potraktował uzasadnienie wyroku i jedynie szerzej motywując odmowę uznał, że będzie legitymować kolejne postanowienie tożsamej treści. Sąd zaś wskazał, że organ winien albo uzgodnić projekt decyzji w kształcie przedłożonym do uzgodnienia, albo, odmawiając takiego uzgodnienia, wskazać przyczyny takiego stanowiska, zgodnie ze wskazaniami podanymi w uzasadnieniu wyroku. Konieczne będzie odniesienie się do konkretnych uwarunkowań, rzeczywistego położenia nieruchomości względem przebiegu w terenie drogi krajowej, jak i zakresu generowanego ruchu, a przede wszystkim rzeczywistego zagrożenia przewrócenia budowli. Powyższym obowiązkom organ nie sprostał. Uzasadnienie jest tendencyjne. Pominięto zasadnicze wytyczne wyroku wskazujące na konieczność odniesienia się do rzeczywistego zagrożenia przewrócenia się budowli. Nadto, organ winien wskazać, dlaczego akurat co do tej inwestycji istnieje możliwości jej przewrócenia, podczas gdy inne inwestycje takich obaw nie budzę. Organ jedynie powtórzył uprzednie stanowisko, rozwijając jedynie katastroficzną wizję skutków ewentualnego przewrócenia wieży. Nie wykazał jednak, czy zagrożenie to jest realne. Tymczasem, Sąd zaznaczył, że to na organie spoczywa ciężar wykazania istotnych okoliczności przemawiających za rozstrzygnięciem oraz że nie może stanowić wyłącznego uzasadnienia odstępstwa od reguły przypuszczenie organu, ani wskazanie zagrożenia hipotetycznego. Tym bardziej, że w procesach inwestycyjnych szczególną wagę przykłada się do bezpieczeństwa, w tym do zabezpieczenia przed katastrofą budowlana. Podstawę zastosowania takiego odstępstwa winny zatem stanowić okoliczności, które - przy zachowaniu szczególnych środków ostrożności – są prawdopodobne. W przeciwnym razie rozstrzygnięcie będzie dowolne . Strona nie zgodziła się z organem, że "zarządca drogi w ramach kształtowania polityki ochrony dróg może przyjąć swoiste domniemanie, iż umieszczenie inwestycji w obrębie drogi w określonej odległości zagraża bezpieczeństwu drogowemu", a takie założenie jest racjonalne, oparte na doświadczeniu życiowym i nie wymaga wszechstronnych rozważań. Przeciwnie, organ zwiększając ustawową odległość, winien uzasadnić swoje stanowisko, które nie może być dowolne i uznaniowe, lecz winno wynikać z sytuacji faktycznej. Według skarżącej, nie ma podstaw do twierdzenia, że odległość stacji bazowej winna być większa, niż 40 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Organ nie uzasadnił należycie swojego stanowiska. Ponownie powołał się bezpodstawnie na nieokreślone opracowanie z USA (notabene dotyczące elektrowni wiatrowych).Organ winien wziąć pod uwagę, czy istnieje prawdopodobieństwo przewrócenia konstrukcji pod wpływem warunków atmosferycznych. Czy taka sytuacja kiedykolwiek miała miejsce i czy organy architektoniczno- budowlane wydałyby decyzję o pozwoleniu na budowę dla inwestycji stwarzającej realne zagrożenie dla życia i zdrowi ludzi. Natomiast organ poprzestał na hipotezie, która z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością nigdy nie zostałaby spełniona. Inwestycja nie stwarza zagrożenia. Ponadto, żaden przepis nie zwalnia organu z obowiązku działania z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Obowiązkom tym organ nie sprostał. Na marginesie skarżąca dodała, że przy autostradach (np. [...]) istnieje szereg wież telekomunikacyjnych w pasie autostrad, posadowionych znacznie bliżej niż wskazana przez organ półtorakrotność wysokości obiektu. GDDKiA nie stosuje zatem zasady równego traktowania podmiotów w tożsamych okolicznościach faktycznych i prawnych, a na operatorów sieci telefonii komórkowej nakłada większe obowiązki niż na innych operatorów. Kończąc strona ponownie przytoczyła wskazania Sądu zawarte w ww. wyroku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm. – dalej p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd kontrolował w tej sprawie postanowienie GDDKiA z [...] stycznia 2021 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego dla bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...], na działce nr [...] w [...]. W świetle wymienionych na wstępie kryteriów skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że zaskarżone postanowienie zapadło w wyniku uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 października 2020 r. IV SA/Wa 1634/20 uprzednio wydane przez GDDKiA postanowienia podnosząc, że organ winien albo uzgodnić projekt w przedłożonym kształcie zobowiązując organ aby odmawiając uzgodnienia, wskazał przyczyny takiego stanowiska, zgodnie ze wskazaniami podanymi w uzasadnieniu wyroku, z odniesieniem do konkretnych uwarunkowań, rzeczywistego położenia działki względem przebiegu w terenie drogi krajowej, natężenia ruchu na drodze ,a przede wszystkim rzeczywistego zagrożenia przewrócenia się budowli. Na podstawie art. 153 p.p.s.a. Sąd orzekający ponownie oraz organ związany był oceną prawną przedstawioną w powołanym wyroku. Mając powyższe na uwadze zaznaczyć trzeba, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiące o konieczności uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, nie wskazują merytorycznego zakresu tych uzgodnień. Niemniej wynika on z zadań i obowiązków przekazanych zarządcy drogi określonych w cyt. ustawie o drogach publicznych. I tak, zgodnie z art. 35 ust. 3 u.d.p. zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Stosownie zaś do art. 19 ust. 1 u.d.p. do właściwości zarządcy drogi należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Jak stanowi art. 4 pkt 21 u.d.p. ochrona drogi oznacza działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Tym samym, do zadań zarządcy drogi należy m.in. planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Zarządca drogi powinien mieć zatem w pierwszej kolejności na uwadze zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wyrażenie stanowiska przez organ współdziałający ma co prawda charakter uznaniowy, co nie oznacza dowolności postępowania organu. Działając w ramach uznania administracyjnego organ ma bowiem obowiązek wyjaśnić rzetelnie stan sprawy. Może nie uzgodnić lokalizacji inwestycji, ale pod warunkiem wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, rozważenia wszechstronnie materiału dowodowego i uzasadnieniu orzeczenia spełniającego wymogi z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Granice uznania administracyjnego wyznaczają w myśl art. 7 k.p.a. interes społeczny i słuszny interes obywatela, a ponadto przepisy szczególne. Organ nie mógł zatem poprzestać na powołaniu się na treść przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym, własne doświadczenie i wyłącznie potencjalne zagrożenie spowodowane przewróceniem się masztu, bez przedstawienia przekonującej argumentacji w tym zakresie, a więc z powołaniem się w szczególności na konkretne przypadki świadczące o słuszności zajętego stanowiska. W konsekwencji organ nie mógł ograniczyć się do rozważań - nawet logicznych – bez podania konkretów, na co zwrócił już Wojewódzki Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku, do którego oceny organ się nie zastosował, poza wskazaniem natężenia ruchu na drodze krajowej nr. [...]. Sąd stwierdził bowiem wprost, że organ winien odnieść się do konkretnych uwarunkowań, rzeczywistego położenia działki względem przebiegu drogi krajowej w terenie i natężenia ruchu na drodze, a przede wszystkim rzeczywistego zagrożenia przewrócenia się budowli. Powołanie się li tylko na obowiązek czuwania nad bezpieczeństwem użytkowników drogi było więc niewystarczające. Nie sposób również nie odnieść się do polemiki organu ze stanowiskiem Sądu zawartym w ww. wyroku. z dnia 22 października 2020 r. Jeżeli organ nie zgadzał się z orzeczeniem mógł je kwestionować składając skargę kasacyjną. Jeżeli tego nie zrobił, na obecnym etapie niedopuszczalne było jakiekolwiek podważanie oceny prawnej Sądu również w świetle art. 170 i 171 p.p.s.a. W ponownym postępowaniu, pomimo obszernej argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - wnikliwej i szczegółowej analizy możliwości i przeszkód do lokalizacji tej konkretnej inwestycji zabrakło, pomimo jasnych wskazań Sądu. Organ po raz kolejny skupił się wyłącznie na wysokości obiektu oraz potencjalnych zagrożeniach jakie może powodować przewrócenie konstrukcji na drogę krajową nr [...], a więc nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w wymaganym zakresie. Ponownie wskazał te same, bardzo ogólne kryteria dotyczące zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym i obowiązki ciążące na zarządcy drogi. Nie rozważył, nawet na zasadzie prawdopodobieństwa i analizy porównawczej do innych podobnych obiektów znajdujących się przy drogach krajowych, czy i o ile nastąpiłoby zwiększenie takiego zagrożenia przez samą możliwość przewrócenia masztu. Organ powołał się jedynie na bliżej nieokreślone opinie audytorów bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz akty obowiązujące USA. Należy zauważyć, że podzielenie argumentacji organu stanowiłoby w istocie przeszkodę w lokalizacji każdej inwestycji, nawet takich obiektów budowlanych, jak budynki mieszkalne np. w przypadku zerwania dachu spowodowanego silnym wiatrem. Słusznie przy tym wskazywała skarżąca, że szczegółowej analizy możliwości posadowienia inwestycji, w tym pod kątem bezpieczeństwa, zawalenia się, a więc zagrożeń spowodowanych czynnikami zewnętrznymi dokonuje organ architektoniczno budowlany w oparciu szczegółowe obliczenia przedstawione w projekcie budowlanym przez osoby posiadające uprawnienia w wymaganej specjalności. Bierze wówczas pod uwagę czynnik obciążenia konstrukcji wiatrem, ciśnienie prędkości wiatru, współczynniki: ekspozycji, aerodynamiczny i działania porywów wiatru, na które wskazywał organ uzgadniający. Brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego we wskazanym w uzasadnieniu powołanego wyroku kierunku stanowi naruszenie art. 153 p.p.s.a oraz art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i prowadzi do uznania zasadności zarzutów skargi. Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku. O kosztach rozstrzygnięto na mocy art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.