Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

VII SA/Wa 692/22

Wyrok WSA w Warszawie z 27 października 2022 r., VII SA/Wa 692/22 – lokalizacja innej inwestycji celu publicznego

Wynik

Oddalono skargę

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia
27 października 2022
Prawomocne
tak

Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko sędzia WSA Izabela Ostrowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2022 r. sprawy ze skargi N. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Prezesa Wód Polskich z dnia 10 lutego 2022 r. znak: 21/KPO/2022 w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją z 10 lutego 2022 r., nr 21/KPO/2022, Prezes Wód Polskich, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), w zw. z art. 14 ust. 3, art. 166 ust. 2 pkt 8, ust.5, ust. 10 oraz ust. 11 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (dalej: "p.w."), po rozpatrzeniu odwołania N.Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: "Spółka") od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] (dalej: "DRZGW") z [...] października 2021 r., znak: [...] - utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że Prezydent Miasta [...] 12 sierpnia 2021 r., zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 11b w zw. z art. 64 ustawy z 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym (dalej: "u.p.z.p.") zwrócił się do DRZGW o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn.: Budowa sieci kanalizacji deszczowej zakończonej wylotem w skarpie rzeki [...], planowanej do realizacji na działkach o nr ewid.: [...] obręb [...] w R.. Na skutek wezwania DRZGW z 1 września 2021 r. Prezydent Miasta [...] przy piśmie z 6 września 2021 r. przedłożył zmienioną wersję projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. zamierzenia. DRZGW, po rozpatrzeniu ww. wystąpienia, na podstawie art. 166 ust. 10 pkt 3,5 p.w., decyzją z [...] października 2021 r., znak: [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji, w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Organ odwoławczy przytoczył przepisy ustawy Prawo wodne, w tym m.in. art. 166 ust. 2 pkt 8, ust. 6, ust. 10. Podał, że przedłożony do uzgodnienia DRZGW projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczył obiektu infrastruktury technicznej. Zgodnie z treścią projektu przedmiotem przedsięwzięcia inwestycyjnego była budowa sieci kanalizacji deszczowej, zakończonej wylotem w skarpie rzeki [...] wraz z niezbędnymi umocnieniami skarp i dna rzeki o długości około 131 m oraz średnicy 2x500 mm lub (i) 630-800 mm. Organ II instancji opisał ustalenia dokonane przez organ I instancji w decyzji z [...] października 2021 r. Wyjaśnił, że w treści jego uzasadnieniu wskazano, że dla odcinka rzeki [...] przepływającej wzdłuż miasta [...] zostały opracowane mapy zagrożenia powodziowego (arkusz: [...]) na podstawie których ustalono, że teren planowanej inwestycji zlokalizowany jest w całości na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, tj. na obszarze gdzie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1%, a głębokość zalewu wynosi od 2,0 m do 4,0 m i powyżej 4,0 m, stwierdzając, że głębokości te wskazują na bardzo wysokie zagrożenie dla ludzi i bardzo wysokie na straty materialne. Organ I instancji z map zagrożenia powodziowego odczytał również, że rzędna zwierciadła wody 1% od rzeki [...] dla terenu inwestycji wynosi 200,79 m n.p.m., natomiast z załączonej mapy zasadniczej wywiódł, że rzędna terenu w liniach rozgraniczających teren inwestycji wynosi w najniżej położonym miejscu 195,30 m n.p.m. Ustalił, że w przypadku wezbrania odpowiadającemu przepołowi o prawdopodobieństwie wystąpienia raz na sto lat głębokość wód powodziowych na terenie planowanej inwestycji wyniesie do 5,49 m. Ustalił również, że planowana inwestycja związana z budową kanalizacji deszczowej przeznaczona będzie do obsługi planowanych zespołów budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługowo-handlową i garażami podziemnymi na terenie wzdłuż ul. [...] w R. (działki o nr ewid. [...] obręb [...]). Organ I instancji poinformował, że dysponuje wykonaną w grudniu 2020 r. analizą hydrologiczno-hydrauliczną rzeki [...] w R., na podstawie którego dokonał szerokiej analizy skutków realizacji zabudowy dla której przeznaczona jest inwestycja związana z budową kanalizacji deszczowej. Stwierdził, że realizacja zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługowo handlową i garażami podziemnymi zlokalizowanymi na terenie [...] w R. może być przyczyną zmian w warunkach przepływu wielkich wód w obrębie koryta głównego (zwiększenie prędkości do 2,15 m/s), co może zwiększyć zagrożenie erozją, jak również naruszać strukturę obiektów statycznych, a także stanowi bardzo poważne zagrożenie dla ludzi. Organ I instancji stwierdził również, że przedmiotowa budowa kanalizacji deszczowej z wylotem w skarpie rzeki [...], wiąże się z planowaną zabudową wielorodzinną terenu pomiędzy rzeką [...], a ul. [...] i w związku z tym nie może być rozpatrywana oddzielnie. Prezes Wód Polskich ustalił, że zgodnie z obowiązującymi mapami zagrożenia powodziowego (arkusz: [...]) teren inwestycji, wskazany na mapie zasadniczej stanowiącej załącznik graficzny do projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, w przeważającej części położony jest na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki [...], tj. na obszarach gdzie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1% oraz obszarach gdzie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi 10%. Zgodnie z ww. arkuszem map zagrożenia powodziowego na terenie inwestycji położonym na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią w przypadku wystąpienia wody 1% głębokość wód powodziowych zawiera się w przedziale 2,0 m - 4,0 m oraz przy korycie rzeki > 4,0 m, natomiast w przypadku wystąpienia wody 10% głębokość wód powodziowych zawiera się w przedziale 0,5 m - 2,0 m oraz przy korycie rzeki 2,0 m - 4,0 m i > 4,0 m. Teren inwestycji niestanowiący obszaru o którym mowa w art. 16 pkt 34 ustawy Prawo wodne, a więc niebędący przedmiotem uzgodnienia, to teren obejmujący koryto rzeki [...] w obrębie, którego planuje się budowę wylotu kanalizacji deszczowej oraz umocnienia skarp i dna rzeki. Organ odwoławczy stwierdził - biorąc pod uwagę położenie terenu inwestycji na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, jak i właściwość miejscową, że -przedmiotowy projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu wymaga uzgodnienia z DRZGW w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie art. 166 ust. 2 pkt 8 p.w., wyłącznie w odniesieniu do obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Ustalenia organu odwoławczego w zakresie określenia występującego poziomu zagrożenia powodziowego nie są jednak w pełni zbieżne z ustaleniami organu I instancji, gdyż na etapie postępowania odwoławczego wskazano, że teren inwestycji znajduje się nie tylko na obszarze zagrożonym wystąpieniem wody 1%, ale również na obszarze, gdzie prawdopodobieństwo wytępienia powodzi jest wysokie i wynosi 10% (woda 10%). Stwierdzona różnica nie ma jednak wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż fakt położenia terenu inwestycji w zasięgu wody 10% świadczy o jeszcze wyższym poziomie zagrożenia powodziowego, niż ustalony przez organ I instancji, co przemawia za prawidłowością zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy uznał, że zasadnie DRZGW odmówił uzgodnienia, choć nie zgadza się z argumentami organu I instancji, uzasadniającymi odmowę uzgodnienia projektu. W świetle art. 163 ust. 1 p.w., ochrona przed powodzią jest zadaniem Prezesa Wód Polskich oraz organów administracji rządowej i samorządowej. Z przepisów art. 163 ust. 5 oraz ust. 6 ww. ustawy wynika, że ochronę przed powodzią prowadzi się z uwzględnieniem map zagrożenia powodziowego, map ryzyka powodziowego oraz planów zarządzania ryzykiem powodziowym i realizuje się ją uwzględniając wszystkie elementy zarządzania ryzykiem powodziowym. Jednym z aspektów ochrony przed powodzią jest kształtowanie zagospodarowania przestrzennego dolin rzecznych lub terenów zalewowych, w szczególności obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Ważne jest, aby na zagrożonym obszarze prowadzić racjonalną politykę w zakresie planowania przestrzennego w odniesieniu do występującej charakterystyki zagrożenia powodziowego. Prawo wodne wskazuje na obowiązek uwzględniania w dokumentach z zakresu planowania zagospodarowania przestrzennego obszarów szczególnego zagrożenia powodzią i związanych z tymi obszarami wymagań dotyczących ochrony przeciwpowodziowej, zobowiązując właściwe organy do oceny dopuszczalności aktywności inwestycyjnej na tych obszarach. W myśl art. 166 ust. 3 p.w. organy Wód Polskich dokonując uzgodnień m.in. projektów decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zobowiązane są uwzględniać prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi, poziom zagrożenia powodziowego, proponowaną zabudowę i zagospodarowanie terenu położonego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, a także jego aktualne zagospodarowanie i dotychczasowe przeznaczenie. W analizowanym przypadku kluczową kwestią jest położenie terenu przeznaczonego pod inwestycję celu publicznego w zasięgu obszaru szczególnego zagrożenia powodzią od wody 10% tj. na terenie, gdzie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie (powódź występuje statystycznie raz na 10 lat) oraz na terenie, gdzie przypadku wystąpienia wody 1% głębokość wód powodziowych zwierać się będzie w większości w przedziale od 2,0 m do 4,0 m. Teren na którym planowana jest realizacja sieci kanalizacji deszczowej znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie koryta rzeki [...], które również jest częścią terenu inwestycji. Powyższe stanowi niekorzystne uwarunkowanie lokalizacyjne w odniesieniu do planowanych działań związanych z realizacją obiektów infrastruktury technicznej na terenie, który w aktualnym stanie faktycznym stanowi teren niezabudowany. Prezes Wód Polskich, na podstawie dokonanej analizy stanu faktycznego, zgodnie z art. 166 ust. 3 p.w., w szczególności mając na względzie występujący poziom zagrożenia powodziowego oraz aktualne zagospodarowanie terenu inwestycji (brak istniejącej zabudowy) stwierdził, że dopuszczenie do realizacji działań przedstawionych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy byłoby sprzeczne z racjonalną polityką przestrzenną w zakresie zagospodarowania dolin rzecznych i obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Organ wyjaśnił, że teren objęty projektem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest objęty obecnie pracami dot. uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "MPZP"). Jak wskazano w uzasadnieniu do uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z [...] kwietnia 2021 r., w sprawie przystąpienia do sporządzenia MPZP nr [...] terenów nadrzecznych na osiedlu [...] w R. tereny położone po prawej stronie [...], pomiędzy al. [...], al. [...] i ul. [...], stanowią obszar o istotnym znaczeniu w strukturze funkcjonalno-przestrzennej miasta, który wymaga pilnych działań planistycznych, w celu ochrony interesu publicznego. Procedura sporządzania planu umożliwi partycypację społeczną i wpływ mieszkańców [...] na przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów nadrzecznych, będących częścią systemu przyrodniczego miasta. Na podstawie map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego przygotowuje się plany zarządzania ryzykiem powodziowym, z uwzględnieniem podziału kraju na obszary dorzeczy i regiony wodne. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z 18 października 2016 r., w sprawie przyjęcia planu zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza Wisły (Dz. U. z 2016 r. poz. 1841), określono trzy cele główne dla redukcji zidentyfikowanego ryzyka powodziowego, tj. zahamowanie wzrostu ryzyka powodziowego, obniżenie istniejącego ryzyka powodziowego oraz poprawa systemu zarządzania ryzykiem powodziowym. W ramach celów głównych określone zostały cele szczegółowe, w tym m.in. w ramach zahamowania wzrostu ryzyka powodziowego: utrzymanie oraz zwiększenie istniejącej zdolności retencyjnej zlewni w regionie wodnym oraz wyeliminowanie lub unikanie wzrostu zagospodarowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. W ocenie organu odwoławczego, mając na uwadze, że przedmiotem inwestycji jest budowa obiektu infrastruktury technicznej na terenie dotychczas niezabudowanym (nieuzbrojonym) - realizacja planowanego zmierzenia przyczyni się do wzrostu zagospodarowania obszarów szczególnego zagrożenia powodzią w tym rejonie (zarówno na skutek realizacji samej infrastruktury technicznej jak i w związku z faktem, że uzbrojenie terenu sprzyja powstawaniu zabudowy w jej sąsiedztwie). Powyższe wskazuje, że realizacja planowanych działań byłaby sprzeczna z wyznaczonym w planie zarządzania ryzykiem powodziowym celem na rzecz zahamowania wzrostu ryzyka powodziowego, a więc zgodnie z art. 166 ust. 10 pkt 2 p.w., organy Wód Polskich zobowiązane są do odmowy uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Realizacja ww. inwestycji może mieć związek z dokonywaniem czynności zakazanej na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wyklucza bowiem wyposażenia planowanej kanalizacji deszczowej w urządzania oczyszczające wody opadowe lub roztopowe (np. osadniki czy separatory), których zastosowanie może być wymagane na podstawie przepisów odrębnych, a w których to urządzeniach dochodzi do gromadzenia zanieczyszczeń. Zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. a p.w., na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zakazuje się gromadzenia ścieków, nawozów naturalnych, środków chemicznych, a także innych substancji lub materiałów, które mogą zanieczyścić wody, oraz prowadzenia przetwarzania odpadów, w szczególności ich składowania. Realizacja ww. działań zakazanych (w analizowanym przypadku związanych z ewentualnym gromadzeniem substancji, które mogą zanieczyścić wody w urządzeniach oczyszczających) może być dopuszczona wyłącznie na podstawie decyzji zwalniającej o której mowa w art. 77 ust. 3 p.w. Decyzja zwalniająca wydawana jest na wniosek o którym mowa w art. 77 ust. 4 p.w. Zgodnie z art. 388 ust. 4 p.w., wydanie decyzji zwalniającej z zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią powinno nastąpić przed wydaniem m.in. decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W analizowanym przypadku brak jest informacji odnośnie czynności zakazanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, a tym samym nie ma podstaw do stwierdzenia, że czynności te nie będą realizowane, co oznacza, że realizacja inwestycji może stanowić zagrożenie dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi. Powyższe z uwagi na potencjalne zagrożenie dla ochrony środowiska wpisuje się w przesłankę wskazującą na konieczność odmowy uzgodnienia projektu dokumentu, wskazaną w art. 166 ust. 10 pkt 3 p.w. Realizacja planowanej inwestycji może powodować zwiększenie negatywnych skutków powodzi. Potencjalne zagrożenie związane z realizacją czynności zakazanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią bez wymaganej decyzji zwalniającej może stanowić zagrożenie dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi. Realizacja inwestycji na podstawie projektu w przedłożonym do uzgodnienia kształcie może przyczyniać się do zwiększenia negatywnych skutków powodzi dla środowiska, co wpisuje się utrudnianie zarządzania ryzykiem powodziowym i zgodnie z art. 166 ust. 10 pkt 5 stanowi przesłankę do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przedłożony do uzgodnienia projekt dokumentu nie spełnia w całości wymagań z art. 166 ust. 1 pkt 1 i 2 p.w. - konieczności uwzględniania w decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego obszarów szczególnego zagrożenia powodzią i poziomu zagrożenia powodzią wynikającego z wyznaczenia tych obszarów. W projekcie dokumentu wskazano, że teren inwestycji położony jest na obszarze, gdzie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1%, natomiast nie uwzględniono, że teren inwestycji znajduje się również na obszarze, gdzie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wnosi 10%, a także nie zawarto informacji na temat występującego poziomu zagrożenia powodziowego związanego z głębokościami wód powodziowych. Powyższe oznacza, że projekt dokumentu nie spełnia wymagań formalnych. Wskazane braki mają charakter formalny, a więc organ dokonujący uzgodnienia zobowiązany jest do ich kontroli, niemniej jednak decydujący wpływ na rozstrzygniecie w przedmiotowej sprawie mają merytoryczne ustalenia związane z wpływem realizacji planowanej inwestycji na ochronę przed powodzią w tym przede wszystkim na wystąpienie przesłanek z art. 166 ust. 10 p.w. Prezes Wód Polskich stwierdził, że zarzuty przedstawione w odwołaniu są w części zasadne, aczkolwiek nie mogą mieć wpływu na zmianę rozstrzygnięcia. Odniósł się do zarzutu naruszenia art. 166 ust. 10 pkt 3 i 5 p.w., poprzez ustalenie, że zamierzenie inwestycyjne Spółki stanowi zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi i utrudnia zarządzanie ryzkiem powodziowym, podczas gdy nie było podstaw do jego zastosowania, gdyż przedmiotem uzgodnienia jest budowa sieci a nie budynków. Ponownie wyjaśnił, że zachodzą przesłanki do odmowy uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z art. 166 ust. 10 pkt 3 i 5 p.w., a więc zastosowanie ww. przepisów w niniejszej sprawie uznał za zasadne, aczkolwiek nie zgodził się z przedstawionym przez organ I instancji uzasadnieniem dla ich użycia. Podał, że DRZGW opierając odmowę uzgodnienia na skutkach budowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługowo-handlową i garażami podziemnymi na terenie wzdłuż ul. [...] w R., która to inwestycja nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, wykroczył poza zakres analizy, do której w myśl art. 166 ust. 3 p.w., jest zobowiązany. Przedmiotem uzgodnienia są bowiem działania przedstawione w przedłożonym do uzgodnienia dokumencie i wyłącznie w odniesieniu do nich organ Wód Polskich powinien czynić ustalenia w zakresie wystąpienia przesłanek z art. 166 ust. 10 p.w. W decyzji organu I instancji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, aczkolwiek nie może mieć to wpływu na zmianę rozstrzygnięcia w przypadku, gdy błędne jest nie samo zastosowanie przepisu, a wyłącznie jego uzasadnienie. Podkreślił, że dowiódł wystąpienia przesłanek z art. 166 ust. 10 pkt 2, 3 i 5 p.w., wskazujących na konieczność odmowy uzgodnienia. Organ II instancji odniósł się także do zarzutu naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., przez ustalenie stanu faktycznego o planowane budynki, które nie są przedmiotem postępowania przed organem rozpoznającym sprawę o wydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz oparcie się o dokument: "Analizę hydrologiczno-hydrauliczną rzeki [...] w [...] podczas gdy powyższe opracowanie nie ma zastosowania w przypadku gdy przedmiotem inwestycji jest instalacja położona pod powierzchnią gruntu". Stwierdził, że jest to zarzut uzasadniony, aczkolwiek nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Wskazał, iż fakt że organ I instancji dokonał ustaleń w zakresie przeznaczenia planowanej kanalizacji deszczowej mogło stanowić działanie na rzecz dokładnego wyjaśnienia faktycznego sprawy, jednak dokonana w zaskarżonej decyzji szeroka analiza związana ze skutkami realizacji inwestycji związanej z planowaną budową zespołów budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługowo-handlową i garażami podziemnymi na terenie wzdłuż ul. [...] w R. wykracza poza zakres przedmiotowego postępowania. Ponownie zaznaczył, że organy Wód Polskich dokonując uzgodnień na podstawie art. 166 ust. 2 p.w., orzekają wyłącznie w odniesieniu do działań przedstawionych w przedłożonym do uzgodnienia projekcie dokumentu. W zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek uchybienie to nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Przedmiotowy projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w kształcie przedłożonym do uzgodnienia wpisuje się w przesłanki z art. 166 ust. 10 p.w., oraz nie spełnia wymagań formalnych. Realizacja planowanego obiektu infrastruktury technicznej narusza ustalenia Planu zarzadzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza Wisły oraz może stanowić zagrożenie dla środowiska. Mając na uwadze zapisy art. 166 ust. 10 pkt 2, 3 i 5 p.w., podtrzymał stanowisko organu I instancji. Z powyższą decyzją nie zgodziła się N.Sp. z o.o., wnosząc pismem swego pełnomocnika, datowanym na 16 marca 2022 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Spóła zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie "w szczególności": " • art. 77 ust. 1 pkt. 3 lit. a i art. 77 ust. 3 Prawa wodnego poprzez uznanie, że przepisy te mają zastosowanie, w sytuacji gdy budowa kanalizacji deszczowej nie znajduje się w dyspozycji art. 77 ust. 1 pkt. 3 lit. a prawa wodnego, w związku z czym nie było podstaw do wydawania decyzji w trybie art. 77 ust. 3 prawa wodnego. • art. 166 ust. 10 pkt. 3 i 5 prawa wodnego poprzez ustalenie, że zamierzenie inwestycyjne N.sp. z o.o. z/s w R. w postaci budowy kanalizacji deszczowej stanowi zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi i utrudnia zarządzanie ryzykiem powodziowym, gdyż w przyszłości może spowodować zlokalizowanie innych inwestycji, w sytuacji gdy przedmiotem niniejszego postępowania jest jedynie budowa kanalizacji deszczowej, która nie zagraża zdrowiu ani życiu innych osób ani nie wpływa na możliwość piętrzenia się wód rzeki [...], jak również nie stanowi samodzielnej podstawy do uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla innych budynków, • art. 166 ust. 3 Prawa wodnego poprzez uznanie, że teren inwestycji wskazany w projekcie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego uniemożliwia jego zagospodarowanie w sposób wskazany przez wnioskodawcę, podczas gdy zarówno rodzaj inwestycji jak tez teren nie uniemożliwiają takiego zagospodarowania terenu, • art. 166 ust. 8 prawa wodnego poprzez jego niezastosowanie, w przypadku gdy Organ II instancji powinien rozważyć, czy w decyzji uzgodnieniowej można określić wymagania lub warunki umożliwiające wybudowanie kanalizacji deszczowej i takie warunki lub dodatkowe wymagania określić w decyzji uzgodnieniowej, • art. 7 kpa i art. 77 kpa poprzez ustalenie stanu faktycznego sprzecznego z treścią projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz dokonywanie ustaleń na podstawie planów co do posadowienia budynków, które nie są przedmiotem postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a tym samym postępowania uzgodnieniowego ". Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji "oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia", bądź uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji "oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia" i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Spółka opisała ustalenia dokonane przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Wyjaśniła, że organ odwoławczy nie wskazał w jaki sposób wybudowanie kanalizacji deszczowej spowoduje zagrożenie ryzykiem powodzi. Uznała, że ww. rozstrzygnięcie jest nieprawidłowe z uwagi na błędną interpretację przepisów prawa stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz błędne ustalenia faktyczne, w szczególności co do przedmiotu uzgadnianej decyzji. Z treści uzasadnienia wynika, że organ II instancji poszukiwał potencjalnych zagrożeń, aby wydać decyzję o zaskarżonej treści. Przedmiotem postępowania uzgadniającego, o którym mowa w art. 166 ust. 2 pkt. 8 p.w., jest projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie wskazanym w tym projekcie. W przedmiotowej sprawie jest nim wyłącznie kanalizacja deszczowa na obszarze wskazanym na załączniku graficznym do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w kształcie określonym w jej treści bez wskazania co do wykonania przez inwestora separatorów lub innych urządzeń. W związku z tym uzgodnienie powinno dotyczyć tylko tego co jest w treści decyzji, ewentualnie uzgodnienie może być dokonane ze wskazaniem wymagań lub warunków dodatkowych elementów, o których mowa w art. 166 ust. 8 p.w. Powyższy przepis może zatem uzupełniać treść projektu decyzji, jeżeli konieczne jest zachowanie odpowiednich warunków, aby nie doszło do negatywnych konsekwencji związanych z realizacją inwestycji i dopiero w przypadku gdy nie można określić takich warunków zasadne jest odmówienie uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ zarówno I jak i II instancji w ogóle nie podjął się takich czynności. Co więcej stwierdził, że przy wykonywaniu inwestycji możliwe jest zastosowanie urządzeń oczyszczających wody opadowe, co w przypadku powodzi może skutkować zakażeniem skażenia wód rzeki [...] przez zgromadzone odpady. Taka sytuacja zdaniem organu II instancji wymaga uzyskania decyzji zwalniającej, o której mowa w art. 77 ust. 3 p.w. Przede wszystkim w treści decyzji nie ma mowy o żadnych dodatkowych urządzeniach, w związku z tym przytaczanie tych kwestii w zaskarżonej decyzji jest bezprzedmiotowe. Organ uzgadniający nie może abstrakcyjnie ustalać jakichkolwiek nowych okoliczności niewskazanych w toku postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a mogących mieć wpływ na wynik postępowania i tylko na takiej podstawie odmawiać dokonania uzgodnień. Prowadziłoby to do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracyjnych, gdyż w zasadzie w każdej można byłoby odmówić uzgodnienia z uwag na możliwość zajścia pewnych okoliczności. Niemniej jednak dla takich sytuacji przewidziane jest stosowanie art. 166 ust 8 p.w., i ustalenie dodatkowych warunków, jak chociażby obowiązek uzyskania decyzji w trybie art. 77 ust. 3 p.w. W przedmiotowej sprawie uzyskanie takiej decyzji jest zbędne. Przede wszystkim zdaniem organu może dojść do sytuacji opisanej w dyspozycji art. 77 ust. 1 pkt 3 lit a p.w., zgodnie z którym zakazuje się na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią gromadzenia ścieków, nawozów naturalnych, środków chemicznych, a także innych substancji lub materiałów, które mogą zanieczyścić wody, oraz prowadzenia przetwarzania odpadów, w szczególności ich składowania. Przedmiotem wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest odprowadzanie wody deszczowej, czyli co do zasady wody niezanieczyszczonej. Odprowadzanie wody (co stwierdza sam organ) wykonywane będzie z terenu niezabudowanego, a więc z terenu na którym nie występują substancje mogące zanieczyścić wodę w rzece. Na terenie inwestycji nie jest planowana żadna działalność, która mogłaby potencjalnie zagrozić zanieczyszczeniu wody w rzece w większym stopniu niż odbywa się to obecnie poprzez wpływ wód opadowych do [...]. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie przewiduje wybudowania separatora, w związku z tym nie ma zagrożenia jego zalania. Ponadto tego typu warunki mogą być przedmiotem postępowania o pozwolenie na budowę i w związku z tym organ wydający decyzję w tym przedmiocie może uznać, że wymagana jest ewentualnie decyzja wydana w trybie art. 77 ust. 3 p.w. Wbrew twierdzeniu organu nie jest wymagane uzyskiwanie takie decyzji przed wszczęciem postępowania o wydanie warunków zabudowy, skoro w ramach zamierzenia inwestycyjnego nie jest przewidziane wykonywanie separatorów czy innych urządzeń, które mogłyby gromadzić niebezpieczne substancje. W ocenie skarżącej, umknęło uwadze organu, że konieczne będzie uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy lub o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w trybie art. 166 ust. 2 p.w., gdzie sprawy będą indywidualnie rozpatrywanie pod względem zwiększenia ryzyka powodziowego, czy negatywnych konsekwencji realizacji tych inwestycji. Przedmiotem postępowania o uzgodnienie decyzji jest jedynie wydanie warunków zabudowy na kanalizację deszczową i tylko w tym zakresie dokonuje się uzgodnień i badania wpływu tej inwestycji pod względem ziszczenia się warunków wskazanych w art. 166 ust. 10 p.w. Organ powinien rozpatrywać sprawę indywidualnie co do konkretnej inwestycji i sprawdzać czy w wyniku jej realizacji może dojść do sytuacji wskazanej w w/w przepisie prawa a nie na realizację innych inwestycji, których nie dotyczy uzgadniania decyzja i które to decyzję będą ewentualnie uzgadniane w innych postępowaniach przez RZGW w [...]. Dla tych ewentualnych inwestycji również przewidziana będzie procedura uzgodnieniowa i zostanie wydana indywidualna decyzja. Na tym etapie postępowania nawet plany wnioskodawcy nie powinny być brane pod uwagę, jeżeli nie są objęte wnioskiem. Organ powinien dokonać oceny inwestycji objętej wnioskiem i projektem decyzji, czyli budowy kanalizacji deszczowej pod względem tego, czy nie doszło do okoliczności wymienionych w art. 166 ust. 10 p.w. Zarówno w uzasadnieniu organu I, jaki II instancji nie sposób doszukać się przekonywujących lub nawet jakichkolwiek argumentów uzasadniających odmowę uzgodnienia projektu. Organ odnosi się do potencjalnych innych inwestycji, które mogłyby być przedmiotem innych postępowań lub do wbudowania urządzeń, które nie są przedmiotem postępowania przez Prezydentem Miasta [...]. Również obiektywne argumenty przemawiają za tym, że nie może dojść do powstania okoliczności wymienionych w art. 166 ust. 10 p.w., gdyż kanalizacja będzie znajdować się pod powierzchnią ziemi i nie będzie wpływać na zwiększenia ryzyka powodziowego ani oddziaływać na inne budynki, gdyż teren objęty inwestycją jest niezabudowany, tym samym nie będzie zagrażać mieniu lub zdrowiu ludzi. Dopiero ewentualne kolejne plany inwestycje mogą być przedmiotem badania w postępowaniu uzgodnieniowym. Sam fakt umiejscowienia inwestycji w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią jest niewystarczającą przesłanką do odmowy uzgodnienia projektu decyzji w trybie art. 166 ust. 2 pkt. 8 p.w. Dla rozpoznania sprawy nie ma również znaczenia odwoływanie się w projekcie decyzji do poprzednich map zagrożenia powodziowego, zwłaszcza, gdy organ I lub II instancji nie wskazał, czy doszło do jakiejkolwiek zmiany stanu faktycznego i czy ta zmiana miała wpływ na treść decyzji. W przedmiotowej sprawie organ I i II instancji posiadał zarówno aktualne mapy zagrożenia powodziowego, jak też odpowiednie opinie, na podstawie których mógł określić lokalizację inwestycji. Okoliczność ta nie miała zatem żadnego wpływu na wydanie decyzji. Błędy w wydanej decyzji wynikają z pierwotnego naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., czyli niewłaściwym ustaleniu stanu faktycznego oraz przedmiotu i zakresu postępowania o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a następnie zakresu postępowania uzgodnieniowego. Prawidłowe ustalenie tych okoliczności spowodowałoby, że organ uzgadniający zarówno w I, jak i II instancji odnosiłby się do inwestycji objętej wnioskiem a nie do innych niezaistniałych w sprawie okoliczności. Spowodowałoby to wydanie decyzji uzgodnieniowej, ewentualnie określone zostałyby dodatkowe warunki lub wymagania w trybie art. 166 ust. 8 p.w. Organy postępowania administracyjnego wydają decyzję zgodnie z wnioskiem wnioskodawcy. jeżeli nie zachodzą negatywne przesłanki określone w ustawach lub rozporządzeniach, a przy wydawaniu decyzji biorą pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wszelkie wątpliwości rozstrzygane są natomiast na korzyść wnioskodawcy. Powyższe zasady zostały naruszone zarówno przez organ I, jaki i II instancji. Skarżąca stwierdziła, że zarówno organ I, jak i II instancji wydały błędne decyzje, w związku z tym należy rozważyć, czy nie jest konieczne uchylenie decyzji wydanych przez obydwa organy i przeprowadzenie postępowania uzgodnieniowego od początku. Niemniej jednak nie można mówić, że inwestycja objęta postępowaniem o wydanie warunków zabudowy wypełnia negatywne przesłanki uzasadniające odmowę jej uzgodnienia. W odpowiedzi na skargę, Prezes Wód Polskich podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że zaskarżona decyzja Prezesa Wód Polskich nie naruszała prawa w sposób wskazany powyżej, a skarga nie była zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że w postępowaniu o takim przedmiocie, jak w sprawie niniejszej, mającym na celu uzgodnienie przez organ planistyczny dopuszczalności zamierzenia inwestycyjnego na obszarze zagrożonym powodzią, organ uzgadniający Wód Polskich związany jest treścią art. 163 p.w. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu, zadaniem Wód Polskich (oraz organów administracji rządowej i samorządowej) jest ochrona przed powodzią. To Wody Polskie bowiem zapewniają ochronę ludności i mienia przed powodzią wywołaną przez wody publiczne stanowiące własność Skarbu Państwa (art. 163 ust. 2 p.w.). Ochrona przed powodzią, o której mowa powyżej nakazuje organom Wód Polskich uwzględnianie map zagrożenia powodziowego, map ryzyka powodziowego oraz planów zarządzania ryzykiem powodziowym (art. 163 ust. 5 p.w.). Ta ochrona jest realizowana z uwzględnieniem wszelkich elementów zarządzania ryzykiem powodziowym, w szczególności takich, jak zapobieganie, ochrona, stan należytego przygotowania i reagowania w przypadku wystąpienia powodzi, usuwania skutków powodzi, odbudowa i wyciąganie wniosków w celu ograniczania potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej (art. 163 ust. 6 p.w.). Jak wynika z powyższego (i hipotezy art. 166 ust. 2 p.w.) właśnie dlatego projekty decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagają uzgodnienia z Wodami Polskimi w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Art. 166 ust. 3 p.w., nawiązujący do ww. art. 163 ust. 6 p.w., nakazuje organom Wód Polskich w trakcie uzgadniania projektu ww. decyzji uwzględnianie, jako mającego przesądzające znaczenie dla treści rozstrzygnięcia uzgodnieniowego, prawdopodobieństwa wystąpienia powodzi, poziomu zagrożenia powodziowego, proponowanej zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, a także jego aktualnego zagospodarowania i dotychczasowego przeznaczenia. Innymi słowy, uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy organ Wód Polskich może dokonać uzgodnienia pozytywnego wyłącznie wówczas, gdy analiza wyżej opisanych przesłanek wykaże brak jakiegokolwiek zagrożenia powodzią dla ludzi lub mienia. Taki też wniosek płynie z wykładni art. 166 ust. 10 pkt 2 i 5 p.w., zgodnie z którym uzgodnienia odmawia się, jeżeli planowana zabudowa lub planowane zagospodarowanie terenu położonego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią naruszają ustalenia planu zarządzania ryzykiem powodziowym lub utrudniają zarządzanie ryzykiem powodziowym. Jak wynika z akt sprawy – i opartych na nich ustaleń organu odwoławczego (i częściowo organu I instancji) – organ II instancji słusznie więc uwzględnił i przeanalizował przy ponownym, merytorycznym (a więc zgodnym z art. 15 k.p.a.) rozpoznaniu wniosku Prezydenta Miasta [...] oobwiązujące w obszarze, na którym planowana była inwestycja celu publicznego, mapy zagrożenia powodziowego (arkusz: [). Nie budzi wątpliwości tut. Sądu dokonana na tej podstawie przez Prezesa Wód Polskich ocena, że inwestycja planowana jest w przeważającej części na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki [...], w którym to zagrożenie jest nie tylko średnie, ale także wysokie (prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie, gdy wynosi 1%, a wysokie, gdy wynosi 10%). Słusznie też organ odwoławczy dokonał analizy na podstawie ww. arkusza map zagrożenia powodziowego, że na terenie tegoż szczególnego zagrożenia powodzią w przypadku wystąpienia wody 1% głębokość wód powodziowych zawiera się w przedziale 2,0 m - 4,0 m oraz przy korycie rzeki > 4,0 m, natomiast w przypadku wystąpienia wody 10% głębokość wód powodziowych zawiera się w przedziale 0,5 m - 2,0 m oraz przy korycie rzeki 2,0 m - 4,0 m i > 4,0 m. Z zakresu uzgodnienia organ zasadnie wyłączył też ten obszar, który nie był objęty szczególnym zagrożeniem powodziowym (teren obejmujący koryto rzeki [...\] w obrębie, którego planuje się budowę wylotu kanalizacji deszczowej oraz umocnienia skarp i dna rzeki). Organ odwoławczy w sposób wynikający z omówionych powyżej reguł postępowania uzgodnieniowego, w odniesieniu do inwestycja planowanej na terenach zagrożenia powodziowego, uwzględnił także obowiązujący plan zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza Wisły. Zasadnie w tym zakresie uznał, że w planie tym (załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 18 października 2016 r., w sprawie przyjęcia Planu zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza Wisły - Dz. U. z 2016 r. poz. 1841) szczególny nacisk położony został na te elementy, które były niezbędne dla zmniejszenia ryzyka powodzi na tym obszarze. Elementy te stanowiło zahamowanie wzrostu ryzyka powodziowego, obniżenie istniejącego ryzyka powodziowego oraz poprawa systemu zarządzania ryzykiem powodziowym. W ramach celów głównych, determinujących skuteczność ochrony przeciwpowodziowej – na co również zwrócił uwagę Prezes Wód Polskich - określone zostały cele szczegółowe, w tym w ramach zahamowania wzrostu ryzyka powodziowego wyeliminowanie lub unikanie wzrostu zagospodarowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Powyższa analiza i dokonane ustalenia organu determinowały więc treść rozstrzygnięcia. Ustawowym bowiem obowiązkiem Prezesa Wód Polskich była ocena, czy taki fakt lokalizacji inwestycji i jej charakter oraz rodzaj nie pozostają w sprzeczności z koniecznością zapewnienia ochrony ludności i mienia przed powodzią wywołaną przez wody publiczne. Jest rzeczą oczywistą, że budowa sieci kanalizacji deszczowej nie jest celem samym w sobie. Kanalizacja deszczowa wówczas tylko jest potrzebna i spełnia swoje zadanie, gdy służy odprowadzaniu wód opadowych, ale z zagospodarowanego terenu. Skoro – co wynika z akt sprawy – obszar, na którym zamierzana była realizacja tej inwestycji nie jest ani zabudowany, ani w inny sposób zagospodarowany, a ponadto nadano jej cechę inwestycji celu publicznego to uznać należało, że budowa sieci kanalizacji deszczowej ma umożliwić zabudowę tego terenu w przyszłości. Płynie z tego wprost wniosek, że budowa sieci kanalizacji deszczowej w sposób bezpośredni przyczyni się do ww. "wzrostu zagospodarowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią". Dlatego też nie do końca należy podzielić argumentację organu II instancji, odmawiającą słuszności ustaleniom organu w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, nawiązującym do zamiaru budowy na terenie wzdłuż ul. [...] w R. (działki nr ewid. [...] obręb [...]) zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługowo-handlową i garażami podziemnymi. Jak wynika bowiem z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej, budowa sieci kanalizacji deszczowej miała służyć właśnie ww. budynkom i odprowadzać w przyszłości wodę opadową z terenu planowanej zabudowy. Pozwalało to zasadnie ocenić organowi I instancji ww. przesłankę z planu zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza Wisły i wpływ uzgodnienia budowy sieci kanalizacji deszczowej na potencjalny wzrost zagospodarowania terenu. W tym też zakresie słusznie powołał się ten organ na analizę hydrologiczno-hydrauliczną rzeki [...] w [...] z grudnia 2020 r., dokonując analizy skutków realizacji kanalizacji deszczowej dla możliwości zagospodarowania tego terenu w postaci budowy "zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługowo handlową i garażami podziemnymi zlokalizowanymi na terenie [...] w R." i "planowaną zabudową wielorodzinną terenu pomiędzy rzeką [...], a ul. [...]". O ile więc rację ma Prezes Wód Polskich w zakresie tego, co jest przedmiotem uzgodnienia w tej sprawie, o tyle rozważenie czemu służyć ma uzgadniana kanalizacja deszczowa mieści się wprost w badaniu przesłanki, ujętej w obowiązującym organa wodnoprawne planie zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza Wisły, jako zapobieganie "wzrostowi zagospodarowania terenu". Z powyższych przyczyn tut. Sąd uznał, że zarówno decyzja odmowna organu I instancji, jak i podjęta prawidłowo na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzja Prezesa Wód Polskich odpowiadały prawu. Za prawidłowe należy też uznać stanowisko organu odwoławczego, że projekt uzgadnianej decyzji nie spełniał wymagań z art. 166 ust. 1 pkt 1 i 2 p.w., w zakresie uwzględnienia w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego obszarów szczególnego zagrożenia powodzią i poziomu zagrożenia powodzią wynikającego z wyznaczenia tych obszarów. Zasadnie wskazał bowiem organ, że "w projekcie dokumentu wskazano, że teren inwestycji położony jest na obszarze, gdzie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1%, natomiast nie uwzględniono, że teren inwestycji znajduje się również na obszarze, gdzie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wnosi 10%, a także nie zawarto informacji na temat występującego poziomu zagrożenia powodziowego związanego z głębokościami wód powodziowych". Odnosząc się natomiast do stwierdzenia organu II instancji, że "realizacja ww. inwestycji może mieć związek z dokonywaniem czynności zakazanej na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią", a w konsekwencji "może być dopuszczona wyłącznie na podstawie decyzji zwalniającej o której mowa w art. 77 ust. 3 p.w." stwierdzić należy, co następuje. Załączana do wniosku o warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dokumentacja musi spełniać wymogi art. 52 ust. 2 u.p.z.p., a więc zawierać mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, określenie granic terenu objętego wnioskiem, charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Jak wynika z powyższego, dokumentacja ta – z natury rzeczy – nie obejmuje szczegółowego projektu architektoniczno budowlanego, który składany jest dopiero wraz z wnioskiem o jego zatwierdzenie i udzielenie pozwolenia na budowę. Dlatego też z załączników do wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji może nie wynikać szczegółowy opis techniczny zamierzonej inwestycji, jaki zamieszczany jest w projekcie budowlanym. Jeżeli więc organ uzgadniający uważa w zakresie swej właściwości rzeczowej, że pozytywne uzgodnienie projektu decyzji wymaga zamieszczenia oznaczonych warunków, to powinien w decyzji o uzgodnieniu takie wymagania lub warunki określić dla planowanej zabudowy lub planowanego zagospodarowania terenów położonych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią (art. 166 ust. 8 p.w.). Spowoduje to ich ujęcie przez organ planistyczny w decyzji o warunkach zabudowy, a w konsekwencji stanie się podstawą do opracowania prawidłowego projektu budowlanego i poprawnej treści pozwolenia na budowę. To do organu uzgodnieniowego należy wskazanie wymagań lub warunków, jakie uzgadniana inwestycja ma spełniać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – dostrzegając błędność stanowiska Prezesa Wód Polskich w ww. zakresie – stwierdził jednak, że nie miało mono znaczenia dla prawidłowości wydanej decyzji, a to z uwagi na omówione powyżej przesłanki, uzasadniające odmowę uzgodnienia projektu decyzji. Z powyższych przyczyn zarzuty ujęte w skardze były niezasadne. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 166 ust. 8 p.w. przez "jego niezastosowanie, w przypadku gdy Organ II instancji powinien rozważyć, czy w decyzji uzgodnieniowej można określić wymagania lub warunki umożliwiające wybudowanie kanalizacji sanitarnej i sieci wodociągowej i takie warunki lub dodatkowe wymagania określić w decyzji uzgodnieniowej" wyjaśnić należy, że nie można naruszyć przepisu prawa przez "niezastosowanie", ale wyłącznie błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tym niemniej, w świetle powyżej dokonanej oceny prawnej tut. Sądu w zakresie wymagań art. 166 ust. 8 p.w. i braku wpływu na treść rozstrzygnięcia uchybień organu w tym zakresie zarzut ten nie mógł wywrzeć oczekiwanego przez pełnomocnika skarżącej skutku procesowego. Dlatego też, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.

Informacje o sprawie

Data wpływu
11 kwietnia 2022
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Skarżony organ
Inne
Sędziowie
Grzegorz Rudnicki /przewodniczący sprawozdawca/ Izabela Ostrowska Tomasz Janeczko

Powołane przepisy

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny