VII SA/Wa 69/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 3 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę postanawia: odmówić zmiany postanowienia z dnia 21 kwietnia 2017 r.

J. Ż. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2017 r. referendarz sądowy odmówił J. Ż. przyznania prawa pomocy, uznając, że nie wykazał on w sposób dostateczny, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, która uprawniałaby do skorzystania z instytucji prawa pomocy. Od powyższego postanowienia skarżący złożył sprzeciw. Postanowieniem z dnia 31 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie z dnia 21 kwietnia 2017 r. Skarżący J. Ż. w dniu 31 sierpnia 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy, wskazując jako zakres żądania zwolnienie od kosztów sądowych/ częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Zauważyć przede wszystkim trzeba, że kolejny wniosek J. Ż. o przyznanie prawa pomocy należy traktować jako wniosek o zmianę postanowienia z 21 kwietnia 2017 r. w trybie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), który to przepis stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy może być zatem zmienione, musi jednak nastąpić zmiana okoliczności sprawy (stanu majątkowego strony i jej możliwości płatniczych), które stanowiły podstawę wcześniejszego orzeczenia. Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy może być zatem uwzględniony wówczas, gdy nastąpiło istotne pogorszenie sytuacji materialnej wnioskodawcy. Zauważyć wobec tego trzeba, że z treści wniosku wynika, że J. Ż. dzieli wspólne mieszkanie z rodzicami (o pow. 60 m²). Skarżący wskazał, że jest osobą bezrobotną, studentem studiów niestacjonarnych magisterskich. Podniósł, że prowadzi własne gospodarstwo domowe i często zatrzymuje się u rodziców, spożywa u nich posiłki, gdy nie ma pieniędzy na chleb. Oświadczył, że pozostaje "na łasce ludzi dobrej woli i kieszonkowym od rodziców". Wskazał na problemy zdrowotne. Jako dochody rodziny wskazał wynagrodzenie za pracę uzyskiwane przez ojca w wysokości około 3100 zł netto miesięcznie. Porównanie wniosku "pierwotnego" oraz wniosku złożonego w dniu 31 sierpnia 2017 r. wskazuje, że sytuacja majątkowa i finansowa J. Ż. nie uległa pogorszeniu. Skarżący w kolejnym wniosku o przyznanie prawa pomocy złożył oświadczenie pokrywające się z oświadczeniem złożonym uprzednio. W takiej sytuacji należy stwierdzić, że nie zaistniała przesłanka, która dawałaby podstawę do zmiany postanowienia z dnia 21 kwietnia 2017 r. odmawiającego przyznania skarżącemu prawa pomocy. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 165 oraz art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.