VII SA/Wa 674/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Asesor WSA Elżbieta Granatowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2022 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 stycznia 2022 r., znak: DOA.7110.382.2021.MMM w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 26 października 2021 r., nr 847/OPON/2021, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego W.K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia 24 stycznia 2022 r., znak DOA.7110.382.2021.MMM Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania W. K., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 26 października 2021 r, nr 847/OPON/2021, znak: WI-ll.7840.16.19.2020.GGC, umarzającą postępowanie w sprawie o stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z dnia 26 października 2021 r. nr 847/OPON/2021, Wojewoda Mazowiecki umorzył, wszczęte na wniosek W.K., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 14 maja 2020 r., nr 83/D/20. Decyzją tą organ zmienił ostateczną decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 28 marca 2019 r., nr 57/D/19 zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu dla zamierzenia budowlanego polegającego na budowie zespołu 22 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych wolnostojących (I i II etap) na terenie działki nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. oraz zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. Sp. k. pozwolenia na budowę 18 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych wolno stojących z zewnętrzną instalacją gazu wraz z elementami zagospodarowania terenu i infrastrukturą techniczną (ciąg pieszo-jezdny, zewnętrzna instalacja kanalizacji sanitarnej, wody, elektryczna, gazowa, teletechniczna) na działce nr [...] i części działki nr [...] z obrębu [...], w ten sposób, że zatwierdził zamienny projekt zagospodarowania terenu dla całej inwestycji oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. Sp. k. pozwolenia na budowę 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych wolnostojących z zewnętrzną instalacją gazu wraz elementami zagospodarowania terenu i infrastrukturą techniczną (ciąg pieszo-jezdny, zewnętrzna instalacja kanalizacji sanitarnej, wody, elektryczna, gazowa, techniczna) na części działki nr ewid. [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w W., stanowiących II etap inwestycji. Od powyższej decyzji Wojewody Mazowieckiego W.K. wniósł odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania oraz po przeanalizowaniu akt sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organ wskazał, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 471 z późn. zm ), który jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy- Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r, poz. 471), do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmieniającej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 14 maja 2020 r. zostało wszczęte z wniosku W. K. z dnia 27 lipca 2020 r. (data wpływu do Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego - 24 sierpnia 2020 r.), zaś ww. ustawa z 13 lutego 2020 r., weszła w życie 19 września 2020 r. W analizowanej sprawie zastosowanie ma przepis art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego ustawy Prawo budowlane w brzmieniu sprzed ww. nowelizacji, tj. przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Warszawie z 9 czerwca 2017 r., VII SA/Wa 1668/16). Organ wskazał, że W.K. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 14 maja 2020 r., nr 83/D/20. Jest on właścicielem działki nr ewid. [...], położonej przy ul. [...] w W. (Księga Wieczysta Nr [...]). Z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z 14 maja 2020 r. wynika, że przedmiotem spornej inwestycji jest zmiana projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z 28 marca 2019 r. poprzez zmianę kształtu budynków w związku z likwidacją nieprzekraczalnej linii zabudowy od ul. [...] oraz lokalizacji budynków bliżej granicy działki (ozn. na mapie BC), jak również projekt budowlany realizacji II etapu inwestycji - budowa 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych wolno stojących z zewnętrzną instalacją gazu wraz elementami zagospodarowania terenu i infrastrukturą techniczną (ciąg pieszo-jezdny, zewnętrzna instalacja kanalizacji sanitarnej, wody, elektryczna, gazowa, techniczna) na części działki nr [...] z obrębu [...] (zob. proj. bud. Opis techniczny do projektu budowlanego zagospodarowanie terenu, 2. Przedmiot inwestycji i zakres opracowania, str. 7). Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że działka inwestycyjna nr [...] oddzielona jest od działki nr [...] (należącej do skarżącego), działką drogową nr [...] oraz działką nr [...] Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że realizowane w ramach II etapu inwestycji budynki mieszkalne jednorodzinne dwulokalowe A17, A19, A21 (o wysokości 8,35 m w kalenicy - zob. proj. arch.-bud., Projektowane elementy zagospodarowania terenu, str. 13) zostały zaprojektowane na działce nr [...] w odległości ok. 14 m od granicy działki nr [...], zaś budynek B22 (o wysokości 8,65 m w kalenicy - zob. proj bud. Projektowane elementy zagospodarowania terenu, str. 13; Przekrój A-A rys. nr A-19, str. 53) został zaprojektowany na działce nr [...] w odległości ok. 16 m od granicy działki nr [...]. Usytuowana najbliżej względem działki nr [...] wiata śmietnikowa przy budynku A-17, została zaprojektowana w odległości ok. 10 m od granicy działki nr [...]. Pozostałe wiaty śmietnikowe zostały zaprojektowane w jeszcze większej odległości od granicy działki nr [...]. Zaprojektowane najbliżej względem działki nr [...] miejsca postojowe przy budynku A-17 zostały zaplanowane w odległości ok. 11 m od granicy działki nr [...]. Pozostałe miejsca postojowe zostały zaprojektowane w jeszcze większej odległości od granicy działki nr [...] (zob. proj. zagospodarowania terenu rys. nr A-01, str. 35A). Mając na uwadze przedstawione wyżej usytuowanie projektowanych elementów spornej inwestycji organ stwierdził, że działka nr [...] należąca do skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, objętej ww. decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z 14 maja 2020 r. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa - w zakresie możliwości zagospodarowania ww. działki. Innymi słowy, Waldemar Kozłowski może bez przeszkód zagospodarować działkę będącą jego własnością, zaś realizacja spornej inwestycji w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania. W szczególności organ podkreślił, że działka należąca do skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia, wyznaczonym w oparciu o przepisy § 12 (dotyczący sytuowania budynków), § 13 (dotyczący przesłanianie budynków), § 60 (dotyczący nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 19 (dotyczący sytuowania stanowisk postojowych), § 23 (dotyczący sytuowania miejsc do gromadzenia odpadów stałych) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 z późn. zm.). Z dokumentacji projektowej spornej inwestycji wynika, że realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia nie pozbawi nieruchomości skarżącego dostępu do mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie wpływa też na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. ww. rozporządzenia) oraz na warunki sanitarne. Ponadto, sporne przedsięwzięcie inwestycyjne nie niesie za sobą ponadnormatywnych uciążliwości związanych z emisją zanieczyszczeń. Okoliczności faktyczne i prawne przedmiotowej sprawy wskazują, iż działka stanowiąca własność skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania zaprojektowanej inwestycji, zaś skarżący nie jest ograniczony w możliwości jej zagospodarowania, w tym zabudowy. Ponadto, mając na uwadze zarzut skarżącego dotyczący naruszenia § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 26 sierpnia 2003 (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588) wskazać należy, że z powyższego przepisu skarżący nie może skutecznie wywodzić interesu prawnego w tym postępowaniu. Są to bowiem przepisy, które znajdują zastosowanie na etapie ustalania warunków zabudowy i określają one jedynie w jaki sposób i z uwzględnieniem jakich czynników należy ustalać w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wymagania dotyczące nowej zabudowy. W ocenie organu, bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia pozostają zarzuty skarżącego dotyczące niezgodności z przepisami prawa decyzji o warunkach zabudowy na realizację spornej inwestycji. Podobnie jak zarzut skarżącego, że w związku z realizacją spornej inwestycji poniósł on straty w produkcji ogrodniczej prowadzonej na działce nr [...], w szczególności, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, który potwierdzałby poniesione przez niego straty oraz ich związek ze sporną inwestycją w jej projektowanym kształcie. Wskazana przez skarżącego okoliczność użytkowania przez niego "pasa gruntu (...) jako trwała, nasienna plantacja malwy pensylwańskiej (...)" również pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie z uwagi na fakt, iż skarżący nie wykazał, aby przysługiwał mu do powyższego "pasa gruntu" tytuł prawny, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Użytkowanie nie jest tytułem do nieruchomości, z którego można skutecznie wywodzić przymiot strony w postępowaniu dotyczącym decyzji o pozwoleniu na budowę. Z ustaleń poczynionych przez organ odwoławczy wynika, że skarżącemu przysługuje prawo własności działki nr [...]. Jak zaś wskazano powyżej, ww. działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 10 k.p.a. organ wskazał, że Wojewoda Mazowiecki pismem z 18 września 2020 r. zawiadomił Waldemara Kozłowskiego o wszczęciu na jego wniosek postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 14 maja 2020 r., informując przy tym o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Ponadto, pismem z 6 października 2021 r. Wojewoda Mazowiecki zawiadomił o toczącym się postępowaniu administracyjnym i ponownie pouczył o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Zgodnie z brzmieniem art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W przypadku, gdy organ stwierdzi w trakcie postępowania, iż podmiot w nim występujący nie ma przymiotu strony, powinien umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., co w tej sprawie prawidłowo uczynił organ I instancji. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. K., zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie: - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w niniejszym postępowaniu i niezapoznaniu go przed wydaniem decyzji z materiałem dowodowym sprawy, - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne rozpatrzenie materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza jego słuszny interes, - § 9 pkt 1, § 12, § 30 i pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowie rolnicze i ich usytuowanie poprzez nieuwzględnienie szczególnych przepisów, którym podlega współistnienie produkcji rolniczej i zabudowy innego rodzaju w tym mieszkaniowej, - art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa, - § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wniósł o wzruszenie ostatecznej decyzji 57/D/19 i 83/D/20 w trybie postępowania nadzwyczajnego, tj. postępowania wznowieniowego lub postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja jest bezprawna, gdyż lekceważy i nie zastosowuje się do wytycznych prawomocnego wyroku Sądu w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 356/21. Decyzją tą omówiono skarżącemu przyznania interesu prawnego w sprawie i stwierdzenia, że użytkowana przez niego działka nr [...] i działka będąca jego własnością nr [...] znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia. Skarżący wskazał, że zgodnie z § 9 powołanego rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. odległości myjni urządzeń ochrony roślin powinny wynosić co najmniej: 30 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Organ wskazał w decyzji, że budynek B22 znajduje się około 14 m od granicy działki nr [...]. Według skarżącego 4 budynki dwulokalowe, wolnostojące, zaprojektowano w takiej samej odległości od jego działki, w odległości mniejszej niż 30 m od granicy działki [...] stoi 5 bliźniaczych budynków stanowiących 10 samodzielnych domów mających jedną wspólną ścianę, czyli bliźniaki. W związku z tym 10 rodzin naraża decyzja PINB na konsekwencje kontaktu z chemicznymi środkami ochrony roślin. W myśl § 12 ww. rozporządzenia budowle rolnicze uciążliwe dla otoczenia, w szczególności z uwagi na zapylenie, zapachy lub wydzielanie się substancji toksycznych, powinny być odizolowane od przyległych terenów pasem zieleni złożonym z roślinności średnio- i wysokopiennej. Skarżący wskazał, że użytkuje rolniczo działkę [...] jako trwałą, nasienną plantację malwy pensylwańskiej, rośliny znajdującej zastosowanie jako energetyczne. W wypisie i wyrysie wystawionym przez Biuro Geodezji i Katastru działka nr [...] jest oznaczona jako grunt rolny, opłaca za nią podatek rolny od 1973 r. Ponadto skarżący prowadzi postępowanie o zasiedzenie tej działki, jako jej użytkownik od ponad czterdziestu lat. Na działce nr [...] posadził brzozy jako roślinność wysokopienną i malwę Sida hermaphrodin jako roślinność niskopienną i w ten sposób odizolował od otoczenia jego budowle rolnicze - namioty do produkcji roślin, szklarnię, kotłownię. W ten sposób pozostawał w zgodzie z wyżej cytowanym § 12 rozporządzenia. Prowadzona na sąsiedniej działce budowa spowodowała znaczne zniszczenie plantacji rozjeżdżonej kołami dużych pojazdów. W myśl § 30 wskazanego rozporządzenia składy otwarte węgla, koksu i żużla powinny być położone w terenie, w którym nie gromadzą się wody opadowe. Zdjęcia dostarczone do WSA w Warszawie do sprawy sygn. akt VII SA/Wa 356/21 pokazują, że wody opadowe spływające z terenu osiedla wpływają do namiotu do produkcji roślin, zbiornika miału, składu żużla, kotłowni. Zalana była cała północno-zachodnia część powierzchni gospodarstwa. Skarżący wskazał również na treść § 6 ust. 4 rozporządzenia, w którym mowa jest, że odległości zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce oraz zamkniętych zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej, mierzone od pokryw i wylotów wentylacyjnych, powinny wynosić co najmniej: 10 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, jednak nie mniej niż 15 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach (pkt 1). Skarżący wskazał ponadto na art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nakazujący poszanowanie, występujących na tym obszarze, uzasadnionych interesów osób trzecich przy projektowaniu oraz budowie obiektu budowlanego nie został zachowany. Do ubiegłego roku jego gospodarstwo nie było podtapiane wodami opadowymi, tak jak to się stało w ubiegłym roku. Teraz bliskie sąsiedztwo budynków mieszkalnych uniemożliwia mu prowadzenie ekologicznej działalności ogrodniczej, jednak nie może zrezygnować z chemicznych środków ochrony roślin. GINB uznaje za prawidłową likwidację nieprzekraczalnej linii zabudowy od ul. [...] oraz lokalizacji budynków bliżej granicy działki - dotychczas było 9 m i więcej, obecnie Zarząd Dzielnicy Ursynów ustalił dla tej inwestycji 4 m, nie biorąc pod uwagę woli mieszkańców ani ograniczeń prawnych, przestrzennych i technicznych narzucanych przez istniejący od dawna sposób użytkowania sąsiadujących działek. Skarżący wskazał, że w obecnej sytuacji nie jest możliwe prowadzenie gospodarstwa zgodnie z prawem i sztuką ogrodniczą. Decyzja GINB sankcjonuje na terenie rolniczym wybudowanie osiedla 22 dwulokalowych budynków mieszkalnych (44 pojedynczych domów, w których prawdopodobnie zamieszka około 150 osób powodujących hałas, wzmożony ruch pieszych, posiadających około 80 samochodów, czyli wzmożony ruch samochodowy, hałas i kurz). Dotychczas na ul. [...] nie było żadnego mieszkańca, na ul [...] zapewne mniej jak 30 osób. Teren przy stawach [...] i [...] był pięknym, naturalnym miejscem spacerów dla mieszkańców miasta, a dla licznej zwierzyny miejscem spokojnego bytowania (lisy, kuny, jeże, bażanty, kuropatwy i wiele innych). W takim miejscu lokalizacja gospodarstwa ogrodniczego produkującego między innymi zioła była logiczna. Decyzja narusza jego prawo do prowadzenia na działce nr [...] gospodarstwa ogrodniczego wyspecjalizowanego w produkcji kwiatów i ekologicznej produkcji ziół. Skarżący podkreślił, że działka nr [...] w części północno-zachodniej jest najniżej położona w obszarze ulic [...] i [...]. Wybudowane od strony ul. [...] ogrzewany namiot do produkcji roślin, kotłownia miałowa, składy miału i żużla były zalane w lipcu 2021 r. wodą płynącą od strony osiedla, bo poziom gruntu na tym osiedlu był zawyżony w stosunku do poziomu asfaltu ul. [...] i [...]. Na żadnej innej posesji na tej ulicy poziom gruntu nie jest wyższy od poziomu jezdni, poza osiedlem. Aby udało się zmieścić więcej domków zmieniono sposób użytkowania terenu, zlikwidowano nieprzekraczalną linię zabudowy i dzięki temu zamiast 18 domków udało się zaprojektować 22 bliźniaki, czyli 44 domki, a przy każdym mikroskopijny ogródek, który z pewnością nie wchłonie wody ze średniej wielkości opadów. W tym terenie nie ma kanalizacji deszczowej, więc zakopanie na jesieni ubiegłego roku, już po deszczach, przy domkach, kilkunastu zbiorników o łącznej pojemności ponad 70 m3 nie jest wystarczające do zabezpieczenia przed zalaniem gospodarstwa. Inwestor zamiast wywozić nadmiar ziemi z budowy dużą jej część rozplantował i w ten sposób podwyższył teren osiedla w stosunku do otaczających działek. Na działce skarżącego nr [...] znajduje się 5 zbiorników retencyjnych na wody opadowe o łącznej pojemności przekraczającej 1300 m3, a ta działka jest mniejsza od działek na których wybudowano osiedle o około 75%. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że zgodnie z treścią § 9 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. odległości myjni urządzeń ochrony roślin powinny wynosić co najmniej 30 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, silosów na kiszonki, magazynów pasz i ziarna oraz obiektów budowlanych służących przetwórstwu artykułów rolno-spożywczych (pkt 1); 5 m od granicy działki sąsiedniej (pkt 2). Potencjalne ograniczenie w możliwości zabudowy działki nr [...], z uwagi na konieczność odsunięcia się na 30 m od spornej inwestycji w przypadku zaprojektowania na działce nr [...] myjni urządzeń ochrony roślin nie przemawia za przyznaniem skarżącemu przymiotu strony w tym postępowaniu. Skarżący w postepowaniu administracyjnym nie wywodził swojego interesu prawnego z ograniczenia w możliwości realizacji inwestycji polegającej na budowie myjni urządzeń ochrony roślin. Skarżący nie przedłożył też żadnego dokumentu, który wskazywałby na zamiar wykonania w przyszłości tego typu inwestycji na działce nr [...]. Podnoszone przez skarżącego ograniczenie w zabudowie ma charakter potencjalny, a zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje aby skarżący zmierzał do realizacji takiej inwestycji. W myśl § 12 rozporządzenia budowle rolnicze uciążliwe dla otoczenia, w szczególności z uwagi na zapylenie, zapachy lub wydzielanie się substancji toksycznych, powinny być odizolowane od przyległych terenów pasem zieleni złożonym z roślinności średnio- i wysokopiennej. Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że działka nr [...] należąca do skarżącego jest oddzielona od działki inwestycyjnej m.in. pasem gruntu o szerokości ok. 3,5 m, na którym istnieją drzewa iglaste/liściaste oraz drogą (zob. proj. bud. projekt zagospodarowania terenu, rys. nr A-01, str. 35A). Stąd też nie sposób uznać aby działka ta znajdowała się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 rozporządzenia. Stosownie do treści § 30 ust. 1 rozporządzenia składy otwarte węgla, koksu i żużla powinny być położone w terenie, w którym nie gromadzą się wody opadowe. Przepis ten nie określa żadnych norm odległościowych jakie należy zachować w przypadku sytuowania składów otwartych węgla, koksu i żużla, lecz stanowi jedynie, że tego typu inwestycja może powstać na terenie, na którym nie gromadzą się wody opadowe. Skarżący podnosi, że gromadzące się na jego działce wody opadowe spływają z terenu nieruchomości inwestycyjnej. Skarżący nie przedstawił jednak w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją GINB z 24 stycznia 2022 r., żadnych dowodów na potwierdzenie podnoszonej przez niego okoliczności. Z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z 14 maja 2020 r. wynika, że wody opadowe będą odprowadzane poprzez rozsączenie na własnym gruncie, zapewniając kierunek odpływu nieszkodzący gruntom sąsiednim (zob. proj. bud. Odprowadzanie wód deszczowych str. 12). W związku z powyższym w ocenie GINB działka skarżącego nie znajduje w obszarze oddziaływania spornej inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 30 rozporządzenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że jedynie oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie stanowi podstawę do ustalenia interesu prawnego strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Natomiast sama tylko potencjalna, teoretyczna możliwość ograniczeń w sposobie zagospodarowania działki wskutek powstania w sąsiedztwie obiektu budowlanego nie wystarcza do przyznania przymiotu strony (zob. wyrok WSA w Warszawie z 8 stycznia 2019 r., VII SA/Wa 979/18). W odniesieniu do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, że Wojewoda Mazowiecki pismem z 18 listopada 2021 r. poinformował strony postępowania, w tym W. K., o przekazaniu odwołania wraz z aktami sprawy Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Skarżący na etapie postępowania odwoławczego miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy, lecz nie skorzystał z tej możliwości. W piśmie procesowym z dnia 20 czerwca 2022 r. skarżący wskazał, że na skutek likwidacji zbiorników do magazynowania wód opadowych na działkach inwestora przyczyniła się w zasadniczy sposób do poniesienia przez niego strat na skutek dwukrotnego zalania jego gospodarstwa w lipcu 2021 r. Do pisma procesowego z dnia 9 sierpnia 2022 r. skarżący załączył decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. Nr 4/2022 nakazującą inwestorowi i właścicielom domów na terenie inwestycji zwiększenie retencji wód opadowych i roztopowych z terenu działek nr [...] i [...] do wielkości 74 m3 poprzez zastosowanie urządzeń gromadzących wodę oraz pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 kwietnia 2022 r. dotyczące przeprowadzenia czynności kontrolnych w sprawie zmiany ukształtowania terenu działek nr [...] i [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2022 poz. 329 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Podstawą prawną do oceny interesu prawnego wnioskodawcy był art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm.), zgodnie z którym, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Organ słusznie uznał, że w tej sprawie zastosowanie ma art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego wersji obowiązującej do dnia 19 września 2020 r., gdyż wniosek o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji został złożony 24 sierpnia 2020 r., a więc przed wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r, poz. 471). Zgodnie z treścią art. 25 tej ustawy, do spraw nieuregulowanych ustawą zmienioną w art. 1, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmieniającej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że przy określeniu kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę prowadzonego zarówno w trybie zwykłym jak i w trybie nadzwyczajnym, którym jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, decydujące znaczenie ma przepis art. 28 ust. 2 p.b. (wyrok NSA z 18.01.2022r., II OSK 470/19, wszystkie orzeczenia publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę są właściciele sąsiednich nieruchomości, o ile istnieje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na te nieruchomości, biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestycyjną (wyrok NSA z 21 czerwca 2022 r., II OSK 751/19). Ocena wpływu konkretnej inwestycji na sąsiedni obszar obejmuje szereg zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na znajdujące się w sąsiedztwie nieruchomości, co należy oceniać w kontekście prawa publicznego (np. przepisy z zakresu ochrony środowiska, zagospodarowania przestrzennego, prawa wodnego). W orzecznictwie wskazuje się również, że brak bezpośredniego sąsiedztwa pomiędzy nieruchomościami nie musi automatycznie oznaczać braku przymiotu strony, gdyż obszar oddziaływania obiektu może obejmować także tereny dalej położone, ale pozostające w zasięgu wpływów planowanej inwestycji (wyrok NSA z dnia 2 września 2021 r., II OSK 3076/18). W tej sprawie przedmiotem wniosku W. K. o stwierdzenie nieważności jest decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 14 maja 2020 r., nr 83/D/20 wydana na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.). Decyzją tą organ zmienił ostateczną decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 28 marca 2019 r., nr 57/D/19 zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu dla zamierzenia budowlanego polegającego na budowie zespołu 22 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych wolnostojących (I i II etap) na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w W. oraz zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. Sp. k. pozwolenia na budowę 18 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych wolno stojących z zewnętrzną instalacją gazu wraz z elementami zagospodarowania terenu i infrastrukturą techniczną (ciąg pieszo-jezdny, zewnętrzna instalacja kanalizacji sanitarnej, wody, elektryczna, gazowa, teletechniczna) na działce nr [...] i części działki nr [...], w ten sposób, że zatwierdził zamienny projekt zagospodarowania terenu dla całej inwestycji oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. Sp. k. pozwolenia na budowę 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych wolnostojących z zewnętrzną instalacją gazu wraz elementami zagospodarowania terenu i infrastrukturą techniczną (ciąg pieszo-jezdny, zewnętrzna instalacja kanalizacji sanitarnej, wody, elektryczna, gazowa, techniczna) na części działki nr [...] przy ul. [...] w W., stanowiących II etap inwestycji. Zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę związana była z wydaniem przez Zarząd Dzielnicy [...] decyzji o warunkach zabudowy Nr 122/2019 z dnia 3 grudnia 2019 r. i likwidacją nieprzekraczalnej linii zabudowy od ul. [...], która była ustalona na 9 m od granicy działki drogowej, co pozwoliło na zbliżenie budynków do granicy działki drogowej na odległość 4 m, a tym samym również na zbliżenie budynków do granicy działki skarżącego. Decyzją zmieniającą organ zatwierdził również projekt budowlany realizacji II etapu inwestycji - budowy 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych wolno stojących z zewnętrzną instalacją gazu wraz elementami zagospodarowania terenu i infrastrukturą techniczną (ciąg pieszo-jezdny, zewnętrzna instalacja kanalizacji sanitarnej, wody, elektryczna, gazowa, techniczna) na części działki nr [...] (str. 7 projektu budowlanego). Organy prawidłowo przyjęły, że wobec treści art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, interes prawny skarżącego może być rozpatrywany tylko w odniesieniu do działki nr [...], której jest on właścicielem. Przepis ten nie przyznaje przymiotu strony podmiotom, którym przysługuje prawo użytkowania nieruchomości (działka nr [...]). Z ustaleń organów obu instancji wynika, że działka inwestycyjna nr [...] oddzielona jest od działki nr [...] (będącej własnością skarżącego), działką drogową nr [...] oraz wąską działką nr [...], co do której przysługuje skarżącemu prawo użytkowania. Realizowane w ramach II etapu inwestycji budynki mieszkalne jednorodzinne dwulokalowe A17, A19, A21 (o wysokości 8,35 m w kalenicy) zostały zaprojektowane na działce nr [...] w odległości ok. 14 m od granicy działki nr [...], zaś budynek B22 (o wysokości 8,65 m w kalenicy) został zaprojektowany na działce nr [...] w odległości ok. 16 m od granicy działki nr [...]. Usytuowana najbliżej względem działki nr [...] wiata śmietnikowa przy budynku A-17, została zaprojektowana w odległości ok. 10 m od granicy działki nr [...]. Zaprojektowane najbliżej względem działki nr [...] miejsca postojowe przy budynku A-17 zostały zaplanowane w odległości ok. 11 m od granicy działki nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że usytuowanie obiektów budowlanych wchodzących w skład II etapu inwestycji nie ma wpływu na możliwość zabudowy i zagospodarowania nieruchomości skarżącego, gdyż zachowane zostały wszystkie normy przewidziane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 z późn. zm.). Działka skarżącego nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia, wyznaczonym w oparciu o przepisy § 12 (dotyczący sytuowania budynków), § 13 (dotyczący przesłanianie budynków), § 60 (dotyczący nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 19 (dotyczący sytuowania stanowisk postojowych), § 23 (dotyczący sytuowania miejsc do gromadzenia odpadów stałych) rozporządzenia. Z dokumentacji projektowej spornej inwestycji wynika, że realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia nie pozbawi nieruchomości skarżącego dostępu do mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie wpływa też na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. ww. rozporządzenia) oraz na warunki sanitarne. Ponadto, sporne przedsięwzięcie inwestycyjne nie niesie za sobą ponadnormatywnych uciążliwości związanych z emisją zanieczyszczeń. Sąd podziela stanowisko organu w tym zakresie. Organy rozpatrujące tę sprawę pominęły jednak przy ocenie zakresu oddziaływania spornej inwestycji na nieruchomość skarżącego wskazywaną przez niego okoliczność naruszenia stosunków wodnych na gruncie. Z twierdzeń skarżącego wynika, że na skutek realizacji inwestycji nastąpiło naruszenie stosunków wodnych na działkach nr [...] i [...], co spowodowało dwukrotne zalanie jego nieruchomości w lipcu 2021 r. w czasie ulewnych opadów. Z treści art. 234 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r., poz. 2233 ze zm.) wynika, że właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie. Zgodnie z § 29 powołanego rozporządzenia dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 września 2020 r., II OSK 1311/20 w świetle regulacji art. 234 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego z 2017 r. nie może budzić wątpliwości, iż właściciel nieruchomości posiada prawnie chroniony interes wyrażający się w tym, by właściciele nieruchomości sąsiednich nie zmieniali, ze szkodą dla jego nieruchomości, stosunków wodnych na gruncie, w tym w szczególności kierunku i natężenia odpływu wód opadowych lub roztopowych, a takowe niebezpieczeństwo niewątpliwie rodzi tak podniesienie powierzchni nieruchomości zabudowywanej w projekcie w pierwotnym kształcie, jak i zwiększenie wielkości tego wyniesienia w wyniku zmiany zatwierdzonego projektu. Skarżący powołał się w tym zakresie na pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia 6 kwietnia 2022 r. skierowane do Wydziału Infrastruktury Urzędu Dzielnicy [...] dotyczące przeprowadzonej kontroli na działkach nr [...] i [...], w trakcie której ustalono, że w dniach 3 i 4 lipca 2021 r. wody opadowe z osiedla na działkach nr [...] i [...] wylewały się na ul. [...] i ul. [...] i spływały na sąsiednie posesje. Z uwagi na niewielką przepuszczalność gruntu na terenie osiedla, pomimo nieznacznego nachylenia terenu przy deszczach nawalnych grunt na powstałym osiedlu nie jest w stanie przyjąć w krótkim czasie takiej ilości wody oraz nadmiaru jej wydostać na zewnątrz. Organ nadzoru budowlanego stwierdził, że usytuowanie budynków i zasadnicze rzędne terenu inwestycji zwłaszcza od strony ul. [...] i [...] są zgodne z zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu. Inwestor realizuje przedmiotową inwestycję zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, lecz podjął działania zapobiegające ponowieniu się sytuacji, która miała miejsce w dniach 3 i 4 lipca 2021 r. poprzez zainstalowanie szczelnych zbiorników na wody opadowe. Do pisma procesowego z dnia 9 sierpnia 2022 r. skarżący załączył również decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. Nr 4/2022 nakazującą inwestorowi i właścicielom domów na terenie inwestycji zwiększenie retencji wód opadowych i roztopowych z terenu działek nr [...] i [...] do wielkości 74 m3 poprzez zastosowanie urządzeń gromadzących wodę. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że zmiana zagospodarowania terenu na działkach nr [...] i [...] poprzez zwiększenie powierzchni nieprzepuszczalnej spowodowała zwiększony spływ wód na działkę nr [...]. Ponadto w dołączonych do tej sprawy aktach sprawy sygn. akt VII SA/Wa 356/21 (k.29-31) znajdują się fotografie obrazujące zalanie wodami opadowymi nieruchomości skarżącego w lipcu 2021 r. W ocenie Sądu, wskazane okoliczności dotyczące naruszenia stosunków wodnych na działkach nr [...], [...] i [...] świadczą o tym, że nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, w tej jej części, która stanowi etap II (budowa czterech budynków w zbliżeniu do granicy działki drogowej i działki skarżącego nr [...]) i która została objęta kwestionowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją zmieniającą Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 14 maja 2020 r. Zdaniem Sądu, skarżący posiada zatem interes prawny wynikający z przepisów art. 234 ust. 1 Prawa wodnego i § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, dający mu przymiot strony na podstawie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 14 maja 2020 r. W związku z tym, że skarżący prowadzi na działce nr [...] gospodarstwo ogrodnicze, powołał się on również w skardze na naruszenie przepisów § 9 pkt 1, § 12, § 30 i § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowie rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r., poz. 81). W odniesieniu do zarzutu naruszenia § 9 ww. rozporządzenia w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że zgodnie z tym przepisem odległości myjni urządzeń ochrony roślin powinny wynosić co najmniej 30 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, silosów na kiszonki, magazynów pasz i ziarna oraz obiektów budowlanych służących przetwórstwu artykułów rolno-spożywczych (pkt 1); 5 m od granicy działki sąsiedniej (pkt 2). Sąd nie podziela stanowiska organu, że samo potencjalne ograniczenie w możliwości zabudowy działki nr [...], z uwagi na konieczność odsunięcia się na 30 m od spornej inwestycji w przypadku zaprojektowania na działce nr [...]5 myjni urządzeń ochrony roślin nie przemawia za przyznaniem skarżącemu przymiotu strony w tym postępowaniu. Fakt, iż skarżący nie przedłożył żadnego dokumentu, który wskazywałby na zamiar wykonania w przyszłości tego typu inwestycji na działce nr [...] nie ma wpływu na ocenę jego interesu prawnego w tym zakresie. Zgodnie z § 12 ww. rozporządzenia budowle rolnicze uciążliwe dla otoczenia, w szczególności z uwagi na zapylenie, zapachy lub wydzielanie się substancji toksycznych, powinny być odizolowane od przyległych terenów pasem zieleni złożonym z roślinności średnio- i wysokopiennej. Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że działka nr [...] należąca do skarżącego jest oddzielona od działki inwestycyjnej m.in. pasem gruntu o szerokości ok. 3,5 m, na którym istnieją drzewa iglaste/liściaste oraz drogą. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organu, że nie sposób uznać aby działka skarżącego znajdowała się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 rozporządzenia. W odniesieniu do zarzutu naruszenia § 30 ust. 1 ww. rozporządzenia, który stanowi, że składy otwarte węgla, koksu i żużla powinny być położone w terenie, w którym nie gromadzą się wody opadowe, organ wskazał w odpowiedzi na skargę, że skarżący podniósł, że gromadzące się na jego działce wody opadowe spływają z terenu nieruchomości inwestycyjnej, lecz nie przedstawił w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją GINB z dnia 24 stycznia 2022 r., żadnych dowodów na potwierdzenie podnoszonej przez niego okoliczności. Z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 14 maja 2020 r. wynika, że wody opadowe będą odprowadzane poprzez rozsączenie na własnym gruncie, zapewniając kierunek odpływu nieszkodzący gruntom sąsiednim (zob. proj. bud. Odprowadzanie wód deszczowych str. 12). Należy jednak zauważyć, że pomimo takiego stwierdzenia w projekcie budowlanym, z okoliczności sprawy wynika, że przyjęta w projekcie ochrona przed naruszeniem stosunków wodnych na nieruchomościach sąsiednich, w tym na działce skarżącego, okazała się niewystarczająca. Pomimo zawartych w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia stanu wód na działce skarżącego i podtopienia jego gospodarstwa ogrodniczego w lipcu 2021 r. organ nie podjął żadnych czynności, aby wyjaśnić te okoliczności mające wpływ na ocenę obszaru oddziaływania tej inwestycji i interes prawny skarżącego, choć skarżący wskazywał w odwołaniu m.in. na czynności kontrolne podejmowane w tej sprawie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy, czy Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta. W związku z powyższym, zasadne są zarzuty skargi naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie sprawy przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes skarżącego. W ocenie Sądu, niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przez organ § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588 ze zm.) dotyczącego wyznaczenia granic obszaru analizowanego, gdyż przepis ten miał zastosowanie w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, a nie w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 k.p.a. wskazać należy, że Wojewoda Mazowiecki pismem z 18 listopada 2021 r. poinformował strony postępowania, w tym W. K., o przekazaniu odwołania wraz z aktami sprawy Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Natomiast organ odwoławczy nie poinformował odwołującego się o uprawnieniach wynikających z art. 79a k.p.a. Skarżący nie wykazał jednak wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że decyzje organów obu instancji wydane w przedmiocie umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 105 § 1 k.p.a. i art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, uchylił zaskarżoną decyzję, a na podstawie art. 135 p.p.s.a. - również decyzję organu I instancji. Po zwrocie akt sprawy, organ I instancji powinien merytorycznie rozpoznać wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 14 maja 2020 r., nr 83/D/20. Natomiast w odniesieniu do wniosku skarżącego o wzruszenie ostatecznej decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z 28 marca 2019 r., nr 57/D/19 wskazać należy, iż kontrola tej decyzji wykracza poza granice tej sprawy. Jak wskazał organ I instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia 26 października 2021 r. Wojewoda Mazowiecki decyzją Nr 786/OPON/2020 z dnia 30 października 2020 r. umorzył postępowanie w sprawie o stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę Prezydenta m. st. Warszawy Nr 57/D/19 z dnia 28 marca 2019 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania W. K., decyzją z dnia 4 lutego 2021 r., utrzymał w mocy ww. decyzję. Skarżący nie skorzystał z prawa do złożenia skargi do Sądu na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 lutego 2021 r. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. na wniosek stron postępowania.