VII SA/Wa 650/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. "P." na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie poprawy warunków ochrony przeciwpożarowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Pismem z dnia 13 lutego 2017 R. "P." (dalej jako "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], w przedmiocie poprawy warunków ochrony przeciwpożarowej. Kwestionowanym rozstrzygnięciem organ nakazał R. "P.", w terminie do dnia 31 sierpnia 2018 r., zapewnić właściwą długość dojścia ewakuacyjnego z budynku wynoszącą nie więcej niż: - 60 m dla jednego dojścia (w tym nie więcej niż 20 m po poziomej drodze ewakuacyjnej, - 100 m dla dojścia najkrótszego, przy co najmniej dwóch dojściach, przy czym dla "drugiego" dojścia dopuszcza się długość większą o 100% od długości określonej dla najkrótszego. Dojścia te nie mogą się krzyżować ani pokrywać, lub zastosować rozwiązania zamienne, w odniesieniu do ww. wymagań w przypadku braku możliwości ich realizacji w pełnym zakresie, wskazane na podstawie opracowanej ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i uzgodnione z [...] Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. W skardze R. "P." zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że spółdzielnia nie prowadzi działalności zorientowanej na osiąganie dochodów. Ponadto spółdzielnia nie może odnosić korzyści majątkowych kosztem swoich członków, co dodatkowo limituje środki finansowe spółdzielni. Skarżąca wskazała, że nie posiada wolnych środków finansowych na wykonanie robót wskazanych w decyzji oraz możliwości ich pozyskania bez szkody dla podstawowej działalności i swoich członków. Skarżąca podniosła, że wszelkie większe roboty są prowadzone w spółdzielni w oparciu o wieloletnie plany finansowania remontów nieruchomości. Obecnie obowiązuje Wieloletni plan remontów nieruchomości R. "P." na lata 2015-2019 i wszelkie środki finansowe na roboty w budynkach spółdzielni są już rozdzielone. Wykonanie przez skarżącą robót w terminie wskazanym w decyzji byłoby równoznaczne z koniecznością zaciągnięcia poważnych zobowiązań kredytowych, bądź przerzucania kosztów inwestycji na członków spółdzielni. W ocenie skarżącej zapewnienie drogi ewakuacyjnej odpowiedniej długości, może być równoznaczne z koniecznością przebudowania 30-letniego, zamieszkanego budynku, co w praktyce byłoby równoznaczne z rozbiórką części bądź całego budynku. W ocenie skarżącej wykonanie powyższych robót spowoduje istotną szkodę w majątku spółdzielni i może być nieodwracalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W rozpatrywanej sprawie, skarżąca źródła niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody upatruje w konieczności podjęcia czynności prawnych i poniesienia nakładów finansowych związanych z wykonaniem określonych obowiązków, dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Wnioskując o wstrzymanie skarżąca nie wskazała jednak żadnych konkretnych zdarzeń, skutków, czy okoliczności umożliwiających ocenę wykonania decyzji z punktu widzenia powyższego przepisu. Skarżąca nie wykazała kosztów jakie miałaby ponieść, nie wykazała jaki jest stosunek nałożonego na skarżącą obowiązku w stosunku do jej dochodów i majątku. Analizując zasadność powyższej argumentacji należy podkreślić, że bez uprawdopodobnienia wysokości kosztów przeprowadzenia koniecznych robót, kondycji finansowej wnioskodawcy i bez wykazania wpływu wykonania nałożonego zaskarżoną decyzją obowiązku na jego finanse, nie sposób uznać, iż ze względów finansowych wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić stronę na niebezpieczeństwo wywołania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca wskazała wyłącznie hipotetyczne skutki wykonania decyzji, takie jak przypuszczenie co do konieczności rozbiórki części budynku czy ogólnikowe twierdzenie o konieczności poniesienia wysokich kosztów i zaciągnięcia w związku z tym pożyczek. Tymczasem udzielenie ochrony tymczasowej nie może opierać się na zdarzeniach przyszłych i niepewnych. Reasumując stwierdzić należy, iż strona skarżąca nie wykazała okoliczności, pozwalających stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.