VII SA/Wa 62/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], znak: [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako [...]WINB) – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej jako k.p.a., oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 290) po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej jako PINB) Nr [...] z dnia [...] września 2016r., znak: [...], umarzającej postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego w sprawie robót budowlanych związanych z wymianą drzwi wejściowych do budynku i sposobu korzystania z wejścia z zewnątrz (od strony boiska) do budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. H. w W. – umorzył postępowanie odwoławcze. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2016 r., umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego w sprawie robót budowlanych związanych z wymianą drzwi wejściowych do budynku i sposobu korzystania z wejścia z zewnątrz ( od strony boiska) do budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. H. w W. Decyzja organu powiatowego wydana została w oparciu o przeprowadzone w dniu 22 czerwca 2016 r. oględziny. Wykazały one, że w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. H. w W., od strony boiska znajduje się dodatkowe wejście do budynku, użytkowane codziennie przez mieszkańców. Wskazano, że od zewnątrz wejście do budynku jest możliwe po otwarciu kluczem, brak domofonu. Z zebranych informacji wynikało, że wejście było zamknięte do 2007 r., natomiast w 2008 r. wymieniono drzwi wejściowe. W trakcie oględzin nie stwierdzono zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. PINB wskazał, że wymiana stolarki drzwiowej w budynku, jeżeli nie następuje ingerencja w ścianę nośną budynku polegająca na zmianie wielkości otworów drzwiowych, nie stanowi robót budowlanych objętych zakresem przedmiotowym ustawy - Prawo budowlane. Tym samym, przeprowadzenie takich czynności nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia właściwemu miejscowo organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Organ wskazał, że częstotliwość i sposób korzystania z dodatkowych drzwi wejściowych do budynku znajduje się poza uregulowaniami Prawa budowalnego. W związku z powyższym organ I instancji uznał postepowanie w niniejszej sprawie za bezprzedmiotowe i wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. S. Organ II instancji zaskarżoną decyzją umorzył postepowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy uznał, że odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] września 2016 r. zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną postępowania administracyjnego. Organ wskazał, że legitymację strony do wniesienia odwołania należy oceniać według przepisów art. 28, 29 i 30 k.p.a. Wskazał, że w jego ocenie wnoszący odwołanie J. S. nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Organ podkreślił, że skarżący jest właścicielem lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, usytuowanym przy ul. H. w W., natomiast zarządcą tego budynku jest Wspólnota Mieszkaniowa H. i [...]. Dla poparcia swojego stanowiska [...]WINB przedstawił orzecznictwo mówiące, że w postępowaniu przed organami administracji publicznej członkom wspólnot mieszkaniowych nie przysługują prawa strony i tym samym członkowie wspólnoty mieszkaniowej nie posiadają legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym, lecz reprezentowani są przed przez statutowo właściwe organy wspólnoty. W obrocie publicznym członków wspólnoty reprezentuje jej zarząd, którego członkowie powoływani są na mocy odpowiedniej uchwały. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja PINB [...] Nr [...] z dnia [...] września 2016 r. dotyczy sprawy związanej z częściami wspólnymi budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz, że podejmowanie czynności odnoszących się do nieruchomości wspólnej zastrzeżone jest do kompetencji wspólnoty mieszkaniowej, która działa za członków wspólnoty. Ponadto organ podkreślił, że J. S. nie posiada własnego, indywidualnego interesu prawnego będącego podstawą uznania go za stronę w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie oraz, że samo doręczenie decyzji Nr [...] skarżącemu nie przesądza o otrzymaniu statusu strony. Pismem z dnia 13 grudnia 2016 r. J. S. wniósł skargę na powyższą decyzję . Skarżący wnosił o uchylenie decyzji w całości i merytoryczne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. Na poparcie swojej skargi wskazał, że to na skutek jego doniesienia z dnia 6 kwietnia 2016 r. PINB wszczął postępowanie administracyjne związane z wykonywaniem robót budowlanych polegających na modernizacji pochylni przeznaczonej dla ruchu osób niepełnosprawnych związanej z budynkiem przy ul. H. w W. Skarżący podniósł, że w przedmiotowej sprawie był i jest stroną, o której mowa w art. 28 k.p.a. Skarżący podkreślił, że jest zainteresowany rozstrzygnięciem merytorycznym tej sprawy, a najlepszym dowodem na okoliczność, że był i w dalszym ciągu jest stroną było doręczenie decyzji Nr [...]. Skarżący uważa, że odbierając mu możliwość bycia stroną zostaje naruszona zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich kultury prawnej z art. 8 k.p.a. Ponadto skarżący nadmienił, że równolegle z niniejszą sprawą toczyła się bowiem merytorycznie ta sama sprawa w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, który wyrokiem z dnia 15 czerwca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1824/15 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Na skutek powyższego [...]WINB zwrócił akta sprawy celem ponownego rozpatrzenia sprawy. W trosce o jednolitość orzecznictwa w sprawach dotyczących obywateli oraz zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej z art. 7 k.p.a. wskazane jest, w przekonaniu skarżącego, łączne rozpatrywanie obu tych spraw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że również organ I instancji nie uznał skarżącego za stronę postępowania, o czym świadczyć ma fakt, iż decyzja Nr [...] została doręczona J. S. jedynie "do wiadomości". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2016 r., nr [...],o umorzeniu postępowania odwoławczego. Zgodzić się trzeba z organem , że przepis art. 138 § 1 pkt 3 kpa znajduje zastosowanie w przypadku, w którym odwołanie nie pochodzi od strony postępowania. Sąd orzekający podziela tezę wyrażonej w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego OPS 16/98, wedle której stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Stosownie do treści art. 127 § 1 k.p.a. prawo do wniesienia odwołania przysługuje bowiem wyłącznie stronie. Należy przy tym podkreślić, że prawo do wniesienia odwołania służy nie tylko stronie, która brała udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, ale także stronie, która nie brała udziału w tym postępowaniu. Oznacza to, że odwołanie może wnieść także podmiot, który mógł być stroną w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powyższe dostrzegł i za konieczne uznał w pierwszej kolejności rozważenie, czy odwołujący się ma przymiot strony w sprawie, a analiza jaką w tym zakresie przeprowadził była wyczerpująca. Po rozpatrzeniem odwołania podmiotu, który twierdzi, że zaskarżona decyzja dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku, a organ stwierdzi w wyniku jego rozpatrzenia, że ta jednostka nie ma w danej sprawie indywidualnej interesu prawnego lub obowiązku to organ odwoławczy wydaje wówczas decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, wyd. 5, Warszawa 2007, s. 281 - 282). W ocenie Sądu dokonana przez organy ocena przymiotu strony J. S. jest prawidłowa, zaś zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z normą art. 138 § 1 pkt 3 kpa związku z art. 28 kpa. Stosownie do treści art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Źródłem interesu prawnego lub obowiązku jest zawsze przepis prawa materialnego, odnoszący się do sfery prawnej podmiotu i wywierający bezpośredni wpływ na sferę praw i obowiązków podmiotu. Aby określony podmiot mógł być uznany za stronę postępowania administracyjnego musi istnieć przepis prawa materialnego wskazujący, że interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. Przedmiotem postępowania przed organem nadzoru budowlanego były roboty budowlane związane z wymianą drzwi wejściowych do budynku i sposobem korzystania z wejścia z zewnątrz ( od strony boiska) do budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. H. w W. Skarżący jest właścicielem lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, usytuowanym przy ul. H. w W., natomiast zarządcą tego budynku jest Wspólnota Mieszkaniowa H. i [...]. Słusznie organ odwoławczy podniósł, iż decyzja PINB [...] Nr [...] z dnia [...] września 2016 r. dotyczy sprawy związanej z częściami wspólnymi budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz, że podejmowanie czynności odnoszących się do nieruchomości wspólnej zastrzeżone jest do kompetencji wspólnoty mieszkaniowej, która działa za członków wspólnoty. Należy podkreślić, iż zasada ta obowiązuje w budynkach, w których funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa(wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., II OSK 583/12, Lex nr 1483452; wyrok WSA w Opolu z 26 czerwca 2014 r., II SA/Op 296/11, Lex nr 1490661; wyrok WSA w Warszawie z 24 września 2014 r., VII SA/Wa 1220/14, Lex nr 1553949; wyrok NSA z 24 września 2014 r., II OSK 647/13, Lex nr 1664446; wyrok NSA z 4 listopada 2015 r., II OSK 511/14, Lex nr 1990843; wyrok NSA z 6 maja 2016 r., II OSK 2096/14, Lex nr 2083419). Od powyższej zasady mogą mieć miejsce wyjątki, jednak pod warunkiem że właściciel lokalu, członek wspólnoty mieszkaniowej, wykaże swój indywidualny interes prawny, odrębny od tego, który ma wspólnota (wyrok NSA z 9 maja 2003 r., IV SA 2995/01, Lex nr 685014; A. Ostrowska (w:) Prawo budowlane. Komentarz, red. A. Gliniecki, wyd. 3, Warszawa 2016, s. 274-275). Jak wynika z twierdzeń skargi, skarżący przede wszystkim kwestionuje sposób korzystania z dodatkowych, istniejących już wcześniej ale nie używanych drzwi wejściowych do budynku ze względu na związany z tym hałas i przepływ chłodnego powietrza. Kwestie powyższe mogą zostać zakwalifikowane jedynie jako interes faktyczny, tym bardziej, iż nie są one związane z wykonanymi robotami budowlanymi ale z zachowaniem porządku w budynku ( zamykanie drzwi) i być może koniecznością założenia domofonu, z którym to postulatem skarżący winien zwrócić się do władz wspólnoty. Żadna jednak z powyższych okoliczności nie statuuje po stronie skarżącego przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Odnosząc się do podnoszonej w skardze kwestii połączenia rozpoznania sprawy niniejszej ze sprawą o sygn.akt VII SA/Wa 1824/15, Sąd wyjaśnia, iż sprawa VII SA/Wa 1824/15 została prawomocnie zakończona wyrokiem z dnia 15 czerwca 2016r. którym Sąd uchylił decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji, uznając, iż roboty budowlane polegające na remoncie pochylni, które polegały na wymianie nawierzchni pochylni na nawierzchnię z kostki betonowej, wykonaniu na murkach ocieplenia ze styropianu oraz wykończeniu tynkiem i wymianie balustrady oraz nowego pochwytu w budynku ul. H. w W., nie wymagały pozwolenia na budowę, nie podlegały obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi, ani rygorom procesowym z nim związanym. Należy w końcu podkreślić, że interes faktyczny czy też konflikt z organami wspólnoty nie stanowi o istnieniu indywidualnego interesu prawnego skarżącego w niniejszym postępowaniu. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami. Administracyjnymi.