VII SA/Wa 591/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej " [...]" w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę

1. Zaskarżonym postanowieniem [...] stycznia 2022 r. nr [...] M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. 2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach. 2.1. Decyzją nr [...] z [...] listopada 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] (dalej: organ I instancji, PINB) nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej [...] (dalej: strona skarżąca, Wspólnota) usunięcie, w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, stwierdzonych nieprawidłowości złego stanu technicznego tarasu przylegającego do lokalu nr 702 budynku przy ul. [...] w W., poprzez wykonanie czynności wskazanych w tej decyzji zgodnie z zaleceniami zawartymi w "Projekcie naprawczym tarasu przy lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w W." z października 2018 r. W związku z niewykonaniem przez Wspólnotę obowiązku wskazanego w powyższej decyzji, [...] marca 2021 r. PINB wystawił upomnienie nr [...] wzywające podmiot zobowiązany do wykonania tego obowiązku, doręczone Wspólnocie 8 marca 2021 r. W dniu 11 maja 2021 r. podczas czynności kontrolnych na nieruchomości przy ul. [...] w W. stwierdzono, że obowiązek nałożony ww. decyzją nie został wykonany. Wobec powyższego w dniu 15 czerwca 2021 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...], który skutecznie doręczono podmiotowi zobowiązanemu 21 czerwca 2021 r. Podczas czynności kontrolnych 10 sierpnia 2021 r. stwierdzono, że nakaz określony w decyzji nadal nie został wykonany. Postanowieniem z [...] września 2021 r. nr [...] z dnia [...]09.2021 r. PINB nałożył na Wspólnotę grzywnę w wysokości 50.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku nałożonego ww. decyzją z [...] listopada 2019 r. (postanowieniem z [...] października 2021 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – dalej: WINB utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie). 2.2. Pismem z 22 września 2021 r. Wspólnota podniosła zarzut braku wymagalności obowiązku oraz wniósł o uznanie zarzutu w całości za uzasadniony i umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości. Wspólnota wskazała, że organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne, mimo że w rzeczywistości brak jest wymagalności obowiązku. Jej zdaniem, organ nie miał podstaw do wszczęcia postępowania, ponieważ Wspólnota wykonuje obowiązki nałożone przez organ, a działania te nie zostały przez organ prawidłowo ocenione i zweryfikowane. W piśmie tym opisano również problemy natury finansowej i proceduralnej związane z wykonaniem ciążącego na Wspólnocie obowiązku wynikającego z decyzji PINB. 2.3. Postanowieniem z [...]października 2021 r. nr [...] PINB w całości oddalił wniesione zarzuty, powołując się na art. 34 § 1 i 2 oraz art. 5 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427; dalej: u.p.e.a). 2.3.1. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, organ stwierdził, że obowiązek określony w decyzji PINB nr [...] z [...] listopada 2019 r. jest wymagalny, albowiem decyzją z [...]czerwca 2020 r. nr [...] WINB utrzymał w mocy tę decyzję organu I instancji. Następnie PINB podniósł, że obowiązek wynikający z ww. decyzji stał się wymagalny [...] grudnia 2020 r., co oznacza, że do tego dnia roboty budowlane wskazane w ww. decyzji miały być zakończone. Organ podkreślił, że pomimo wymagalności decyzji, ze wszczęciem postępowania egzekucyjnego wstrzymano się do 15 czerwca 2021 r. z zachowaniem wszystkich czynności poprzedzających to postępowanie. W ocenie organu, opieranie argumentacji zarzutu na trudnościach finansowych i bierności mieszkańców budynku w zebraniu środków na wykonanie remontu wynikającego z decyzji na nie stanowi o zasadności złożonego zarzutu, a przez to – podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego. 2.4. W zażaleniu na to postanowienie, Wspólnota zarzuciła PINB naruszenie: – art. 107 § 3 w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nieprzytoczenie przez organ w uzasadnieniu postanowienia z [...] października 2021 r. wystarczającej argumentacji co do oddalenia wniesionych przez zarzutów w całości, jak i nierozpoznanie wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, co doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy, – art. 33 § 2 pkt 6 lit. c w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez nieprawidłowe uznanie i błędną ocenę materiału dowodowego, że obowiązek nałożony na Wspólnotę jest wymagalny a w konsekwencji nie istnieją podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji gdy organ nie miał podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, ponieważ Wspólnota wykonuje obowiązki nałożone przez organ poprzez podjęcie starań o uzyskanie kredytu na sfinansowanie prac z uwagi na brak zgody Wspólnoty na pokrycie tych kosztów, a działania te nie zostały przez organ prawidłowo ocenione i zweryfikowane; – art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ wystarczającego postępowania wyjaśniającego i niepoczynienie żadnych ustaleń rzekomego niewykonania przez Wspólnotę obowiązku nałożonego przez organ, co nie stanowi wystarczającego wyjaśnienia sprawy przez organ co doprowadziło do bezpodstawnego oddalenia wniesionego przez Wspólnotę zarzutu w całości. Wspólnota wniosła również o zawieszenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na to, że Wspólnota wniosła zażalenie na postanowienie PINB z [...] września 2021 r. nr [...] oraz złożyła wniosek o zmianę postanowienia organu z dnia [...] września 2021 r. nr [...]. 2.5. Zaskarżonym postanowieniem z [...] stycznia 2022 r. nr [...] WINB utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji. 2.5.1. W ocenie WINB, organ powiatowy dokonał właściwej kwalifikacji i oceny zarzutu braku wymagalności obowiązku, wniesionego przez Wspólnotę, wykazując przy tym jego bezzasadność. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzji ostatecznej służy domniemanie legalności, zatem jest ona obowiązująca i powinna być wykonywana. Natomiast adresat decyzji, który odmawia jej wykonywania czyni to na własne ryzyko, bowiem do czasu, kiedy decyzja nie zostanie wycofana z obrotu prawnego, może być egzekwowana w trybie egzekucji administracyjnej przy użyciu dostępnych środków. WINB wskazał, że wobec niewykonania obowiązku organ powiatowy był zobowiązany do wszczęcia i prowadzenia postępowania celem wyegzekwowania od podmiotu zobowiązanego obowiązku na niego nałożonego. Egzekwowany obowiązek nie został wykonany, nie został umorzony, nie przedawnił się i nie wygasł, a jego wykonalność nie została wstrzymana, a także jest obowiązkiem istniejącym i wymagalnym. Wobec powyższego PINB prawidłowo podjął czynności egzekucyjne celem wyegzekwowania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją administracyjną. WINB wyjaśnił, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Nie znaczy to jednak, iż organ nadrzędny jest zwolniony od badania dopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji pod względem formalnym. Niemniej jednak dopóki w obrocie prawnym znajduje się ostateczna decyzja PINB nr [...], organ egzekucyjny ma obowiązek podejmowania czynności celem jej wyegzekwowania. 2.5.2. Odnosząc się do argumentów zawartych w zażaleniu, organ odwoławczy ponownie podkreślił, że sporna decyzja jest ostateczna i wykonalna. W niniejszej sprawie nie zapadło rozstrzygnięcie sądowe ani administracyjne, skutkujące wycofaniem z obrotu prawnego egzekwowanej decyzji ostatecznej. Wobec powyższego nie nastąpiła sytuacja pozbawiająca cech wykonalności obowiązku nałożonego ww. decyzją organu powiatowego. Zdaniem WINB, w zażaleniu nie wskazano żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zakwestionowania stanowiska PINB odnośnie oddalenia zarzutów. W ocenie organu odwoławczego, argumenty przedstawione przez Wspólnotę nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle obowiązujących przepisów nie mogą skutkować uchyleniem postanowienia organu I instancji. Pozostają bez wpływu na toczące się postępowanie egzekucyjne. W zaskarżonym postanowieniu wyjaśniono, że odstąpienie od czynności egzekucyjnych może mieć miejsce w sytuacji całkowitego wykonania dyspozycji aktu administracyjnego nakładającego na określony podmiot obowiązek wynikający z przepisów Prawa budowlanego. Zarówno częściowe wykonanie obowiązku jak i samo przystąpienie do jego realizacji nie stanowi przesłanki do zaniechania prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się natomiast do wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego wskazano, że organem właściwym do zajęcia stanowiska w tej sprawie jest organ egzekucyjny, czyli PINB. 3. Pismem z 18 lutego 2022 r. Wspólnota skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie, zarzucając, że zostało ono wydane z naruszeniem: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w całości w mocy postanowienia organu I instancji, podczas gdy organ na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. winien był uchylić zaskarżone postanowienie w całości, uznać zarzuty w całości i umorzyć postępowanie w całości, 2) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nieprzytoczenie przez organ w uzasadnieniu postanowienia z [...] stycznia 2022 r. wystarczającej argumentacji co do utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji oddalającego wniesione przez skarżącą Wspólnotę zarzuty w całości, jak i nierozpoznanie wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, co doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy; 3) art. 33 § 2 pkt 6 lit. c w zw. z art. 34 § 2 pkt 3 u.p.e.a. poprzez nieprawidłowe uznanie i błędną ocenę materiału dowodowego, że obowiązek nałożony na Wspólnotę jest wymagalny a w konsekwencji błędne uznanie, że nie istnieją podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy organ nie miał podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, ponieważ Wspólnota wykonuje obowiązki nałożone przez organ poprzez podjęcie starań o uzyskanie kredytu na sfinansowanie prac z uwagi na brak zgody Wspólnoty na pokrycie tych kosztów, a działania te nie zostały przez organ prawidłowo ocenione i zweryfikowane, co stanowi "inną przyczynę" o której mowa w art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a., 4) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nie przeprowadzenie przez organ wystarczającego postępowania wyjaśniającego i niepoczynienie żadnych ustaleń rzekomego niewykonania przez Wspólnotę obowiązku nałożonego przez organ, co nie stanowi wystarczającego wyjaśnienia sprawy przez organ a w konsekwencji błędne uznanie, że w sprawie nie występują przesłanki do zaniechania prowadzenia postępowania egzekucyjnego; 5) art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez sformułowanie przez organ odwoławczy uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w zakresie jego podstawy faktycznej w sposób, który nie pozwala na gruncie niniejszej sprawy na zweryfikowanie przez skarżącą Wspólnotę poglądu organu odwoławczego odnoszącego się do podstaw utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji w zakresie oddalenia w całości zarzutów wniesionych w toku postępowania egzekucyjnego co doprowadziło w konsekwencji do wadliwego utrzymania w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji oddalającego w całości zarzuty wniesione przez skarżącą Wspólnotę w toku postępowania egzekucyjnego. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji, jak również o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. 4. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem prawa, uzasadniającym jego uchylenie. Za podstawę wyrokowania przyjęto stan faktyczny prawidłowo ustalony w zaskarżonym postanowieniu. 6. Przedmiotem kontrolowanego postępowania było rozpoznanie zarzutów zgłoszonych przez Wspólnotę w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie przepisów u.p.e.a. 6.1. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Z art. 34 § 2 u.p.e.a. wynika natomiast, że rozpoznanie zarzutu polega na tym, że wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok NSA z 24 września 2019 r., II OSK 2391/18, LEX nr 2740344), postępowanie w trybie art. 34 u.p.e.a. przede wszystkim ogranicza się do rozpatrzenia samego zarzutu i nie obejmuje rozpoznania – tak jak w odwołaniach – całej sprawy. W doktrynie podkreśla się, że ewentualne wyjście poza granice zgłoszonych zarzutów jest niedopuszczalne, pozbawione podstawy prawnej, i czyniąc to i wierzyciel i organ egzekucyjny oraz ich organy wyższego stopnia działałyby bez podstawy prawnej – czyli postanowienia ich kwalifikowałyby się do uznania za nieważne (por. Cezary Kulesza, Komentarz do art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; LEX). 6.2. Stosownie do art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a. orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b. dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c. przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a. odroczenia terminu wykonania obowiązku, b. rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c. wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. 6.3. W toku kontrolowanego postępowania, skarżąca Wspólnota zgłosiła zarzut, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 6 lit. "c" u.p.e.a., tj. zarzut braku wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż odroczenie terminu jego wykonania lub rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Należy zauważyć, że wymagalność jest taką cechą obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny, oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2021, komentarz do art. 33, uwaga 21). Obowiązek wynikający z decyzji staje się zatem wymagalny, gdy decyzja, którą został nałożony, stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania. Innymi słowy, wymagalność oznacza istnienie stanu, w którym zobowiązany powinien był już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, a mimo to uchyla się od jej wykonania, a właściwe organy mają wobec takiej postawy zobowiązanego możliwość żądania przymusowego spełnienia ciążącej na nim powinności. W orzecznictwie zauważa się, że "inne okoliczności", decydujące o braku wymagalności obowiązku, muszą mieć charakter tego rodzaju, co pozostałe wymienione w art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. Mogą to być: wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji ostatecznej, uchylenie postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji wymiarowej, otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego oraz ogłoszenie upadłości (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 26 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Po 58/22, LEX nr 3359869). Do tej grupy, jak się wskazuje w piśmiennictwie, zaliczyć można również sytuację, gdy egzekwowany przez organ egzekucyjny obowiązek wynika z aktu administracyjnego, który nie jest jeszcze wykonalny, np. nieostateczna decyzja administracyjna, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności ani niepodlegająca natychmiastowej wykonalności z mocy prawa (por. T Jędrzejewski (w:) Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2021, komentarz do art. 33, nb. 14). 7. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo uznały, że w sprawie nie występuje brak wymagalności obowiązku egzekwowanego od skarżącej Wspólnoty. 7.1. Jak prawidłowo ustaliły organy obu instancji, obowiązek podlegający egzekucji wynika z ostatecznej decyzji PINB nr [...] z [...] listopada 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] (dalej: organ I instancji, PINB) nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej [...] (dalej: strona skarżąca, Wspólnota) usunięcie, w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, stwierdzonych nieprawidłowości złego stanu technicznego tarasu przylegającego do lokalu nr [...] budynku przy ul. [...] w W., poprzez wykonanie czynności wskazanych w tej decyzji zgodnie z zaleceniami zawartymi w "Projekcie naprawczym tarasu przy lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w W." z października 2018 r. Wspomniana decyzja uzyskała przymiot ostateczności w wyniku rozstrzygnięcia organu odwoławczego (WINB), który decyzją z [...] czerwca 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy tę decyzję organu I instancji. W związku z tym, jak trafnie oceniły organy, obowiązek wynikający z zaskarżonej decyzji powinien był zostać wykonany w ciągu 6 miesięcy i stał się wymagalny 19 grudnia 2020 r. To najpóźniej do tego dnia miały być zakończone roboty budowlane wskazane w ww. decyzji PINB. 7.2. Rozpoznając zarzut zgłoszony przez Wspólnotę, organy prawidłowo wskazały, że nie do żadnej sytuacji, która pozbawiałaby wymagalności obowiązek wynikający z decyzji PINB nr [...] z [...] listopada 2019 r. Sąd wskazuje, że nie wstrzymano wykonania tej decyzji, jak również z treści zarzutu i akt kontrolowanego postępowania nie wynika, aby wystąpiła jakakolwiek inna okoliczność faktyczna lub prawna, która uzasadniałaby uznanie spornego obowiązku za niewymagalny. W szczególności, do okoliczności takich nie zaliczają się trudności Wspólnoty w zgromadzeniu środków finansowych na realizację obowiązku. Z przedłożonej przez stronę skarżącą dokumentacji wynika nawet, że przyczyną braku środków jest decyzja członków skarżącej Wspólnoty, nie zaś okoliczności zewnętrzne. Okoliczności tego rodzaju nie mają znaczenia dla oceny zarzutu z art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a., albowiem jego treść wskazuje, że nie dotyczy on sytuacji związanych z praktycznym wykonaniem obowiązku, ale odnosi się do prawnych przeszkód uniemożliwiających prowadzenie egzekucji. Nie ulega wątpliwości, że strona skarżąca boryka się z trudnościami związanymi z wykonaniem spornego obowiązku, jak również, że trudności te mają charakter finansowy. Perturbacje tego rodzaju nie ograniczają jednak możliwości prowadzenia przez organy stosownych czynności egzekucyjnych. 7.3. Nie sposób zgodzić się z autorem skargi, że obowiązek wynikający z ww. decyzji nie jest wymagalny, gdyż Wspólnota wykonuje ten obowiązek poprzez podjęcie starań o uzyskanie kredytu na sfinansowanie robót. Sąd wskazuje, że decyzją PINB nr [...] z [...] listopada 2019 r. nakazano Wspólnocie "usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości złego stanu technicznego tarasu przylegającego do lokalu nr [...]budynku przy ul. [...] w W., poprzez: 1. Zdemontowanie dolnego pasa okładziny ściennej; 2. Usunięciu istniejących warstw tarasu (folii paroizolacyjnej, twardej płyty izolacyjnej Roofmate SN gr 18 cm, betonu zbrojonego 5-10 cm, powłokę uszczelniającą Sopro wraz z klejem, gres 30x 60 cm); 3. Zdemontowanie cokołu przy ścianie attykowej na wysokość 47 cm od płyty stropowej aż do ściany żelbetonowej; 4. Zdemontowanie ocieplenia przy ścianie budynku na wysokość 47 cm od płyty stropowej aż do ściany budynku; 5. Usunięcie wszystkich elementów istniejącego odwodnienia; 6. Zabezpieczenie rury odwodnieniowej idącą do garażu przed wnikaniem wody, kurzu i pyłów; 7. Wyczyszczeniu i wysuszeniu istniejącego stropu oraz cokołów budynku oraz ściany attykowej; 8. Położeniu wylewki Weber ze spadkiem wg. rysunku rzutu odwodnień zachowując zaprojektowane rzędne; 9. Ułożyć folię Alutrix na Schomburg Combiflex 5mm z wywinięciem na cokoły; 10. Ułożyć piankę PIR 15cm; 11. W przestrzeni pianki PIR należy ułożyć rury odwodnieniowe PCV o średnicy 5 cm oraz wypusty 83 Dallbit wraz z rusztami płaskimi i pierścieniami ze stali nierdzewnej wg. rysunku rzutu odwodnień; 12. Ułożenie membrany Elastofol 2,5 mm; 13. Ułożenie folii drenażowej Platon TD 8 mm; 14. Ułożenie tarasu z płyt wibroprasowanych 40x40x4 cm na wspornikach; 15. Miejsca przy ślusarce drzwiowej dodatkowo zabezpieczyć membraną hydroizolacyjną w płynie Alsan Flashing; 16. Ułożeniu cokołów przy ścianie budynku oraz ścianie attykowej wg rysunku przekroju AA; 17. Zamocowanie okładziny ściennej; zgodnie z zaleceniami zawartymi w Projekcie naprawczym tarasu przy lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w W. z października 2018 r. (...) w terminie 6 miesięcy od dnia w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna". Nie ulega wątpliwości, że decyzja ta stała się ostateczna, jak również, że sześciomiesięczny termin na wykonanie obowiązków wskazanych w tej decyzji upływał 19 grudnia 2020 r. Skoro do tej daty Wspólnota nie wykonała wspomnianej decyzji, to obowiązki w niej określone pozostają wymagalne. W szczególności, obowiązki te nie dotyczą "podjęcia starań o uzyskanie kredytu na sfinansowanie robót", lecz wykonania tych robót. Skoro nie zostały one wykonane w terminie – zgodnie z ostateczną decyzją administracyjną, to rzeczą organu egzekucyjnego jest podjęcie czynności w trybie u.p.e.a. 8. Również twierdzenia skarżącej Wspólnoty zaprezentowane w treści zarzutów i uzasadnienia skargi nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 124 § 2 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienie WINB streścił dotychczasowy przebieg postępowania oraz rzeczowo i merytorycznie odniósł się do stanowiska procesowego strony skarżącej. Uzasadnienie to w sposób wystarczający umożliwia prześledzenie rozumowania organu, jego stanowiska prawnego oraz ustaleń w oparciu o które zostało podjęte rozstrzygnięcie. Treść tego uzasadnienia pozwala jego adresatom na zweryfikowanie poglądu organu odwoławczego odnoszącego się do podstaw utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji w zakresie oddalenia w całości zarzutów wniesionych w toku postępowania egzekucyjnego. W sprawie nie naruszono również art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Organ egzekucyjny przeprowadził bowiem czynności kontrolne na nieruchomości przy ul. [...] w W. w dniach 11 maja 2021 r. oraz 10 sierpnia 2021 r. W wyniku obu tych czynności stwierdzono, że obowiązek nałożony ww. decyzją nie został wykonany. Ponadto skarżąca Wspólnota nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na to, że w dacie zgłoszenia zarzutu obowiązek nałożony na nią przez PINB w decyzji nr [...] z [...] listopada 2019 r. został już wykonany. W związku z tym, WINB prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., jako odpowiadające prawu. 9. Zarzuty skargi okazały się zatem niezasadne. Sąd nie stwierdził również aby przy wydaniu zaskarżonego postanowienia doszło do innych uchybień, które uzasadniałyby uchylenie tego postanowienia lub stwierdzenie jego nieważności. Wobec tego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. 10. Sąd wyjaśnia również, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, albowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Sąd może rozpoznać sprawę w takim trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrolowane postanowienie mieściło się w tym zakresie. Z tych przyczyn Sąd orzekł, jak w sentencji.