VII SA/Wa 583/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA – Lucyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu I. O., C. P., G. P. na decyzję Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 2025 r., znak : PR9.8011.62.2024.GOX w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia 1. odrzucić sprzeciw; 2. zwrócić skarżącym I. O., C. P., G. P. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.

I. O., C. P., G. P. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od decyzji Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 2025 r., znak : PR9.8011.62.2024.GOX uchylającej zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2024 r., znak : [...] odmawiającej umorzenia w całości oraz w części opłaty legalizacyjnej w kwocie 50.000,00 zł ustalonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] oraz rozkładającej na raty część powyższej opłaty w kwocie 5.000,00 zł na 20 miesięcznych rat, płatnych po 250 zł wraz z ustaloną opłatą prolongacyjną w kwocie 400,00 zł i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona odpowiednio: a) I. O. dnia 27 stycznia 2025 r.; b) C. P. dnia 27 stycznia 2025 r.; c) G. P. dnia 3 lutego 2025 r.. Tymczasem, skarga została nadana za pośrednictwem placówki pocztowej operatora publicznego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Finansów dnia 28 lutego 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw należało odrzucić. Zgodnie z art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c § 1 p.p.s.a.). Instytucja sprzeciwu od decyzji została wprowadzona do porządku prawnego 1 czerwca 2017 r. na mocy art. 9 pkt 7 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935, dalej również "ustawa nowelizująca") i w zw. z art. 17 ust. 1 a contrario ustawy nowelizującej, ma zastosowanie do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych po 1 czerwca 2017 r. Stosownie do treści art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Należy w tym miejscu wskazać, że merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzi podstawa do odrzucenia skargi, wymieniona w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy p.p.s.a. Zachowanie przez skarżącego terminu do wniesienia sprzeciwu, podobnie jak w przypadku skargi, stanowi warunek jego dopuszczalności i obok warunków formalnych podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Odnosząc powołane przepisy do okoliczności niniejszej sprawy Sąd uznał, że sprzeciw został złożony po terminie albowiem bieg terminu dla poszczególnych skarżących otworzył się odpowiednio dla: a) I. O. dnia 27 stycznia 2025 r.; b) C. P. dnia 27 stycznia 2025 r.; c) G. P. dnia 3 lutego 2025 r.. Zatem, skarżącym w lit. a) i b) termin do złożenia sprzeciwu upłynął 10 lutego 2025 r. natomiast skarżącemu z lit. c) dnia 17 lutego 2025 r. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że w przedmiotowej sprawie sprzeciw został złożony dnia 28 lutego 2025 r., tj. po terminie wynikającym z art. 64c § 1 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że niniejszy sprzeciw został wniesiony po terminie, a skarżący nie złożyli wniosku o jego przywrócenie, zatem należało sprzeciw odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64b § 1 i art. 64c § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.