VII SA/Wa 575/18

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania za niezasadny zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

D. F. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący uzasadniając wniosek podniósł, że wysokość wpisu od skargi jest nieproporcjonalna do wartości przedmiotu zaskarżenia. D. F. oświadczył, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymuje się z dochodów z tytułu umowy o pracę w wysokości 4314 zł oraz z tytułu udziału w pracach zarządu wspólnoty w kwocie 972 zł. Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki D. F. wskazał raty kredytów w kwotach: 1335 zł; 618,78 zł; 59,80 zł; 28,30 zł; czynsz – 480,67 zł; opłaty za gaz – 20 zł; za prąd – 100 zł; za telefon – 135 zł; ubezpieczenie na życie – 109 zł; opłaty za telewizję i internet – 59,91 zł; ubezpieczenie nieruchomości – 35 zł. Rozpoznając wniosek skarżącego stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego należy natomiast rozumieć pozbawienie środków na pokrycie najbardziej podstawowych potrzeb, a więc kosztów wyżywienia, ubrania, zamieszkania i leczenia. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że koszty związane z prowadzonym postępowaniem sądowym zainicjowanym przez stronę nie mogą być stawiane jako ostatnie w kolejności do zaspokojenia (por. postanowienia NSA z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. akt II OZ 72/12 - Lex nr 1121302 oraz sygn. akt II OZ 81/12 - Lex nr 1121304, z dnia 3 marca 2011 r. sygn. II OZ 130/11 Lex nr 1080416, z dnia 17 maja 2011 r. II FZ 174/11 LEX nr 1081459). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wniosek D. F. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, mając na uwadze argumentację wniosku odnoszącą się do kwestii nieproporcjonalności wysokości wpisu od skargi w stosunku do wartości przedmiotu zaskarżenia, że jedyną przesłanką uzasadniającą przyznanie prawa pomocy jest aktualna trudna sytuacja finansowa strony składającej wniosek, uniemożliwiająca poniesienie kosztów postępowania. Ze złożonego przez skarżącego wniosku nie wynika natomiast, aby znajdował się w takiej sytuacji. D. F. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymuje się ze stałych dochodów w wysokości 5286 zł netto miesięcznie. Zauważyć trzeba, że wpis sądowy od skargi w niniejszej sprawie należny jest w wysokości 100 zł, taka byłaby również wysokość innych kosztów, które mogą (lecz nie muszą) pojawić się na dalszym etapie postępowania (np. ewentualna opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku - w przypadku oddalenia skargi czy wpis od skargi kasacyjnej). W ocenie referendarza sądowego, biorąc pod uwagę wysokość dochodów skarżącego, nie sposób uznać, aby koszty sądowe we wskazanej wysokości pozostawały poza zasięgiem możliwości finansowych skarżącego. Poniesienie przez skarżącego kosztów sądowych w niniejszej sprawie nie spowoduje uszczerbku w utrzymaniu koniecznym, brak jest więc podstaw do przyznania prawa pomocy. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.