VII SA/Wa 550/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski (sprawozdawca), sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant referent Paulina Plichtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2019 r. sprawy ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odrzucić skargę

Pan T. W., wskazując na działanie w imieniu G. spółka z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w K. (dalej "Spółka"), wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższa skarga została złożona i podpisana przez T. W., któremu pełnomocnictwa udzielił prokurent samoistny Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga na akt organu administracji publicznej składana do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna spełniać określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."), wymogi formalne. Stosownie do art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym, określa art. 46 i art. 47 P.p.s.a. Według art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a zgodnie z art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zgodnie z art. 34 P.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast w świetle art. 35 § 2 P.p.s.a. zdanie pierwsze pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Wskazać należy, iż przy ustalaniu znaczenia wyrażeń tekstu prawnego w przypadku, gdy w systemie prawnym znaczenie określonych zwrotów prawnych zostało ustalone, zasadą jest ich używanie w tym znaczeniu. Jest ona związana z tzw. definicją legalną – występującą w tekstach prawnych, wprowadzoną przez prawodawcę w celu ustalenia wiążącego rozumienia poszczególnych terminów. W cytowanym przepisie ustawodawca posłużył się pojęciem pracownika, którego definicja legalna jest zawarta w art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1040, dalej "k.p."). Brak jest zatem podstaw prawnych do nadawania temu pojęciu innego znaczenia. Oznacza to, że w rozumieniu art. 35 § 2 P.p.s.a. pracownikiem może być wyłącznie osoba, o której mowa w art. 2 k.p. Zgodnie z tym przepisem pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Z definicji tej nie wynika, aby dana osoba uzyskiwała status pracownika poprzez sam fakt wykonywania pracy na rzecz określonego podmiotu. Ustawodawca wiąże bowiem pojęcie pracownika z prawną formą poprzez którą dochodzi do zatrudnienia w tym charakterze. Dla ustalenia statusu pracownika nie wystarczy zatem wyłącznie świadczenie pracy, ale konieczne jest określenie warunków pracy w jednej z form przewidzianych w art. 2 KP (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2013 r., I OSK 551/13 oraz z dnia 28 lutego 2013 r., I OSK 2880/12). Nie można zatem uznać za pracownika skarżącego osoby, która współpracuje z podmiotem wnoszącym skargę na jakiejkolwiek innej podstawie niż wskazane w art. 2 k.p. Przekładając powyższe na stan niniejszej sprawy, wskazać należy, że skarga została podpisana przez podmiot niemogący być pełnomocnikiem w postepowaniu sądowoadministracyjnym. Jak wynika z akt sprawy T. W. nie jest pracownikiem G. spółka z o. o. z siedzibą w K., ani adwokatem lub radcą prawnym. Wobec powyższego nie mógł reprezentować Spółki. Ponadto nie uszło uwadze Sądu, że z treści pełnomocnictwa przedłożonego przez Pana T. W. wynika, iż ww. został ustanowiony pełnomocnikiem Pani A. S., będącej prokurentem Spółki. Świadczy o tym niezbicie stwierdzenie "Niniejszym pismem ustanawiam pełnomocnikiem (...) do reprezentowania mnie w sprawie (...)". W myśl art. 50 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest natomiast każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Należy podkreślić, że podmiotem, którego interesu prawnego dotyczyła sprawa i stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji była G.spółka z o. o. z siedzibą w K., nie zaś jej prokurent. Jak przyjmuje się w doktrynie, niedopuszczalność skargi z innych przyczyn wystąpi w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona przez osobę niemogącą być pełnomocnikiem albo niemającą pełnomocnictwa (tak: Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, Opublikowano: WKP 2018) W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji postanowienia.